24. mrt, 2020

Lach en de wereld lacht terug

Vandaag zouden Gerda en ik samen gaan lopen. Ik had nog een route bij de nieuwkoopse plassen maar toen ik vanmorgen even goed keek zag ik dat de route niet open was wegens het broedseizoen. Tjee dat was een domper. Bij Gerda kwam die op het idee om wat noordelijker te gaan richting de bollenvelden. Even surfen op inernet en we kwamen een mooie route bij Heiloo tegen. Dat is een mooie omgeving dus na de koffie samen op pad. In de auto is anderhalve meter afstand houden met Coroontje in ons midden niet haalbaar maar beiden hebben we geen echte contacten opgezocht en behalve op mijn werk houd ik me netjes contactloos. De enige is Gerda en dat lijkt te mogen. We spraken wel met elkaar over Coroontje en hoe het op het werk zal gaan. Gerda heeft vakantie deze week en ik hoef woensdag pas weer. Maar we zijn blij met ons werk want behalve dat het wat hectischer is gaat ons leven een beetje zijn gewone gang. Ja de boodschappen zijn wat lastiger en het sociale leven ligt stil maar dat is gewoon even een bijkomstigheid. Net als het opgeven van mijn mei vakantie. Ik ga er in ieder geval 1 week van inleveren nu alles dicht blijft. Met een uurtje rijden zijn we in Heiloo. En daar is het akelig stil. Even vraag ik me af of er ondertussen een volledige lock down is ingesteld maar dan lopen er in het centrum toch een paar mensen. Het is koud dus jas is nog aan. Vooral Gerda loopt te blauwbekken. Na een klein poosje lopen komen we in het bos en bij een bankje. Even wat drinken en broodje eten want ontbijten zat er vanmorgen niet in. Te vroeg zal ik maar zeggen. 

Daarna gaan we door En op het moment dat Gerda zegt oo wat is het koud moet bij mij de jas uit en heb ik het warm. Heerlijk vrij bewegen. We genieten echt van het mooie landschap. Dwars door de weilanden gaat het. We hadden gehoopt al wat meer bollenvelden in bloei te zien maar dat viel tegen. Ondertussen bleef het erg stil daar in het noorden. Lege weilanden, lege straten het is een wat vreemd gezicht. En komt er wat langs dan loopt men met een grote boog om elkaar heen. Het blijft onwezenlijk en idioot raar. We klimmen over een hek in het weiland waar twee schoenen hangen en de tekst Hij is pas gelukkig die heel zijn bezit onder 1 arm kan meenemen. Oja het noorden heeft wijze teksten.We laten het weiland achter ons en komen in een dorpje. Aan een bushalte hangt een bord het busje komt morgen πŸ™‚ Heeft zeker geen dienst meer nu met coroontje in het land. We moeten erom lachen.  en komen in een dorpje waar we langs een ijstent komen en zie ik een bord koffie staan. Zitten mag niet de boel is immers dicht maar even staan en een bakkie warm vocht is toch wel erg lekker. Er hangt een bord. Lach en de wereld lacht terug. Wat een bijzonder wijs stuk Nederland.  Vandaag is dat voor mij in ieder geval het geval. Ik lach de wereld toe. Gerda heeft een moeilijke week achter de rug dus die is er met haar hoofd nog niet helemaal bij maar beiden genieten we. We praten wat met de man van de winkel op veilige afstand. Daar zorgen we wel voor. Daarna gaat het verder. Dorpje uit richting de duinen. En dan zie ik een beeld van een slang en weet ik jaha dit is geen onbekend terrein. Hier liepen we met Irene de oliebollentocht een paar jaar geleden. Ook de albertusakker bezoeken we. Leuk om nu de gehele route te lopen. Daarna kopen we ons duinkaartje en lopen we een schitterend duingebied in. En al vrij snel stuiten we op een grote groep paarden. Wat een prachtig gezicht is dat. Op een bankje midden tussen de paarden eten we nog een bammetje en eitje. En ik maak foto's want het is te mooi. De wereld ziet er op de een of andere manier veel mooier en helderder uit nu alles stil ligt. En weer denk ik dat Coroontje ons ook iets goeds brengt in nare tijden. Na een poosje gaat het weer verder. Klimmen en klauteren is het vandaag wel. Onverharde paden het is pittig en ik merk dat mijn conditie met al die weken niks doen behoorlijk onderuit is gegaan. Ik hoor mezelf piepen en hijgen. Dat wordt oefenen en ik hoop dat we naar buiten mogen blijven gaan. En als je dan denkt alles te hebben gehad staan die grote runderen ineens voor je neus. Ben ik wat meer allerter met de paarden dan is Gerda dat met die runderen die ze toch maar eng vindt. Beetje giebelen een foto nog een foto en nog meer foto's en dan gaat het verder. Langs vennen en hoge duintoppen. De kou zorgt er wel voor dat blasen krimpen. Was ik eerder al aan de beurt nu mag Gerda een plekje zoeken. Maar  die ontdekt dan ook wel gelijk de vogelkijkhut die we tegen moesten komen. We gaan er even kijken en jawel we zien er twee hele vogels. Een fuut en een gans. πŸ˜€ Dat is niet al te lang blijven staan om niet al te zeer af te koelen. En dan komen er een kuddetje nonnen aan. Ik denk dat Coroontje nog niet bij ze binnen is gekomen want die lopen echt pal achter elkaar. Of ze denken dat hun habijten ze beschermen geen idee maar dom is het wel. We moeten naar een trap en als we daar aan komen is het brrr een hele hoge. Op mijn ooie dooie treetje voor treetje omhoog. Halverwege kan je ook weer naar beneden en als ik even op de route kijk blijken we daar ook heen te moeten. Wat een heerlijkheid. Beneden komen we aan de weg en is er een bankje waar we weer even op ploffen. Nee haast vandaag hebben we absoluut niet. Ineens staat er een vrouw achter ons die ons handgel geeft omdat we het hek hebben aangeraakt waar we doorheen moesten. Verbouwereerd nemen we het aan. Ondertussen jaagt zij haar kind weg die op afstand moet blijven. Als ze wegloopt denk ik hu??? Dat was toch echt geen anderhalve meter afstand. Wat heb ik nou aan de handgel als je ondertussen boven op mijn lip gaat staan. Beiden zijn verbaasd. Mensen hun hoofd kunnen zo raar in elkaar zitten. We lopen naar de weg en komen aan bij een weiland waar we weer doorheen moeten. En daar staat een bord dat we er niet in mogen vanwege het broedseizoen. Wij besluiten onmiddelijk niet langs de drukke weg te gaan banjeren maar door het zeer lege weiland. Helaas is het broedseizoen voor de boeren gelijk aanleiding te gaan gieren dus we liepen aaardig in de stront te bamjeren. Spetters op de broeken en schoenen die er niet meer uitzagen. Hekjes waar overheen geklommen moet worden en waar de leeftijd toch duidelijk zichtbaar is. Het gaat niet zo soepeltjes meerπŸ€ͺ

Maar het blijft geweldig mooi dus we nemen het op de koop toe. Aan het eind wordt het voor mij toch weer even wat paniekerig met een opspelende blaas en ik ben dan ook blij dat we na een prachtig laantje het bos weer in lopen. Opgelucht lopen we dan het laatste stukje en na 23 km staan we dan weer bij de auto. Moe maar zoooo voldaan.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🀣🀣 maar wel weer een leuk verslag! πŸ‘

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina