26. jul, 2020

Heerlijk dagje Vinkeveense plassen en omgeving met de pelgrims

Vijf nachten werken. Ik tel af. Na vannacht nog 25 tot ik met nachtdienst pensioen mag. Het wordt tijd, ze vallen steeds zwaarder. Maar vandaag er weer even 3 weken uit en snel thuis omkleden voor een dagje met de pelgrims op pad bij de Vinkeveense plassen en omgeving.

Moe ja en een onverklaarbare zere dikke arm,  maar thuis blijven is geen optie. Ik heb er veel te veel zin in. Om 10 uur kom ik netjes op tijd op de plek van bestemming en ben ik blij de anderen te zien. Na een poosje kletsen en de broodnodige koffie die Marja heeft mee genomen gaan we op pad. Een prachtig pad waar de natuur van af spat. Oei dat is toch ernstig genieten. De hollandse wolken luchten zijn er weer en ik denk toch wel even aan de tijd dat er geen vliegtuigen over kwamen. Geen wolkje aan de lucht alles staal blauw. Hoe anders is dat nu. Dan krijgen hollandse luchten toch wel een andere betekenis. Al kletsend en foto's makend gaat het niet snel maar wat maakt het ook uit. Het is veel te mooi om hier snel doorheen te banjeren. Na dik 4 km komen we bij een restaurantje waar we de koffie met appeltaart en slagroom dik verdiend vinden. De gesprekken zijn grappig en als Els vertelt af en toe foto's van zichzelf te bekijken welke goed genoeg is om op haar kist te plaatsen, denk ik toch dat ik daar wel ernstig om moet grinikken. Serieuze pelgrims gesprekken denk ik dan. 🤭. Als iedereen wil afrekenen blijkt Marja te tracteren. Marja is bijna jarig en dat moet gevierd worden. Maar dan moeten we echt wel op pad. Het is klauteren over hekjes waarbij te merken is dat we een daggie ouder worden. Zo soepeltjes wil het allemaal niet meer en af en toe een kontje bij de kortste pelgrim is gewenst. Maar we doen het en daar gaat het toch maar om. Het landschap blijft mooi al denk ik op een gegeven moment dat we een stuk dezelfde route lopen. Ik had die koeien toch heus al eerder gezien. Als we dan bij een makkelijk door gangbaar hekje komen blijkt het te kloppen. Ik herken de koeien wel degelijk. Wil ziet even later een huis waar we al eerder langs gekomen zijn wat ik niet meer weet. Grappig ik ben en blijf een natuur freakje. Na 15 km staan we weer bij de auto's en kletsen we nog een poosje na. Maar dan wordt het tijd om op huis aan te gaan. De beloofde regen bleef uit. Mijn schoenen al bijna versleten, maar nog niet getest in nat gras zijn droog gebleven. Dat worden dus dezelfde nieuwe binnenkort. Wat een heerlijke dag was dit en ondanks dat de moeheid er echt wel was had ik hem voor geen goud willen missen. Weer zo een dag die ik bij kan schrijven op het lijstje geluks momenten🙂

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina