3. okt, 2020

Pietertje ontmoet

Wat een drukke periode is het geweest en was ben ik toe aan gewoon weg. Gisteren was het dan zover en vertrokken Gerda en ik voor onze vakantie. Niet voor de geplande tocht door de Algarve nu met corona, maar naar Braamt. Omdat ik lange afstanden niet echt wil rijden met de piep in mijn kop en wat duizeligheid op zijn tijd reed Gerda. Na een bakje koffie en hardroerend afscheid van Jip en Joep, de katten, genomen te hebben togen we op weg naar Braamt. Gerda heeft familie die op het landall green park een huisje heeft waar we 10 dagen in mogen voor een spot prijsje. Om 3 uur waren we er en was het zooi naar binnen slepen en installeren. Heerlijk dekbedden gelijk maar 2 ingepikt en een mooi en warm huis. Nadat we uitgepakt waren en de boel was opgeruimd, was het even de hoognodige boodschappen doen. Ik had al bleomkoolnasi gemaakt voor 2 dagen dus veel is dan niet nodig. Wel gelijk even de sauna geregeld en het zwembad en na een bakje koffie toch nog een stukje lopen. En ja hoor al snel liep ik Pietertje tegen het lijf. En herinneringen kwamen boven. Aan Willem en Yvonne in Zelhelm waar ik zo leuk geslapen heb met mede pieterpadders. Aan de tocht zelf en ik had Gerda nog heel wat te vertellen. En toen ineens was ik aan het huilen. Te gek voor woorden maar het zal alle stress en drukte van de afgelopen periode wel zijn. Mijn hele lijf staat in  doe stand en is onrustig en staat gespannen. Er is ook zoveel gebeurd en behalve 2 weken thuis verder ook geen vrij gehad sinds vorige jaar juli. Dus het is ook tijd.  We lopen een kilometertje of 3  en ik voel me soms ineens even blij. Maar voornamelijk ben ik erg moe. Het waren dan ook drukke dagen. In het huisje terug is het even het eten warmen en lekker eten. Daarna is het chillen en hangen op de bank. Gerda stort als eerste in en ook ik lig voor 0.00 uur in bed. En dan begint het. Bed in bed uit glaasje wijn halen glaasje port halen en maar lopen. Mijn lijf vind geen rust. Pas om half 5 val ik in slaap en om half 9 gaan de luiken weer open. Kalmpjes aan wakker worden. Gerda is er eerder uit, dus die mag zorgen voor verse broodjes. Na het ontbijt en te zijn aangekleed gaan we op pad. Paddenstoelen zoeken en natuurlijk een stukje Pietertje volgen. Ik moet echt de route gaan terug lezen want ik herken het niet zo snel. Ik heb een andere route in mijn hoofd naar Millingen aan de rijn volgens mij. Pietertje raak ik ook even snel kwijt als ik hem vind en ik vertel Gerda dat ik daarom zo heb lopen dwalen. Ik kon de bordjes gewoon niet goed volgen. Maar verdraaid aan het eind van het pad is daar dan Pieter weer. Hoe bestaat het toch. Het is droog en we komen de paddenstoelen in grote getale tegen. Gerda moet haar nieuwe fototoestel met nieuwe lens in wijden dus we lopen rustigjes te slenteren. Ik denk dat er meer mensen zijn die ook naar Santiago gelopen zijn, want we komen ook overal stapeltjes stenen tegen. Grappig om te zien. En dan natuurlijk de pieterpad dorpjes op de grond in het bos. Ditmaal met onder andere thema de leeuwenkoning en de dwergen. Het is leuk dat ik dat Gerda kan laten zien. Als we Zo verder lopen zien we een boom, met eronder allemaal stenen die verzameld worden. We moeten lachen. De nieuwe cruz de ferro zeg ik tegen Gerda. Beiden vonden we die toen erg tegen vallen. We halen herinneringen op aan de tochten en het is mooi. Gerda heeft nog af en toe iets van, we hebben nog zolang de tijd dan moeten we terug zijn, want dan gaat het regenen. Ik merk dat ik er nog opgejaagd van raak. De rust is er nog niet maar we hebben nog even. In een tentje kunnen we thee drinken en wat hapjes weg werken. Het is begonnen met miezeren en we weten dat de regen gaat komen dus de ponchos komen te voorschijn. Oja nu kan ik mooi de nieuwe gamachen uit proberen die ik nog nooit heb gebruikt. Het is passen en meten maar ik krijg ze niet aan. Wel verdraaid. Gerda puzzelt er ook mee maar het lukt niet. Dus weer in de tas en met natte schoenen verder dan maar. 10 oktober gaan we met de pelgrims lopen dus ben ik er niet uit kan ik het vragen😀Thuis kacheltje maar aan, als ze niet waterdicht zijn. Maar dat zijn ze gelukkig wel.

Ik heb de hele dag steeds liedjes in mijn hoofd. Liedjes van de luizenmoeder, its a long way to santiago en vervolgens komt er ineens een psalm naar boven drijven. Gunst hee ik wist niet dat ik die nog in mijn repertoire had zitten. We moeten erom lachen. En dan is het het laatste stukkie en zie we het park weer. Geen koffie maar gelijk door voor de boodschappen. Bij de jumbo mag er maar 1 naar binnen. Het is hier erg streng en er wordt bij de deur gecontroleerd. Gerda blijft met mondkap bij de ingang staan ik ga zonder mondkap naar binnen. Men duikelt over elkaar heen. De schijnveiligheid van de kapjes denk ik. Ik blijf veilig bij iedereen uit de buurt tot bij de kassa. Daar is afstand houden niet echt mogelijk. Thuis badpak aan koffie drinken en op naar het zwembad. Nog anderhalf uur in het water gelegen en in badpak ben ik naar huis gelopen om zo onder de douche te springen. Een dikke dertien km lopen in een dikke 4 uur tijd. Er was veel te zien en te genieten 😀

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina