8. aug, 2020

Aangepast dagje

Het wordt snoeiheet. Ik weet het. Maar de komende week blijft het heet en ik heb geen zin om binnen te blijven. Dus aan de wandel. Een aangepaste dag. Zonder wandelstokken vanwege mijn pols, En langs dorpen zodat ik als het niet goed gaat om hulp kan vragen. Bovendien zijn er in dorpen terassen waar ik in de schaduw koud kan drinken en kan rusten. Dat wordt beginnen in Reeuwijk en vandaaruit richting Haastrecht. Met heel veel extra vocht bij me.

Met goede zin stap ik de deur uit. En dan bedenk ik me dat ik mijn petje toch aan de rugzak had hangen?? Even kijken voor de zekerheid maar ik zie hem niet. Binnen zie ik hem ook niet dus een ander petje mee. Als ik mijn tas in de auto doe zie ik hem hangen. Kijken is ook een kunst. Maar dan gaat het echt op pad. In Reeuwijk start ik op en ik heb het direct naar mijn zin. De hitte valt nog mee en het loopt best wel snel aan. Ik dacht dat ik geen andere wandelaars zou tegen komen, maar dat blijkt een vergissing. Niet veel, maar toch. Soms vragen ze naar de camino en ik geef blij antwoord. Leuk dat mensen de schelp kennen. Als ik een hardloper zie moet ik toch even zuchten. Dat is toch echt te warm. Nee dan in een rustig tempo voort gaan is beter te doen. De bordjes naar Haastrecht staan goed aangegeven, dus nadenken over de route hoeft niet. Mijn hoofd kan uit vandaag. En dan ineens een bordje dat ik Gouda inloop. Gunst dat had ik me niet bedacht. Ik kan een wandelroute doen, maar als ik het eindeloze weiland zie waar ik doorheen moet is de keuze snel gemaakt. Niet in de brandende zon zonder ik weet niet hoelang geen schaduw. Gewoon de bordjes Haastrecht blijven volgen. Als ik een brugje onderdoor wil hangt er ineens een lelijke spin aan een draad voor mijn neus. Ik schrik me rot en krijg het er koud van. Voorzichtig loerend op nog meer monsters ga ik de andere kant van de brug onderdoor. Het kippenvel staat nog een hele poos op mijn armen en benen. Angsthaas denk ik lachend. Over een dijk gaat het verder. Er staan paarden in een wei zonder enige vorm van schaduw. Zo zielig. Mensen zet je toch ook niet in een afgesloten veld in de brandende zon? Zelfs de eenden kruipen onder een boom. Het wordt tijd voor mijn petje. Ik heb een hekel aan hoofd bedekking maar vandaag is het echt wel nodig. En dan het bordje Haastrecht. Bijna 10 km verder en ik verbaas me erover dat er al zo een stuk op zit. Dat is snel gegaan en tijd voor een terras, schaduw en koude cola zero met ijs.

Vanwege de hitte moeten de pauzes van een kwartier naar een half uur, als er een terras is. Uitdampen, drinken en rusten. Ik vind mezelf wel verstandig zo. Als ik zit begint het te druppen en in mum van tijd ben ik drijfnat. Ik heb in ieder geval voldoende gedronken bedenk ik me. Op het toillet mijn flesjes water opnieuw vullen met koud water. Ik bedenk me dat ik maar eens moet gaan kijken voor flesjes waar het water koud in blijft. 1 thermosflesje is zwaar genoeg dus er moet wat anders verzonnen worden. Het is 31 graden rond het middaguur en tot mijn verbazing, terwijl ik altijd dacht dat het hoogtepunt van de warmte rond 12 uur lag, zie ik nu dat het om 15.00 uur 35 graden zou zijn.  Nou ja dan ben ik al een eindje op weg. Uitgerust stap ik op. Ik voel me weer helemaal fit. Mensen aan het water roepen dat het beter is een frisse duik te nemen. Jaha maar lopen is toch net iets fijner dan hangen aan de kant en af en toe het water in. Alleen met de warmte kan ik niet met mijn mond dicht lopen. En met mijn armen zwaaiend bedenk ik me dat ik op een aalscholver lijk. Bek open en vleugels wijd. Geen idee hoe ik daarbij kom. Beest zit niet met zijn bek open als het goed is. Als dat zo is dan heeft ie het te heet. Ik herinner me hier eens gevaren te hebben met de patienten tijdens een bewonersvakantie met de motorboot. We wilden langs de kant bbqen met die weggooi bbq's. Helaas kregen we die dingen niet goed aan en ineens stond er een man die ons zijn bbq leende. Wat een vriendelijke man. Toen 1 van de patienten ook nog de waterkraan had open gelaten en we geen water meer bleken te hebben leende hij ons zijn tuinslang en mochten we de tank weer vol gooien. Onze dankbaarheid was groot. Het plekje zie ik ook nog tegenover een fabriekshal. Dat waren leuke tijden. Langs het water lopend zie ik ineens de dijk erboven en ik weet dat ik daar heen moet. Haastrecht had niet dat leuke straatje waar ik jaren geleden liep. Daar heb ik met een fietser staan lachen toen ineens een snelheids bord te hard aangaf toen hij voorbij reed. Omhoog klauteren en wat gedoe om over het hekje te komen met maar anderhalve hand maar het lukt. Om 50 meter verder te zien dat ik er via de weg ook gewoon had gekomen. Geduld is een schone zaak blijkt maar weer eens. Even denk ik op de dijk te lopen die ik liep toen ik via Roelofsarendsveen liep en noodgedwongen 38 km moest lopen. Ik loop al speurend naar een zijpad te zoeken want dat is geen optie. Maar het zal de warmte zijn want uiteinderlijk kan dat helemaal niet. Het gaat goed om mijn hand aan mijn schouderband te houden met regelmaat. De stuwing blijft zo uit en mijn pols wordt niet dikker gelukkig. En dan ineens dat leuke straatje en loop ik Hekendorp in. Er is een sluisje waar bootjes liggen te wachten tot de sluis open gaat. Leuk om te zien en ik blijf een poosje op een bankje zitten kijken. Dat duurt nog best wel een poosje. Als het eerste bootje zijn neus laat zien stap ik dan ook op. Ik kan een wandelpad nemen en denk ook zo langs het water te lopen. Door hoog riet is er echter nauwelijks iets te zien, behalve gras en riet. Bovendien is het gras, vol kuilen en oneffenheden niet lekker lopen en ik ben dan ook blij weer op de harde weg te staan. Omdat het zo lekker gaat besluit ik naar Driebruggen te lopen en van daaruit te kijken hoe ik weer op Reeuwijk kom. Driebruggen is nog 6 kilometer. Maar dan ineens zomaar slaat de vermoeidheid toe. Ik kom erachter dat ik niet meer loop te zweten en het liefst wil ik gaan liggen slapen. Ik heb toch echt wel genoeg gedronken, bijna 4 liter. Mijn petje gaat een lading water in en zo weer op mijn bol. Heerlijk die verkoeling. Op een muurtje in de schaduw bekijk ik de route. Van driebruggen naar Reeuwijk is nog 11 km. Dan worden het dik over de 34 km vandaag. Echt niet. Dat is geen optie. Ik drink nog maar een halve liter water en ga verder. In een stukje afgezette wei zie ik ineens leeuwen staan. Ik kijk er niet eens vreemd van op. Als ik voorbij loop blijken het schapen te zijn. Dan weet ik wel dat ik niet helemaal oke ben. Gisteravond heb ik een filmpje zitten kijken over een loper die de heilige Antonio aanriep onderweg naar Santiago en dan elke keer zijn wensen in vervulling zag gaan. Dus ook ik roep Antonio aan en vraag hem op een goede rustplek. Nog geen5  minuten later loop ik tegen een restaurant aan. Het helpt echt😀 Maar ook loop ik Driebruggen in en ik ben even van de leg. Dat wordt dus nog een heel eind. Maar dan als ik neer plof zie ik ook een bord Reeuwijkse plassen nog 2 km. De gps is blijkbaar van de leg met de warmte en ik haal opgelucht adem. De cola zero is zo weg en een halve liter water vliegt er nog achteraan. Ik kom tot de conclusie dat ik vanmorgen al heel veel had gedronken, maar het laatste stuk een stuk minder. Blijkbaar had ik al dat vocht al verdampt. Eenmaal weer op peil ben ik weer helemaal fris en fruitig. Dit restaurant houdt zich keurig aan de nieuwe corona regels. Briefje waar ik mijn naam, adres en telefoonnummer op moet schrijven. Lol ik ben ver weg van de andere mensen gaan zitten en zit op zeker 6 meter afstand. Het valt me op dat de mensen die er zitten allemaal aan het bier zitten. Met deze hitte en dan nog weer op de fiets te moeten lijkt  me dat niet verstandig. Zeker omdat het niet bij 1 glas blijft. Maar goed ieder zijn plezier. Uitgerust met nieuwe flesjes koud water ga ik verder. Er komt een man al op hogere leeftijd op een step voorbij. Het verbaast me die enorme sportiviteit van zo een oude man op dit soort snoeihete dagen. Ik doe het hem niet na. En dan sta ik bij de plassen. Daar moet opa Antonio zitten met zijn ijsco kar want die heb ik vanmorgen al zien rijden.  Af en toe schep ik mijn pet vol slootwater.  Als ik een man zijn tuin zie sproeien gaat de rugzak los en vraag ik hem mijn flesjes te mogen vullen. Nee hoor het is slootwater. Ook ander water krijg ik niet. Niet alle mensen zijn aardig. En dan is Opa Antonio er toch echt en mag ik aan het ijs. Genietend op een bankje luister ik naar de gesprekken die hij met mensen heeft. Als een man vraagt of hij last van bijen heeft omdat hij siroop huisjes heeft hangen bevestigd hij dat. De man vindt het heuse rotbeesten en laat dat merken. Hierop zegt Antonio dat God maar 1 fout heeft gemaakt bij het scheppen van de wereld en dat is de mens erbij maken. De man houdt direct zijn mond dicht en stapt in een luxe cabriolet van formaat. Heerlijk die gesprekken. Er is ook een watertappunt dus flesjes worden weer met koud water gevuld. Ik denk dat ik vandaag meer als 6 liter op heb. Gelukkig is het zweten weer begonnen dus ik moet gewoon de hele dag door blijven drinken ongeacht de hoeveelheid. Omdat ik me zo goed voel besluit ik nog even een ommetje plas erbij te plakken. Wel leuk om zo aan het begin van de avond er nog even langs te lopen. Er zijn veel kleine steigertjes waar twee jongeren op zitten. Fijn dat zij zich zo goed houden aan de corona regels. Een is aan het zingen met een muziekje mee. Kijk eens in de spiegel. Ik schiet in de lach want door het slootwater is mijn haar gaan krullen en ziet er niet meer uit. Gelukkig heb ik mijn petje op. Waren er vanmorgen weinig boten nu is dat nog steeds zo. Blijkbaar is het te warm voor op het water. Ook al had ik kunnen kajakken vandaag het was geen optie geweest. En dan na 25 km sta ik weer bij de auto. Niet eens gek moe en eigenlijk alleen maar heel erg blij. Blij pak ik dan ook de verkeerde afslag naar Utrecht en rijd ik nog even 12 km om. Maar thuis wacht de koele douche. Wat een heerlijke dag toch weer🙂

 

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina