13. okt, 2020

Dwingelerderveld

Vanmorgen om 9 uur stonden we alweer buiten. Klaar voor een rondje Dwingelerderveld. Het was nog best fris maar een jas bleef thuis. Vest en t- shirt, het zou immers goed weer worden vandaag. Ik wist precies welke route we zouden gaan lopen. Eerst via camping Lheederzand. Daar heb ik zulke mooie jaren gehad met kamperen. Kijken wat er over was van de camping. De route gaat door het bos. Altijd leuk om te lopen maar ook altijd spannend. Verdwalen in het bos blijf ik een dingetje vinden. Maar het was vroeg en nog lang niet donker en de gps gaf de route nog een poos aan. Een heel klein stukje verkeerd lopen maar dan ineens staan we op de camping. En hij is nog precies het zelfde. Mijn plekje bekijken we en we komen een stel tegen met wie we even praten over de mooie natuur van Nederland. Zij weten niet dat de hei vlak bij is en dat wordt als aanrader door ons aangegeven. Na een poosje gaan wij verder op stap. Via een info tentje van staatsbos beheer wat nu een opslagplaats lijkt. Dan lopen we naar de hei waar het familie pad begint. Een pad voor minder validen van een dikke 4 km wat ik nog aan heb zien leggen. Vond en vind dat nog steeds geweldig dat er zo voor gezorgd wordt dat iedereen kan genieten van alle pracht. Daar weet ik ook de picknicktafels waar we aan de koffie gaan. We genieten van het uitzicht over de hei. Wel opvallend is dat we de drukke weg wel erg horen. Dat is me destijds nooit zo opgevallen, terwijl ik toch wel erg gevoelig ben voor stilte in de natuur.

Na de koffie gaan we op stap naar de schaapskooi. Die zien we al snel en dan gaat het door naar de radiothelescoop. Hoe vaak heb ik die niet bewonderd. Jaren terug mocht je nog in het planetarium waar een geweldige show werd gegeven. Helaas is dat gestopt. Ik geniet stilletjes en het fototoestel blijft ook weer knippen. Als we uitgekeken zijn gaan we verder. Ik ken het pad goed en zeg Gerda dat we zo langs het huisje komen waar het vroegere Bartje met ik bid niet voor bruune bonen geschreven is. Ik weet ook nog precies tussen welke bosjes het huisje staat dus dat komt goed. Dan zien we de schaapsherder. Ja al vaak gezien en vaak gefotografeerd, maar ik blijf het fascinerend vinden. Heb ooit een tv programma gezien van een rijke zakenvrouw die van de een op andere dag alles opgaf en schapenhoeder werd. Ik zou het zo doen als ik jonger was geweest en het lef had gehad. Wat een heerlijk beroep. Dan gaan we het bochtje om op de hei en zie ik de bosjes waartussen ik het huisje van Bartje weet. Maar daar aangekomen is er niks te zien. Ik begin te twijfelen, het is immers al een paar jaar geleden dat ik er liep. Maar als ik het op internet op zie zie ik tot mijn grote schrik dat het verdwenen is. Verwoest door brand twee en een half jaar geleden. En ik vind het echt erg. Er verdwijnt al zoveel aan cultuur in Nederland door iedereen die an alles maar racistisch vindt. En nu is dit ook al weer weg. Het kost me wat moeite om mijn humeur weer terug te vinden. Masr dan zijn we aan het eidn van het veld bij de andere schaapskooi. Er is een nieuwe stal en uitkijktoren bijgebouwd. Van boven heb je een mooi zicht over de hei en ik geniet er een poosje van. Beneden voeg ik me weer bij Gerda die geen zin had in de trappen en verorberen we onze lunch. En dan lopen we naar het bezoekerscentrum in Ruinen. Mooi gebouw met grasdak en vlindertuin. Een medewerker wacht ons op en we praten er een poosje mee. Er komt iets nieuws voor in de plaats voor het huisje van Bartje maar nog onbekend wat. We bekijken er binnen van alles en maken dankbaar gebruik van een toillet. Daarna gaat het verder richting Anserdennen en de leuke theetuin. We lopen een stukje door het bos en langs erge mooie huisjes. Wat een bof als je hier kan wonen. Vroeger had ik het zo gewild maar sinds Corona merk ik dat je snel kan vereenzamen en dat zo een huisje in je uppie niet zo een heel goed idee is. Maar mooi blijft het. Bij Anserdennen hebben ze eigen gemaakte biologische kwarktaart en een zachte kruidenthee. Het is echt genieten. We weten al dat het waarschijnlijk de laatste keer is voor de nieuwe lockdown dus we genieten er maar even van. Maar dan is het ook hoog tijd om verder te gaan. Via het bos langs de rand van de hei kuieren we rustigjes aan op huis aan. Het zonnetje schijnt vandaag en we boffen deze vakantie toch echt wel met het weer. Na 20 km staan we weer bij ons huis en horen we dat morgenavond inderdaag de nieuwe lockdown in gaat. We laten ons niet uit het veld slaan en gaan hopen morgen op een fijne fietstocht. 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina