6. jul, 2019

Wat kan hij?

Vandaag een belofte ingelost. Op mijn oude werk had ik met een patient ( Ik noem hem even Ed)  afgesproken te gaan wandelen. Maar ander werk dus dat ging even niet. Ik had hem beloofd na het Pieterpad een afspraak met hem te maken en die afspraak heb ik vandaag ingelost.

Ik dacht we gaan naar de amsterdamse waterleidingsduinen. Daar kan je veel herten zien en gaat het lopen wat onopgemerkter en loop je ook niet zo ver.

Toen ik hem haalde was hij echt blij. Hij vertelde dat hij dacht dat ik niet meer zou komen omdat ik er geen zin meer in had. Maar bij mij is afspraak afspraak en die kom ik altijd na.

We zijn naar de Zilk gereden in opperbeste stemming en om 12 uur gelijk aan de wandel gegaan. In eerste instantie natuurlijk geen hert te zien. Wel viel het me op dat Ed er stevig de pas in had. Een hoger tempo dan ik heb. Na een uur was het tijd om te lunchen. Ed gaf aan nog niet moe te zijn. Ik was wel wat verbaasd, want voor iemand die voor de eerste keer wandelt is dat best een ding zeker met de medicatie die de mensen nog slikken erbij. Nadat we uitgegeten waren togen we weer op pad. Er kwamen langzaam wat herten voorbij druppelen, dus dat was fijn. We kwamen  bordjes tegen en bij een bordje strand 4 km nog wat, vond hij dat we dat ook nog wel konden doen. En dat liep allemaal voorspoedig. Geen vermoeidheid te kennen. Ed vertelde het lopen erg fijn te vinden omdat het rustig werd in zijn hoofd. En dat zegt mij dat lopen dus echt helpt ook bij deze patienten groep. Boven op het zandduin even gezeten en wat gedronken en toen begon het te regenen en werd het tijd voor de poncho's . Eenmaal aan was het natuurlijk weer droog, zoals gewoonlijk. Na een poosje die dingen wegens tropische temperaturen weer uit getrokken. We zagen nu meer dieren . Konijn, pad, en 2 vossen en vooral veel herten. Ed vroeg regelmatig bezorgd of het wel ging. Hij straalde en liep helemaal nog prima. Moe? Nee hoor gaat nog goed. Hij wilde de 20 km halen dus eenmaal ziend dat we dat niet gingen halen als we direct naar de auto liepen, liepen we nog even de andere kant op richting strand. Maar toen begon het op een gegeven moment weer te regenen en toen hield het niet op. Toen we dachten er bijna te zijn, bleek er nog een duinenrij  tussen te zitten en toen heb ik de knoop doorgehakt en zijn we richting auto gaan lopen. Ed kwam nog een bekende van vroeger tegen. Leuk om te zien hoe blij hij daarvan werd. En toen werd hij steeds stiller en dacht ik dat hij nu wel moe zou zijn. Maar nee hoor Ed was niet moe te krijgen, maar hij had honger. Dat was niet zo gek en dat betekende ook gezien het tijdstip maar tracteren op een pannenkoek. Na 23 km stonden we bij de auto. Ed was echt blij. En ook super trots  dat hij dat gelopen had. En dat mag hij ook zijn. Ik ben trots op Ed.  Om 8 uur waren we weer terug en vertelde hij trots over zijn belevenissen. Wat leuk om zo een knul zo te zien stralen. Zijn eerste vraag was en wanneer gaan we de 30 doen? Dat wordt september dan komt hij met nog een patient naar zoetermeer en gaan we de polder in. Maar dit was voor beiden een fijne dag en ik ben heel blij dat het voor hem zo goed uitpakt. De eerste ggz patient die mee kan naar Santiago🙂

Opmerkingen

Marja

07.07.2019 15:42

Wat lief van je Carolien!!!!! Met hoeveel patiënten wil je gaan?

caroline

07.07.2019 15:52

dat duurt nog wel een paar jaar eerst een project opzetten en zien of bestuurders erin mee willen en anders wachten tot mijn pensioen over 9,5 jaar en dan als vrijwiliigerswerk iets opzetten

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina