24. okt, 2020

lachende ogen achter een masker

Terug uit onze veilige bubbeltje in de bossen en weer aan het werk. Dinsdag eerst naar de kno arts, die me vertelt met de piep in mijn hoofd te moeten leren leven. Oke dat gaan we dan maar doen hoop ik.

Dan naar het werk. Net als ik in gesprek ben met de leidinggevende die ik wat wilde vragen, krijgen we telefoon. Patiënt heeft corona.

En aangezien patiënt niet buiten komt weet iedereen het wel. Er zullen er meer volgen. Binnen een kwartier hebben we alle patiënten op hun kamer. Hun slaapkamer waar ze de komende tijd op zullen moeten blijven. Het dringt nog niet door. Wij moeten ontzettend veel regelen. Gelukkig blijft iemand van de dagdienst langer om te helpen en neemt de leidinggevende een hoop regelzaken op zich. Dat is erg fijn. Het besef dat het de komende periode druk zal zijn is er. De avond komen we door. De volgende dag worden alle patiënten getest en de dag erna  blijken er nog 3 patiënten besmet te zijn en 2 collega.  Ik weet dat ik een poos zelf ook geen mens zal zien. Mijn oom die net in het verpleeghuis zit kan ik niet heen. Vrienden niet en mijn moeder stel ik ook maar op de hoogte. Gelukkig ben ik bij haar net geweest twee dagen ervoor dus dat kan even. Mijn oom, dat  vind ik zo verdrietig.  Wat een naar virus. Op het werk is het geen tijd om na te denken. Mondkapjes op en continu langs de deuren om drinken te geven, eten te delen etc. Tijd om echt een praatje te maken is er niet. Tijd om zelf te eten nauwelijks en door het mondkapje en drukte komt er weinig van  drinken. Ik zorg maar dat ik voor ik begin al anderhalve liter weg heb gewerkt. Mijn motto is zorg dat je ogen lachen achter het masker. Het is geruststellender voor patiënten als ze goede ogen zien. En ik ben blij met mijn team collega's. We werken hard en goed samen en maken ook nog lol voor zover als dat kan. We werken met zijn tweetjes en er is een beveiliger die met de patienten die roken, gaat roken. Het loopt. De pakken die we aan moeten als we de besmette patienten moeten verplegen zijn vreselijk warm en de condens loopt na 10 seconden van de beschermende brillen af. Maar we doen het. Ik verzin van alles. Bloeddruk meten op afstand etc. Alles om maar zover mogelijk uit de buurt van de besmette patient te blijven. Ik ben serieus bang besmet te worden. En dan blijkt er toch iets gebeurd te zijn wat de boel op zijn kop zet. We krijgen een enorme bak verbale agressie over ons heen en wij zijn en boos maar ook heel erg verdrietig. En zo onnodig. De huilbui blijft niet uit maar dan is het tranen drogen en zorgen dat je ogen lachen achter het masker. Door al het tumult is het pas 0.30 uur als we weg kunnen. Maar ik ben voorlopig 4 dagen vrij. Dus gisteren naar de wandelzaak. Mijn schoenen zijn niet meer mee te lopen. Ik zeg de verkoper netjes dat ik midden in coroontje sta op mijn werk en dat ik echt heel ver afstand wil. Dat werkt erg goed. Ik blijf op afstand ver weg van 2 andere gasten die ook schoenen moeten. De verkoper moet lachen om mijn oude schoenen. Ik wil dezelfde maar die hebben ze niet meer. Vreemd want de vierdaagse had ze gesponsord en ze zouden nog zeker 5 jaar er zijn. Maar volgens de verkoper waren het geen goede stevige schoenen. Oke de mijnes zijn dan ook snel versleten voor mijn doen, dus ik geloof hem gelijk. Ze liepen alleen zo lekker. De een na andere wordt gepast en afgekeurd. Dan heb ik een stel waarvan ik denk die zitten goed. Ik twijfel alleen of ze niet te klein zijn. Een half maatje groter is echter veel te groot. En achterwaarts een helling op lopen zorgt ook voor nog geen grote teen tegen de neus van de schoen. Ik ga ervan uit nu het steviger schoenen zijn dat het wennen is. Mooi ik kan weer even vooruit. En vandaag ga ik ze testen. Moeite om uit bed te komen dat wel. De piep in mijn hoofd was op het werk bijna weggegaan. Maar gisteren nadat ik buiten was geweest is ie weer keihard op komen draven. Dat lijkt een terug kerend patroon te zijn.  ik bedenk me slim te zijn.   Ik doe watjes in mijn oren en loop via de drogist even voor oordopjes. Ook daar keurig op 3 meter afstand van mensen. Erg veel zin heb ik niet maar toen ik gisteren door de polder reed was ik toch wel blij hem weer te zien. Ik besluit een rondje meer te doen en te kijken wat kan. Het is 13 uur dus erg gek kan ik het toch niet maken. Het werk zit in mijn hoofd en de tranen zitten hoog. Ik hoop zo dat er geen besmettingen bij komen en dat we er snel doorheen komen zodat ik weer mensen kan bezoeken en ontmoeten. Maar dan sta ik bij het water. De oordopjes irriteren nu alles zo dof klinkt maar ik zal er aan wennen. Alles voor een zachtere piep. Het wordt geen rondje plas. Al snel besluit ik door te lopen. Het is goed om even buiten te zijn. Dan stopt er een auto naast me en de man vraagt of ik naar Santiago ben geweest. We praten even en dan rijd hij verder. Maar al snel stopt hij weer en als ik weer bij hem sta zegt hij; "ultreia he". Ja toch? Ja hoor lach ik hem toe Ultreia. Ik laat hem maar en heb geen zin uit te leggen dat het Buen Camino is. De dopjes gaan even verwisseld worden voor muziek dopjes. Even wat afleiding van mijn eigen gedachten en de piep. Het werkt wel. Langzamerhand verdwijnen die gekke omhoog schietende tranen en komt er wat rust in mijn bovendop. Met mijn telefoon maak ik wat foto's. Het lijkt niet op herfst. Bonte bloemen pracht en alles nog erg groen met af en toe een beetje rood verkleurd. De polder heeft evenmin als ik zin in de herfst. Ik vraag me af, als er een nieuwe lockdown komt of de natuur weer zo anders wordt. Van mij zou die er mogen komen. Even alles op slot zodat de zorg het kan blijven behappen. Ik loop langs een bord verse melk. Het doet mij denken aan vroeger. Een emmer melk buiten vers van de koe. Een nacht laten staan voor de dikke roomlaag die er dan opkomt waar slagroom van gemaakt werd. Zo moest ik als een te mager kind o.a. dikker  worden. Misschien dat ik daarom geen melk lust. De melktap die een endje verder staat is een groot contrast met vroeger. Een apparaat waar je een muntje in moet gooien om er verse melk uit te krijgen. De melkbussen die later op de dag opgehaald werden vroeger,  waren toch zoveel leuker. Ondertussen vind ik mijn schoenen nou niet echt denderend. De plek boveop mijn wreef van een voet is regelmatig voelbaar en mijn iets grotere linkervoet knelt na 14 km wat in mijn schoen. Volgende keer in ieder geval dunne  sokken aan. Ik hoef er gelukkig geen lange meerdaagse tochten op te lopen maar nu voor mijn werk zijn het goede schoenen. En voor een dagwandeling kan het ook goed. Tegen de zomer kijk ik dan weer verder. De oordopjes zorgen er ondertussen wel voor dat de piep geen krijsende piep wordt dus ik ben slim geweest vandaag. Het is rustig in de polder. Een paar fietsers maar geen wandelaar gezien. Dat had ik ook bedacht. Wandelen niet in drukke natuur gebieden maar gewoon rustigjes in de polder. Mijn koppie komt wat meer tot rust. En dan na dik 23 km zit het erop voor vandaag. Tevreden en kalmer. Straks 5 dagen mijn ogen laten lachen achter het masker. Ja hoor met het goede team aan collegae gaat dat lukken. Coroontje krijgen we er wel weer onder en als het zover is vieren we feest. 

What do you want to do ?

New mail

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina