19. mei, 2020

op zoek naar het spookverlaat

De planning was dwingeloo vandaag. Tot ik gister woensdag  met Gerda op stap te gaan. Dus plannen even bijgesteld anders ben ik morgen al afgedraaid voor ik ga beginnen aan de dag. 

En vannacht was het redelijk onrustig in huis. Ik werd wakker van een behoorlijke klap. Cherda de zware kater had een stoel omgekiept.

Je bent gelijk wakker dacht ik. Maar gelukkig viel ik vrij snel weer in slaap. Tijdje later ineens een keiharde mep in mijn gezicht. Cherda die geknuffeld wil worden. En dat gaat niet zachtzinnig kan ik vertellen. Dat monster is loei sterkt in haar poten. Maar ook met haar kop bonkt ze tegen me aan. Licht aan en maar even kroelen. Daarna mag ik slapen maar de nacht is flink onderbroken. Wekker gaat op standje uit morgen. K,alm aan  denk ik. Om 12 uur sta ik dan ook pas buiten. Het besluit is vandaag een vaststaand iets waar ik ook niet vanaf wil wijken. Vorig jaar ben ik op een wandeling eens in een heel mooi deel van de polder geweest. Dat wil ik wel weer eens gaan lopen. Moet ik wel weer eerst naar Hazerswoude maar oke het zij zo. Talalala en het maalt. Maar ik voel me wel iets beter. Uiteinderlijkgaat de muziek op mijn oren. Bij Hazerswoude de appie in voor karnemelk. Ik leg het af van de dorst en heb behoefte aan iets heel erg kouds. Dus halve liter karnemelk en nog in de winkel naar binnen geklokt. Zo denk ik daar kan ik weer even tegen. Maar nog geen 50 meter verder heb ik nog veel meer dorst. Bij het kruidvat een flesje cola light gehaald uit de koeling en dat ook achter elkaar naar binnen gewerkt. Nu maar hopen dat ik niet onmiddelijk naar de wc moet. Al snel ben ik Hazerswoude uit en dan kan de muziek af en is mijn stemming prima en het malen ergens ver op de achtergrond. Het grote genieten kan beginnen. Wat me ook opvalt is dat ik ineens totaal geen last meer heb van mijn heup. Vorige keren speelde dat en heb ik een doosje apc in mijn rugzak geduwd maar daar heb ik nu heel geen last meer van. Ook mijn knieen doen het weer prima. Wonderlijke benen denk ik. Ik vindt de weg tot nu toe prima. Soms staat een route of een dag in je geheugen gegrift, zo ook deze denk ik dan nog. Op een paadje komen twee fietsers me voorbij. Of ik naar Santiago aan de wandel ben. Nee hoor zeg ik dat kan niet he. Zij gaan een endje verder op een bankje zitten en houden me een poosje aan de praat. Natuurlijk over Santiago maar dan verzand het gesprek in corona gedoe. Je ontkomt er niet aan en gezien het geen jonge mensen zijn blijf ik maar even staan. Maar dan moet ook ik weer verder. Aan het eind van het pad kom ik op een onbekende weg. Gek denk ik ik had toch door een weiland gemoeten met van die wilde koeien?? Ik kijk op het fietsroute knooppunten bord.   Rechts af Alphen, linksaf Hazerswoude. Nee denk ik, ik moet naarAlphen. Ik zie de snelweg lopen en denk dat klopt er moet een tuincentrum bij de snelweg zitten. Het is een leuke weg en doet me denken aan Ommen. Maar dat is niet de weg die ik ken die naar het spookverlaat gaat. Ik ga niet terug en denk maar eens zien waar ik uitkom. Als ik bij de snelweg aan kom denk ik verdraaid daar is dat bankje waar ik heb zitten rusten toen ik bij die wilde koeien vandaan kwam. En daar is dat weiland met die beesten. De wonderen zijn de wereld niet uit. Ik loop onder het fietstunneltje door en zie Alphen en drukte maar geen tuincentrum. Ik toets het in in mijn gps maar dan moet ik nog 6 km lopen. Nee denk ik dat kan niet. Vertwijfeld sta ik om me heen te kijken en bedenken wat ik ga doen. Zoek je iets?? Twee mensen die eveneens aan de wandel zijn en in hun hand het boekje van het groene hartpad. Ik zeg ja ik zoek een mooi stuk polder. Ik kan even niet op de naam spookverlaat komen. Ik leg uit wat ik zoek maar zij zijn niet bekend. Ik zeg jullie lopen zeker het groene hartpad. We kletsen een poosje over alle routes door nederland. Zij hebben een vof adres maar zijn door corona nog gesloten. Ik vertel ze dat ik eigenlijk het marskramerpad had willen lopen. Schitterend pad zeggen ze. Als het virus weg is over een jaar of 2 denk ik maar. Ze vertellen 4 dagen 40 km te lopen omdat de nijmeegse niet door gaat. Ja dat kan zo natuurlijk ook. Dan heb je het grootste deel van het pad gehad. Dan gaan we verder. Leuk denk ik dit soort gesprekjes. Leuk die blije mensen die ook zo kunnen genieten van het wandelen en de natuur. Tevreden ga ik even op het bankje zitten om te bedenken wat ik ga doen. Dan besluit ik om de laatste weg terug te lopen gezien dat niet zo ver is en dan maar de kant van Hazerswoude op te gaan in de hoop op een ander pad. En dan kom ik aan het eind van het pad en loop ik ineens tegen een polder aan waarvan ik denk verroest. En niet alleen denk maar als ik zie dat ik bij het spookverlaat aan kom is het jubel en juich. Mensen die me van achter voorbij fietsen lachen en zeggen ook lachend gedag. Ik heb er helemaal lol in. Ik loop over de galgweg. Past goed bij spookverlaat denk ik. 

Ik loop niet erg snel maak de nodige foto's en geniet te erg. Ik kijk eens op mijn horloge. Tja 17 uur dat wordt een latertje. Het zal nog zeker een km of 13 zijn eer ik thuis ben. Moe ben ik niet. Ik laat mijn gedachten een beetje gaan. Het boerenland is mooi en boeren zijn met hun tractoren hard aan het werk. En ik denk: Als het gaat om bezuinigingen en demostraties zijn het altijd de minder rijke mensen. Boeren die hun land op moeten offeren en hun veestapel. Leraren die in het nauw zitten. De zorg waar zo in gesneden is dat er nu enorme problemen zijn. Waar zijn de bazen van shell en al die joekels van bedrijven die maar blijven groeien en blijven vervuilen. 

En als je nu kijkt hoe enorm de co2 uitstoot daalt dan ligt het probleem toch wel heel ergens anders dan bij de boeren. Die zorgen dus niet voor de grootste ellende. Voor zolang de polders er nog zijn zal ik er maar ernstig van blijven genieten. Ik weet dat er een zijspoortje komt met een stukje bos en denk mooi plas pauze. Helaas is deze door corona afgesloten. Dan niet denk ik en kachel verder. Het valt me op dat het  koolzaad wat alles zo mooi geel maakte grotendeels weg is. Daarvoor in de plaats zijn de velden nu geel van boterbloemen. Mooi toch hoe de natuur het allemaal zo mooi regelt.  Eenmaal uit het gebied kan ik of richting Zoeterwoude of de kortere weg naar Hazerswoude. Heel mooi Zoeterwoude. Niet weer naar Hazerswoude daar ben ik wel op uitgekeken. Ik kom bij een natuurpad en denk o ja dat is dat leuke pad met die schapen. Leuk zo zie ik het limes pad het groene hartpad en natuurpad vandaag. En ook handig want dat is een doodstil stuk waar fietsers niet kunnen komen. De nood is ondertussen hoog.  Zodra ik uit het zicht ben van de weg vlieg ik de kant in. De schaapjes zijn een eindje verderop. Om daar nou tussen te gaan zitten zie ik niet zo zitten😀. Dan gaat het opgelucht verder en lopen de schapen verdwaast alle kanten op als er ineens een twee voeter passeert. Drie schaapjes lopen een stukje voor me uit. Net alsof ze de weg wijzen. Dan kom ik bij een oversteekje over het water. Het lijkt wel een evenwichtsbalk met hekjes. Als ik me door het eerste hekje wil wurmen blijft mijn rugzak hangen en mijn stok ergens achter haken. Ik kan me net op tijd vastgrijpen voor ik de sloot in duik. Hijgend van schrik zeg ik keihard Jezus. De schaapjes staan me aan te kijken. Ik zie ze denken he jammer nou. Voetje voor voetje schuifel ik verder naar de overkant en opgelucht sta ik dan weer op het droge. En dan kom ik op de weg richting Benthuizen. Mooi hoef ik niet langs de plas met al die gele borden over corona. Ik denk dat ik de rest van mijn leven gele borden zal haten. Op een bankje nog even rustpauze. En dan kan ik het toch niet laten en zie de werkmail en dat er opnieuw corona op een afdeling is vast gesteld. Juist terwijl de corona afdeling gesloten was omdat iedereen beter was. Wij zijn de enige instelling waar corona heerst.Logisch bij ons mogen ze gewoon naar buiten. Verder zitten ze overal binnen. Ik heb het icoontje van werkmail in een map met allerlei appjes gedaan. Zo staat ie niet direct in het zicht. Even is mijn humeur verpest maar ik weet het dan toch alweer lopend naast me neer te leggen. Gezien de lange weg muziek weer op mijn oren en ik zing maar gezellig mee. En dan ben ik in Benthuizen en kachel ik het laatste stukje naar huis. Na 33 km kom ik binnen. Tevreden en blij🙂

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina