9. mei, 2020

Het troostende landschap

Ik ben verdrietig deze periode en soms schiet ik zomaar in de paniek. Zo ook vanmorgen. Niks aan de hand en ineens dikke paniek. Coronatijd is een nare tijd,  het nieuwe normaal zal nooit normaal worden en de ander halve meter afstands maatschappij zal ik nooit oke gaan vinden.

Verdrietig maar anderhalve meter. Niet meer even een arm om je schouders als je zo verdrietig bent en op anderhalve meter een paar woorden zeggen dat is akelig. Dat bied geen troost.

Het is uiteinderlijk pas half 2 als ik vertrek. Waarheen ik heb geen idee. Delft Nootdorp was het eerste plan maar laat ik al snel varen. En vanzelf loop ik naar Benthuizen waar ik even wat boodschappen doe voor onderweg. Daar kom ik Ruud mijn oude collega tegen met wie ik even een babbeltje maak. Dat is fijn en dan vervolgen we beiden onze eigen weg.Op weg naar.... Bentwoud kan, Hazerswoude rijndijk kan, Hazerswoude dorp kan ook. Er zijn meer wegen. Ik laat mijn voeten maar bepalen welke kant ze opgaan en die gaan richting Hazerwoude dorp. Oke de bootjes route vermoed ik. Ik voel me niet oke het babbeltje is alweer vergeten en ik heb die akelige steen maar op mijn maag liggen dus de muziek maar een poosje op. Ik heb een lege foto tas bij me het toestel ligt vergeten thuis. Maar gezien de bekende wegen waar al zo veel foto's zijn gemaakt vind ik dat niet erg. En dan begint het gedoe met mijn heup weer. Net alsof om de paar stappen de botten even langs elkaar schuren. Dat loopt vervelend en ik voel me er ook naar door. In Hazerswoude bij het kruidvat maar wat apc gehaald. Even op een bankje wat drinken en twee pijnstillers erin en verder. En dat helpt. De rest van de dag geen pijntje meer gehad. Ik kom langs een kledingwinkel en ik zie geen linten en borden staan.Ik weet dat het geen kleding voor mij verkoopt maar toch loop ik even naar binnen. Wat voelt dat normaal om gewoon door een winkel te kunnen lopen. Ik word er blij van. Dan ga ik verder.  Ik kom op een weggetje binnendoor en bedenk me even later dat mijn voetjes niet naar de bootjes gaan. Benieuwd wat ze gaan doen, probeer ik ze te volgen. Op een grasveld zitten 3 oude mensjes lekker te pimpelen op hun tuinstoelen met een bak nootjes op een tafeltje in het midden. Ach zo kan het ook als je nergens terecht kan. Ik moet er voor het eerst om glimlachen. Ik volg mijn voeten en die gaan ineens de richting van koudekerk aan de rijn op. Dat is het hem nou niet echt bedenk ik me, maar mijn voeten hebben het voor het zeggen. Op de brug, echt zo een oer hollands plaatje. Draaiende molen bootjes op het water en stilletjes sta ik te kijken en genieten. Een man op de fiets die ook de brug op komt blijft ook staan en zegt" mooi he".  Samen staan we  te genieten en corona is even vergeten. Dan gaan mijn voeten  verder. We komen langs het bord thee tuin linksaf. Tja die is dicht maar toch. Mijn voeten gaan linksaf. Ik maal want ik volg al even de bordjes van het groene hartpad. Afgelopen nacht heb ik omdat ik niet kon slapen het boekje eens goed bekeken. Buiten dat ik niks snapte van de beschrijving zag ik op de kaartjes wel dat ik het meeste al gelopen heb. Daarnaast heen en weer lopen ivm openbaar vervoer wat niet kan was me gaan tegenstaan. En dan is er nog het verlangen naar Dwingeloo en Ommen om daar te wandelen. Maar dat had ik uit mijn hoofd gezet voor de vakantie omdat ik nou eenmaal dat groene hartpad zou lopen. Ik heb heel geen zin in de vakantie volgende week. Werken betekend afleiding en dan heb ik geen tijd om verdrietig te zijn of me naar te voelen. En ineens schiet de gedachte door me heen waarom ik perse dat groene hartpad moet lopen. Waarom zou ik hele stukken heen en weer lopen waar ik totaal geen zin in heb. Waarom zet ik het verlangen naar andere plekken niet om in daden? Verder van huis verder van al het gedoe thuis. Corona is ook elders maar verder weg betekend  letterlijk afstand in mijn hoofd en dat heb ik nodig. Dus ik gooi heel het plan overboord en besluit toch dan heel vroeg op pad te gaan en de tochten te gaan lopen die ik zo graag wil lopen. Eenmaal besluit genomen krijg ik wat meer zin in de vakantie. Nu nog net zulk weer. 

En dan een bord. Weg afgesloten ivm corona. Groene hartpad heeft dus ook nog beperkingen en ik ben blij dat ik een heel ander plan heb nu. Dan  kom ik bij klein zwitserland. Laatst zag ik van een van de collega's verwenzorger foto's van dit stuk.Ik kende het niet dacht ik en wilde er een keer naar opzoek. Maar ik kende het stuk wel. Ik was er al vaker voorbij gewandeld. Ja voorbij maar niet binnen gewandeld. Hoog tijd dus. En de moeite waard. Wat een mooie tuin en wat een mooi stuk.Je kon de toren nog opklimmen maar gezien er al wat wandelaars naar boven gingen besloot ik dat nou maar niet te doen. Nadat ik een poosje genoten heb wordt het tijd mijn voeten weer meer zeggenschap te geven en vervolgen we het pad. Er is wel het nodige aan wandelaars en fietsers op pad maar over het algemeen gaat het afstand houden vanzelf en is het niet storend. In de natuur is voor ons allemaal ruimte genoeg vandaag.  

Ik kom bij een fietsen knooppunten bord en besluit eens te kijken hoe ik weer een beetje richting Zoetermeer  kan. Ik ben niet moe maar het is te laat om heel veel verder te gaan. 

Ik maak een route via de knooppunten en neem het over van mijn voeten die helemaal niet van plan waren richting huis te gaan. Dan kom ik langs een stukje tuin waarje welkom in geheten wordt en het is een geweldige  kleurenpracht.Wat is die polder toch bijzonder.Ik geniet even maar ga niet zitten. Had ik eerder van huis gegaan dan had ik meer kunnen rusten nu moet ik door.Dat is niet de eerste keer dat me dat overkomt. Als ik bij het nieuwe knooppunt rechtsaf moet staat er weer zo een verbodsbord. Afgesloten omdat de weg te smal is. En dat is balen want dan is er maar 1 weg en dat is terug via Hazerswoude. Ik krijg het weer even te kwaad en slik dapper de tranen weg. Wat is dat toch. Gelukkig gaat het snel weg en ik besluit gezien de tijd in Hazerswoude een broodje of iets te halen bij de albert heijn gezien het late tijdstip. Warm eten thuis gaat het niet meer worden vandaag. Het wordt uiteinderlijk een slaatje met ijscappucino. Op een muurtje bij de kerk werk ik het in 5 minuten naar binnen. Dan ga ik snel verder. Ik loop de langere route terug want erg veel zin om de zelfde weg terug te lopen heb ik niet. En dan zie ik een bordje waar ik ook altijd aan voorbij loop omdat ik daar vaak al te laat ben om nog een omweg te kunnen maken. Zuidbuurt Weipoort. Mijn geliefde Weipoort vandaag ga ik dit pad op. Er zijn nog genoeg mensen op de been zowel fietsend als wandelend en iedereen is vriendelijk en groet. Je ziet mensen soms ook zo duidelijk genieten. Maar op dat pad wordt het stil en voel ik de avond neerdalen. En ik voel me zo goed nu. Opgenomen in het troostende landschap wat een arm om me heen slaat. Wat mensen niet mogen doet nu de natuur.  Ik vertel het tegen een koe dat ik me nu goed voel en blij ben. Ik vertel hem dat ik helemaal niet naar winkels hoef om proberen te wennen aan het nieuwe normaal. Ik hoef niet naar grote gezelschappen waar we op anderhalve meter van elkaar moeten staan. Ik hoef alleen maar naar mijn werk waar ik me prima voel zonder anderhalve meter en in een team waar we toch samen onze schouders er op een gezellige manier onder zetten. De supermarkt ach dat loopt vanzelf. Daar heb ik weinig last van. En verder hoef ik alleen maar de natuur in. Ik kan of ga vanaf volgende week ook gewoon weer vrienden opzoeken en mijn oom en moeder. En het nieuws moet ik maar een poosje laten voor wat het is. De koe kijkt eens voor zich uit en ik zie haar mijmeren dat zij het wel prima vindt zo in de wei. Het leven als koe is zo gek nog niet in deze tijd. Ik zie ook af en toe een vliegtuig in de verte laag over komen en dat voelt als normaal. En dan kom ik aan de achterkant van een boerderij in Weipoort.Kinderen en ouders springen er vanaf hun tuin in de brede sloot die langs het huis gaat. Ze genieten en ik geniet mee van hun plezier. Wat bof ik toch om zo rustig te wonen zeker nu in deze tijd. Genietend loop ik verder. Dan kom ik bij de brug waar ik linksaf moet naar de plas. Er staan 2 mensen waarvan 1 foto's aan het maken is en de ander hangt over de brug voor zich uit te kijken. "Mooi he" zeg ik nu. Er verschijnt een brede lach op hun gezicht. "Echt he zegt" de vrouw. Het voelt zo goed allemaal. Maar dan wordt de rust verstoord door 2 knullen die een enorme muziek installatie op een picknicktafel hebben staan en een partij herrie produceren waar je raar van wordt. Het irriteert mateloos zo uit je rustige troostende bubbel gerukt te worden. Ik loop maar snel door. Dan komen de joekels van gele borden.Parkeer plaatsen afgesloten, was thuis je handen, houd afstand. En rijen auto's die niet op de parkeerplaats kunnen staan nu in de bermen. Nee dit was niet het einde van de wandeling die ik voor ogen had. Veel mensen hoor ik op het strand en veel kabaal van de muziek van jongeren die zelfs met skaters voorbij rollen op de weg met hun kadoenk muziek uit tasjes of rugzakjes. Eenmaal aan het eind wordt het rustiger en stiller en ik piep het struikgewas in om in een hoekje nog even tot rust te komen en uit te kijken over het noord aa waar nu ook de zon onder gaat.  Ik blijf nog maar een half uurtje zitten en kijken. En ik kom weer tot rust in het landschap wat vandaag zo maar een tweede keer een arm om me heen slaat. Tevreden sta ik dan op en loop het laatste stukje naar huis. Na bijna 31 km op de teller kom ik thuis. Niet moe dit keer maar met rust in mijn lijf en tevredenheid.

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina