18. mei, 2020

Einderlijk weer naar mijn oom

Vandaag eerste dag van de vakantie. Ik ben er aan toe om even afstand te nemen. Wat dat betreft is het goed dat ze het niet goed vonden dat ik mijn vakantie dagen niet wilde opnemen. 

Een vakantie waarin ik heel wat wil wandelen. Vandaag was de eerste dag en werd het hoog tijd om weer eens naar mijn oom in delft te gaan. 38 km heen en weer vond ik ver dus mijn auto op de stadsboerderij gezet. Dan zou het nog 24 km zijn. Gezien ik meer wil lopen en niet morgen gelijk doodmoe wil zijn dus verstandig besluit. En nu ik niet weg kan ben ik  blij met de nieuwe katten die savonds op me wachten en gek zijn op knuffelen. 

De heen weg loopt niet echt fijn. Ik ben nog in maal modus en heb veelal de muziek op mijn hoofd. Het continue gevoel dat ik moet huilen is weg en er is een soort matte berusting gekomen. Beetje leeg gevoel. Geen zin om te praten of rusten. Ik loop maar door en spoedig komt delft dan ook in zicht. De stad door is zoals gewoonlijk niet fijn maar dat weet ik ik heb nu eenmaal niks met stad. Bij oom aangekomen hangt er een plakaat. Als het niet noodzakelijk is liever geen bezoek. De groeten denk ik. Als ik moet wachten tot er een vaccin is zijn we dik een jaar verder en leeft ie misschien niet eens meer. En ik ben heus verstandig ik ben met geen corona patient in aanraking geweest dus ik vind het meer dan verantwoord. Oude mensen hebben het moeilijk ook mijn oom die zich eenzaam voelt. En waar ik corona wil ontlopen wil hij alles horen. Dus elk nieuwsbericht op de radio gaat ie op standje knoerdhard en horen we weer hoeveel doden en zieken er bij zijn gekomen. Ik vraag me serieus af waarom dit dag in dag uit op het nieuws moet. Er wordt zoveel angst gecreeerd en er is zoveel nutteloze info. Ik had me voorgenomen mijn vakantie zoveel mogelijk zonder corona door te komen en toen er voor de derde keer nieuws berichten dreigden te komen vond ik het dan ook hoog tijd op te stappen. Een stapel tijdschriften krijg ik mee, die passen nog wel in de rugzak. Met een elleboogje want een knuffel zit er niet, in nemen we afscheid. In de stad loop ik langs de anwb voor doppen voor onder de stokken die alweer zijn versleten en kom ik langs de bristol. Denkend aan een collega die me vertelde dat ik me niet moest gaan onttrekken aan de maatschappij toch gewoon naar binnen gelopen. Ik hoefde geen mandje allen mijn handen ontsmetten. Niet vol met pijlen en je kon er gewoon lopen. Het was er ook doodstil. Nou ja actie geslaagd dacht ik en ik ga verder. Blij dat ik de stad uit ben en weer delfse hout in loop met zijn gele borden dat de parkeer plaatsen afgesloten zijn. En daar staan dan gewoon toch auto's. Ik kan het mensen niet eens kwalijk nemen. De afstand wordt best netjes in acht gehouden ook vandaag en het is verder ook rustig op straat. Dan blijk ik een overactieve blaas te hebben. Net bij oom nog naar het toillet geweest nu dringend alweer... Ik besluit het bieslandsche bos in te lopen. Maar of ik zit in brandnetels of er zitten mensen op bankjes. Tjeemig dat schiet niet echt op. Ik ben dan ook blij als ik einderlijk een plekkie achter een boom vind. Opgelucht loop ik verder. Dan kom ik het bos uit en kan ik of rechtsaf gewoon de weg vervolgen denk ik, of nog een stuk door het bos rechtdoor. Ik besluit dat  maar te doen. Op de heen weg en nu ook op de terug weg volg ik hele gedeeltes van het groene hartpad. Het pad dat ik nou juist besloten had te mijden. Het pad wat ik al zo vaak heb gelopen hier. Na een hele poos kom ik ineens weer op de weg waar ik besloot rechtdoor te gaan. En dan kom ik erachter dat dat ook niet de weg is die ik altijd loop maar de weg naar Pijnacker. Oke gps aan want ik wil niet meer dwalen.Er rijd een fietser voorbij en dan moet ik echt wel lachen. Terwijl ik in korte broek en shirt loop heeft hij of zij want dat is niet te zien een dikke zwarte jas aan. De muts is ver over het hoofd getrokken en een zwart masker over mond en neus sluit de boel verder af. Je kan ook overdrijven. En ik snap echt de angst want dat heb ik zelf ook maar dit gaat ver. Ik denk dat de ggz het de komende jaren erg druk gaat hebben met mensen die problemen in hun koppie krijgen door alle angst die gezaaid wordt.  En dan kom ik uiteinderlijk langs de drukke weg en zet ik er maar de sokken in. Het is mooi geweest. Bij het balijbos aangekomen ben ik blij dat  ik van de weg af kan. En ineens denk ik:  goh dat malen is weg. Fijn is dat. . Tevreden loop ik verder. Bij een picknick plek staat er een tafel met achtergebleven lege blikjes en handschoenen. Zakje van etenswaar op de grond. Ik snap mensen niet. Kleine moeite om je eigen troep mee te nemen. Ik zoek even of ik het mee kan nemen in mijn rugzak maar die zit bommetje vol. Dus ik laat het staan en loop verder. En dan toch nog sneller dan gedacht sta ik na 27 km bij de auto. Eerste dagje zit er weer op.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina