28. mei, 2020

Wat een leuke lange dag

Ik wil nog altijd een keer vanuit huis naar de kagerplassen lopen. Dat had ik voor vandaag bedacht. Maar toen ik eens keek hoever dat was moest ik mijn verstand bij elkaar rapen. 30km en dan nog terug. Dat kan ik als er ov is waar ik in kan want ik loop niet de hele afstand. En gezien ov geen optie is wordt het even puzzelen. Via route.nl kom ik aan een route bij Roelofsarendsveen uit. Braassermermeer en zo. 34 km ja dat is even een afstand maar als ik op tijd wegga kan ik er lang over doen.Toch is het pas 11 uur als ik mijn auto parkeer en kan gaan lopen. Dat wordt dus niet vroeg thuis. Het is een eindje terug lopen en ik vraag me af waarom de app elke keer zo ver van de route een parkeerplek aanwijst. Maar goed ik loop rustigjes de weg terug en kom in het centrum. Leuk het doet me denken aan mijn tocht een jaar of 5 terug van 75 km. Ik zie het bankje waar ik destijds een halve  liter koude karnemelk naar binnen goot. Toen was ik er al veel vroeger maar ook al om half 5 van huis gegaan. Ik pik de route op en moet een andere kant op dan als ik naar de Kaag loop. Ach denk ik leuk een nieuwe weg. Al  snel loop ik tegen het braassemermeer aan. Ik sta even te kijken en zo vreselijk te genieten. Als ik de route verder wil volgen zie ik ineens dat ik met het pontje over moet.Oei ik heb wel een pas maar geen contant geld. Gelukkig kan ik pinnen op de pont. Ik hoop maar dat ik niet nog meer pontjes tegen kom, want de baas een behoorlijk chagerijn reageert kortaf dat je nooit weet of andere pontjes ook een pinautomaat hebben. Ik zwijg maar en geniet van het korte tochtje. Toch echt wel leuk. Aan de overkant loop ik de dijk op.  Dit is toch het soort landschap waar ik dik van kan genieten. Water, bootjes,  polder, molens, kleine gehuchtjes,  ik houd er van. Ik zie een roofvogel en hou even mijn geduld om te kijken of ik hem op de foto kan krijgen. Volgens mij is het een buizerd en lukt het aardig. Ik loop een stuk van het marskramerpad. Grappig ik had dat de afgelopen drie weken moeten lopen. Nu loop ik er een stukje van. Al snel loop ik Rijnsaterwoude in.Zo een leuk klein dorpje. Ik loop langs een restaurant en zie 3 mensen binnen zitten. Gek gezicht. Het zullen de eigenaars zijn voor de opening 1 juni denk ik. Ik hou even mijn gedachten bij dat idee. Het trekt me niet met al die maatregelen dus echt gebruik zal ik er niet van maken vrees ik. Dan laat ik het los en bedenk me dat ik al een poos niets heb gehoord van iemand met wie ik wekelijks contact had. Ik heb nog steeds veel van paniek gevoelens van de eerste twee weken toen er ineens mensen om me heen omvielen en Lizzy de poes ook overleed. Is er nog iemand ziek? Ik besluit als ik een bankje zie maar eens zelf te gaan bellen. Dan zie ik bordjes Woubrugge en de route loopt ook die kant uit. Ik heb niet goed op de route kaart gekeken en dus ook geen idee dat ik hier zou komen. Mijn koppie straalt, want hier zit het bakkertje waar ik altijd kwam en koffie dronk. Daar zit je dan aan het water bij een brug en is het leuk al die bootjes te zien gaan. Twee jaar verder en ik vraag me af of het er nog is. Dan bedenk ik me dat Woubrugge groter is en dat er ook een kans is dat de route er niet langs komt. Ik wacht vol spanning af. Dan wordt ik door twee oude dames op fietsen staande gehouden. Of ik kaart kan lezen. Ik schiet keihard in de lach en zeg:  "als vrienden dat horen dan gaan ze plat van het lachen". Als er 1 is die nog nooit iets gesnapt heeft van een kaart ben ik het wel. Maar voor de vorm wil ik wel even mee kijken. Ze komen uit Katwijk en gaan nog veel samen op pad. Ik vraag hoe ze hier komen. Nou we zetten de fietsen achterop de auto en gaan. Ze komen hier graag en vinden het bijzonder mooi hier. Ik ben verbaasd want twee van die oude besjes met fietsen zien sjouwen vind ik wel heel knap. We blijven een poosje staan praten en ik bekijk hun kaart. En jawel je gelooft het of niet maar ik weet zowaar waar ze heen moeten want ik kom daar vandaan. 😀 Dan gaan we elk de andere kant op. Ik geniet wel van dit soort contacten. Mensen kunnen zo blij zijn van de mooie natuur en omgeving. En ineens denk ik: Verrek dit is de weg naar de brug en dus het bakkertje. oooo dat is leuk en wat hoop ik dat ie daar nog zit en open is. Als ik aan de overkant de plek zie, ligt er een schip voor. Ik zie wel wat winkeltjes die ik nooit gezien heb en vrees dat het bakkertje plaats gemaakt heeft voor de kapper. Maar dan zie ik het. Jawel hoor de bakker is er nog en is open. Wat kan een mens blij zijn. En ze schenken nog koffie ook. Ik prijs haar de hemel in en ze moet lachen. Het toillet is dicht dat mag niet, maar goed als ik niet teveel drink zing ik het wel uit. Op het bankje kijk ik naar het water en geniet van de koffie en mijn boterham. Even is alles gewoon zoals het hoort en dat maakt zo dankbaar. Dan bedenk ik me nog te bellen. Als ik hoor dat degene van wie ik al een poosje niks gehoord heb niet ziek is kan ik een zucht van opluchting slaken. Voor het eerst in corona tijd ben ik echt helemaal relaxed.Wat is dit een fijne dag.  Als ik verder wil na een kwartiertje word ik staande gehouden door een man in een scoot mobiel. Ga je nu alweer weg vraagt hij. We maken nog even een praatje maar dan moet ik verder. Het is niet alleen de gezondheid van mensen die getroffen zijn. Ik denk dat het probleem van de eenzaamheid voor veel mensen vele malen groter is.  Er had zoveel meer gedaan kunnen worden om dit in te perken. Maar ik zet het uit mijn hoofd. Deze dag  is te mooi. En dan kom ik bij de drukke weg naar Hoogmade. Dit geloof je niet denk ik. Waarom de route in vredesnaam langs de n weg laten lopen. Het mag dan wel een fietsroute zijn maar er zijn hier zoveel mooiere stukken. Maar goed ik gooi de muziek op mijn hoofd en loop een stuk van de lange weg af. Na 3 km gaat de route ineens weer een polderweg in. Ooo jubel en juich denk ik. De weg die ik altijd liep en die ik zo leuk vind naar de kaag. Het uitzicht is wel veranderd. Overal waar je loopt zag je altijd de mooie groene torenspits van de kerk van Hoogmade. 4 november is deze volledig afgefikt. Ik herinner me het nog goed. Het was zo een drama voor de mensen daar.Overal waar je in het dorp bent zie je de kerk staan. Het was echt een nog levende gemeenschap. Triest twee rampen kort achter elkaar want nu het corona dat is toch ook wel een ramp. Ik ben er na die tijd niet eerder langs gewandeld maar het ziet er maar akelig uit. En dan kom ik toch weer bij die drukke weg uit. Getverdikkeme denk ik. Ik geloof niet dat ik weer helemaal terug moet want het is een rondje wat ik loop.Maar als ik het nummer 38 zoek wat ik moet gaan volgen kan ik het niet vinden. Ook al ga ik weer een stukje terug naar het vorige bordje en probeer ik het nogmaals. Mensen die me zien zoeken proberen me te helpen maar ook zij komen er niet uit. Heb ik weer denk ik. Ik besluit om dan maar de route los te laten en via de wijde aa naar het begin punt terug te gaan. Ik loop langs de drukke weg naar de zijweg die ik dacht ik in moet.  Als ik uitzoek op een bankje  hoe ik dan verder moet raak ik in gesprek met twee fietsers. Zij vertellen me dat zij ook een deel van de  route fietsen en dat bordje 38 vergeten is op te hangen. Leuk denk ik. Zij vertellen me hoe ik bij de wijde aa kom. Dat betekend Hoogmade in. En als ik daar in loop zie ik ineens het bordje 38. Daar loopt het pad dus verder. Mooi. Via de kromme does, een rivierje kom ik bij de kerk uit. Er is echt niks meer van over. Dan kom ik in een stukje bosachtig gebied en loop ik achter de pannenkoeken boerderij van Leiderdorp. En ineens schiet de paniek dan toch weer omhoog. Maar flink doorlopen. Ik baal even flink. Gaat dit ooit voorbij?  De route loopt verder en weer moet ik langs een drukker stuk. Jammer het eerste deel was zo mooi. Muziek maar weer op en gaan.Het wordt ondertussen wel wat later. Ik zie nog 9 km minimaal. Oei dat is iets verder dan ik dacht en kan ik niet meer van de weg af gaan. Pontjes zullen niet meer varen. Dan wordt de weg toch weer leuker door de kleine dorpjes. Langs  Oud Ade naar Warmond, Rijpwetering en dan loop ik toch weer van de weg af en kom ik weer op het mooie stuk. Zo loop ik langs het water naar Nieuwe Wetering over een bijzondere leuke weg met allemaal molens bootjes en het water. De paniek is al lang weer vergeten en ik geniet weer helemaal. Ik denk dat het vandaag van mijn gezicht af te lezen was want er wordt heel veel lachend gedag gegroet. Voor de zekerheid vraag ik nog wel een keer of ik op deze route nog pontjes op moet. Nee hoor zegt een vrouw je loopt nu nog alleen via de weg. Mooi zeg ik dat is een geruststelling. Dan kom ik in Nieuwe Wetering en zie ik de toren met de bloem erop van Roelofsarendsveen. Daar een kilometer verder staat mijn auto. Nog 1 dorp Oude Wetering en dan ineens sta ik voor de toren. Bij de auto zitten er 37 km op en kom ik tot de ontdekking dat ik na een halve liter water een kop koffie en 1 boterham niks meer gehad heb vandaag. Ik heb dan ook best trek en ben blij dat ik thuis mijn eten alleen hoef op te warmen. Tevreden keer ik naar huis. Wat een mooie dag. 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina