31. jul, 2020

Dagje genieten rondom Nieuwkoop met de route van Frank wandelt

Tja en dan zijn het mijn benen niet maar zit ik met een roeierspols. Samen met Gerda een kilometrtje of 11 gekajakt op nieuwkoop en hopla. Dat wordt dus voorlopig niet meer de boot ter water laten. Rust ik mag er niks mee en kan dus ook niet werken. Al ga ik er morgen wel heen om mensen aan te sturen omdat er geen personeel is die de verantwoording kan dragen. Gelukkig heb ik wel goede benen dus wandelen kan wel๐Ÿ™‚. Vanmorgen om 7 uur moest ik al bij de fysio beginnen. Had gister echt iets van die is niet wijs maar oke. Ik kan daarna lekker aan de wandel. Eerst bedenken hier maar weer eens de polder in te gaan maar daar had ik gister heel geen zin in. Al langer in mijn bovendop het idee om de route van Frank wandelt nog eens te lopen in die omgeving. En ja dat moest hem gaan worden. 22 km niet te ver dus heb ik heel lang de tijd vandaag. De fysio geeft twee oefeningen mee. Zwaaien als een koningin en mijn arm draaien. Ik moet lachen want dat wordt onderweg even opletten dat mensen niet gaan denken dat ik aan hoogmoedswaanzin lijk. Mijn wandelstokkies mag ik niet gebruiken en ik mag mijn arm ook niet te lang laten hangen, omdat ie al dik is. Nou ja, denk ik, dat maakt niets uit het wordt snoeiheet. Had ik beter gister kunnen lopen maar toen moest ik op verjaardags visite. Na de fysio rustig ontbijten en omkleden en op naar Bodegraven. Bij het staion kan ik mijn auto kwijt en ik pik de route op. Bij het kruidvat wat verkoelings gel gehaald voor mijn gekke dikke pols en al snel loop ik langs de Oude Rijn. Ik hou van dit soort landschappen maar de weg is nog niet zo bijzonder. Ik weet het, het is grotendeels onverhard en druk met fietsers maar het wordt goed. Na 5 km vind ik het wel tijd voor rust. De ontstekingsremmers maken wat duizelig, maar ik kan kalm aan lopen. Bij een bankje is een watertap punt. Heerlijk mijn flessen leeg en nieuw koud water. Ik had geen 2,5 liter mee hoeven te sjouwen want ik kom drie water tap punten tegen. Op het bankje kijk ik uit over de weilanden en voor mijn voeten liggen een hoop eenden. Soms kwaakt er een en loopt wat heen en weer. Ik mijmer er op door. Zullen eenden hersenen hebben en wat zullen ze dan denken? Genieten zij ook zo van het landschap? De lege blik in hun ogen doen me twijfelen. Dan schiet ik in de lach. Je kan zomaar over de gekste dingen gaan nadenken. Na een banaantje en een halve liter water wordt het tijd verder te wandelen. Al snel kom ik in de Meije. Ik ken het stuk goed maar ik heb ogen tekort om alles te zien en mijn fototoestel maakt overuren. Boerderijen, bloemen, water, weilanden alles staat in het teken van kleur. En echt ondanks dat het een weg is met veel fietsers en regelmatig auto's en tractoren, ik had het niet willen missen. Genieten met een grote G. De oude zondagsschool is een prachtig monument en ook de oude school is mooi al staat ie in de verkoop. Overal kom ik stalletjes tegen met honing te koop, bloemen, jam etc. Jammer dat ik geen klein geld bij me heb. Een kilo appelen voor een euro, dat zie ik in de winkel niet meer. En dan zie ik Pietje Potlood. De watertoren en het rustige pad naar Nieuwkoop. Het gaat toch echt niet snel vandaag met die hitte, maar ik heb lang de tijd dus geniet maar ernstig. Ik moet een hekje door en in de verte zie ik een fietser aan komen. Ach ik wacht wel even, dan kan hij door fietsen zonder af te hoeven stappen. Mannetje lacht zich rot en ik heb een aha gevoel. Vorig jaar waren er meer fietsers voor wie ik het hekje open stond te houden. Ach ja het maakt iemands dag weer even leuk denk ik maar. En dan sta ik bij de plassen. Er was al een nieuw wandelpad aangelegd maar die is verlengd. Er zijn veel bootjes op het water en er staan ook veel parasols op de bootjes. Het ziet er komisch uit. Ik kijk mijn ogen uit. Er is veel volk op een strandje maar wat ik zie wordt de afstand redelijk gehandhaafd. Fijn is dat, dat mensen dit ondanks de warmte toch netjes doen. Het is ook fijn dat de route me bij is gebleven. Ik hoef nauwelijks op mijn telefoon te kijken hoe ik verder moet. Eenmaal in Nieuwkoop is het tijd voor de lunch. Op zoek naar een bankje. Bankjes.nl geeft aan dat er al snel wat komt dus dat is mooi. Dan word ik aangehouden door 2 fietsers. Waar het restaurant is. Ik ben alleen een restaurantje bij het strand tegen gekomen en wijs ze dat. Als ik zeg dat ze me niet boos moeten aankijken als het de verkeerde is, begint de vrouw te lachen en geeft me een klopje op mijn schouder. Veel te dichtbij denk ik en ik schrik er wel een beetje van. Niet iedereen is aan de regels gewend. En ik ben nog steeds een angsthaasje bij vreemde mensen. Er is ook weer een watertap punt dus flesjes weer met koud water vullen. Lekker. Het bankje komt ook zeer spoedig.Tijd voor de lunch. En ook nog in de schaduw. In de zon zitten is geen optie. Het is een graad of 33 dus ben ik blij met een bankje in de schaduw. En dan gaat het verder. Op een rustig stuk bedenk ik me maar eens mijn oefeningen te gaan doen. Voor en achter me niemand te zien dus ik denk veilig te zijn. Zwaaiend als een koningin loop ik langs de weg. En dan ineens een geschater vanuit een tuin aan de overkant van het water. IK hoor een meisje zeggen hee die zwaait. Betrapt ontdek ik een jong meisje en een oude vrouw. Beiden hebben grote lol. Ik moet er ook om lachen en ik zwaai ze nog even vriendelijk als een koningin toe. Nog lang kan ik ze horen lachen. Ik maak weer iemands dag goed. Langs de klompenboer gaat het verder. Leuk dat ze nog steeds gedragen worden. Ik heb ze nog bij het balkon staan en draag ze af en toe bij nat weer. Zitten heerlijk maar een lang end erop lopen, dat lukt niet meer. Ik bedenk me dat het toch wel steeds heter lijkt te worden. Open terein weinig wind die soms helemaal weg valt. Alles drupt. Ik wist al even dat de taartentuin eraan kwam. Tijd voor koud drinken en die heerlijke citroen merinque. Vandaag  mag het. Het is er gezellig en de eigenaars staan met de tuinslang elkaar te plagen. Ik klets met een van de werkers daar en neem even een half uurtje om in de schaduw wat op te drogen. En met een hartelijke groet en goed weekend gaat het verder naar de molenviergang van Aarlanderveen. Altijd leuk met de herinnering dat ik daar mijn allerlaatste schaatstocht heb gemaakt. Daarna is er nooit meer een echte winter geweest. De lucht is ondertussen staalblauw. Het lijkt een beetje op de tijd van de lockdown.  De route langs de molenviergang gaat over gras. Pas gemaaid maar met erg veel stoppeltjes. Het loopt niet echt lekker. En dan zie ik een eind voor me een wandelaar met grote rugzak. Hee leuk en ik stap even een poosje door. Zij loopt super langzaam dus ik loop al snel naast haar. De jacobsschelp aan de rugzak en we lopen een poosje samen op. Zij is vanuit jean pied begonnen en tot Burgos gekomen. Santiago wacht dus nog op haar. En nu loopt ze het pelgrimspad. Daar moet ze donderdag aankomen in Maastricht. Tjee denk ik dat is nog doorstappen.  Ze wist niet dat Nederland zo mooi was. Ja hee die lockwons is erg goed voor heel wat  Nederlanders.  Al dat geren naar verre oorden zonder je eigen land te kennen vind ik eigenlijk not done. Eenmaal weer op de weg loopt zij zo ontiegelijk langzaam, dat, wanneer ik even voor haar loop ze ineens een heel eind achter loop. Ik laat haar. In Zwammerdam kom ik weer bij een park met bankjes in de schaduw. Yes ik zwabber ook een beetje van de warmte en krijg het te warm dus verplichte rust. Twee oude dames vragen hoe dat ook alweer heet van de schelp. Ik praat een poosje met ze tot ze opstappen. Leuke mensen. Zelf blijf ik echt wel een half uur zitten. Mijn lijf is oververhit en alles gloeit. Met dat je gaat zitten begint het gelijk te stromen. We liepen een poosje met een windje en dan lijkt de warmte niet zo erg. Maar als je dan gaat zitten vliegen alle waterpunten in je lijf open. Het is niet ver meer nog 4 km dus het kan. Als ik me weer oke voel ga ik voor het laatste stuk. Een saai stuk maar mijn ma belt dat ze een zomergriep heeft en ik klets een poosje met haar, waardoor de weg niet meer opvalt. En ineens is daar het bord Bodrgraven. Mooi. Het laatste stukje van de route doe ik niet want die gaat door een industrie wijkje naar het station. Gewoon terug naar het centrum en dan naar de auto. De kerk zie ik en daar loop ik op af.  En als ik er ben zet ik de gps maar eens aan. Ooo wat dom ik had niet naar de kerk gemoeten en nu kan ik een stuk terug. Dat scheelt me een kilometer. Twee keer langs een ijstent lopen is te gek voor woorden. De eerste keer dacht ik: " ach ik ben bijna bij de auto, dus nee". Maar de tweede keer hoefde ik niet meer te denken en was het nog even ploffen en genieten. Maar dan is het toch echt naar de auto waar ik na 23 km aan kom. Moe maar heel erg tevreden. Wat een mooie dag.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...๐Ÿคฃ๐Ÿคฃ maar wel weer een leuk verslag! ๐Ÿ‘

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina