14. mei, 2019

Wat doet mijn lijf na 2weken dat ik hersteld ben

Eind april hersteld en 2 mei te horen krijgen dat het 6 weken tot 3 maanden kon duren voor ik helemaal hersteld zou zijn. Nou nee dacht ik dat kan niet want eind mei komt het Pieterpad eraan. 2 mei met Gerda gewandeld en daarna even pas op de plaats. Opbouwen op het werk en kalmpies aan. Tot vandaag. Ik moest lopen om mijn koppie leeg te krijgen en ik wilde lopen omdat ik wil zien wat mijn lijf aankan nu en hoever het ermee staat. Als ik de longinhoud blaas op de peakflow blaas ik veel meer dan ik in jaren heb gedaan de laatste dagen dus ik verwonder mij steeds.  Om kwart voor 11 op pad. Idee weer naar de bootjes. Dat is steeds niet gelukt dus vandaag maar weer eens een poging.  Hetty een van de pelgrims bij wie ik gisteravond was vond dat ik met meer gewicht moest gaan trainen. Ik had mijn dagruzag goed ingepakt en bij controle bleek ik 6 kilo zwaarder te zijn. Nou prima hoor dacht ik. Buiten had ik het direct naar mijn zin. Heerlijk weer alleen op pad kunnen. Al snel was ik bij Benthuizen en ik dacht ik ga de andere kant op naar Hazerswoude. Betere weg om te lopen. Aangezien het malen er gezellig weer was muziek op mijn oren en dat werkte goed. Keihard meezingend reuze vals maar iedereen mocht zien dat ik een happy mens was. Ik werd ook erg lachend begroet dus ik groet ook lachend terug.

Aan het eind van de weg bleek Hazerswoude nog best wel een eindje. En ik zat op de weg naar de Rijneke boulevard. Hmm Ton van Bemmelen de outdoor en wandelzaak is verhuist naar een groter pand. Bootjes of...... Het werd Ton van Bemmelen. Ik kon mijn nieuwschierigheid ook niet meer bedwingen eerlijk gezegd. Om kwart over 12 dik 8 km verder begon mijn maag te knorren. Ik had nog niks binnen dus hoog tijd voor 2 boterhammen en een banaantje. 10 minuten rust. Ook geen leuk plekje naast de snelweg die ik net onderdoor wilde lopen dus korte stop. De muziek was ik alweer beu op een of andere manier dus die verdwijnt maar een poosje in de tas. Daarna stond ik al vrij snel op de boulevard. Oja marskramer zit er nog en die hebben van die fijne kleine reisflesjes voor shampoo ed. Dus daar eerst naar binnen. Daarna via wat winkeltjes kom ik bij Ton. De mevrouw achter de kassa ziet me binnen komen en roept gelijk: "wandelschoenen naar boven". Ehh laat ik nou net vandaag mijn nieuwe schoenen aan hebben ik ben nog aan het inlopen. Maar nadat ik beneden de kleding heb bekeken die ik veel te duur vind en niet nodig heb ga ik naar boven. Daar zit mijn mannetje die mij altijd de goede schoenen aanmeet als ik ze bij hem koop. Hij is bezig met een vrouw die even een praatje komt maken. We hebben een discussie over wandelsokken. Ja zeker dat zijn hele belangrijke zaken. Ik wens haar een fijne wandeltijd en dan loop ik naar de camping afdeling. Het idee is een gasstelletje mee te nemen maar als ik voel wat die dingen nog wegen zie ik ervan af. Dan denk ik nog aan een klein waterkokertje maar die heb ik in de berging liggen en kan ik wel eens naar kijken als ik mijn tas ga inpakken. In gedachten heb ik de zak als volgepakt met idioot zware dingen. Tja dat gaat het niet worden natuurlijk maar ik voel me alsof ik alles aankan en alles kan sjouwen. Als ik uitgesnuffeld ben is het tijd om verder te gaan.  Bij de afslag is het keuze stress. Rechtdoor naar Leiden of linksaf de polder in. Ik moet nog wat boodschapjes hebben dus ik besluit naar Leiden te lopen. Ook gezien de afstand die ik anders loop. 20 km vind ik net wat te weinig om goed te testen. Ik zie een ander weggetje dan ik normaal loop en denk ach vele wegen leiden naar Leiden laat ik deze maar pakken. Zag er leuker uit niet langs de weg dus vooruit. Er wordt druk gebouwd en er staan prachtige huizen. Bij mij is de kriebel wel even weg wat ander huizen betreft. Had een huisje gezien en een bezichtiging gepland. Prachtig bij de Benthuizerplas op een eilandje. Denk alleen het water al mij deed zwijmelen. Eenmaal de bezichtiging was het een piepklein huisje en was ik er wiebelig van. Mijn goede humeur was de hele dag zoek. Maar goed om gedaan te hebben want ik kom erachter dat ik hier helemaal mijn huis niet uit wil. Ja als de buurvrouw beneden of schuin beneden er eens uitgaan zou ik beneden willen wonen. Zeker als ik op leeftijd kom zit ik niet meer met die trap. Maar goed ik hobbel verder en bedenk me dat ik nog 2 dagen moet werken. Donderdag nog een late dienst en vrijdag het afscheid met patat kraam. Het is heel erg tijd, merk ik wel, dat het klaar is.

Van een familielid kreeg ik een mailtje met een geweldig compliment.

 

van harte gefeliciteerd met je nieuwe baan en wilde even laten weten dat 
je voor .... en de familie

een rust en steunpunt ben geweest. Voor .... was je een soort familielid, 
dit kan je zeker als een

compliment opvatten, want ..... laat niet gauw mensen toe in zijn leven, 
mijn oprechte dank hiervoor.

 

Zo voel ik het ook. Ik denk met warmte en heel veel plezier terug aan mij zo dierbare gekkies. 

Zo bijzonder en zo mooi zijn ze. Van 1 patient die nooit wat heeft word ik nog vrijwilliger en ga ik eenmaal per 3 maanden nog een keer op stap. 1 patient had net wandelschoenen gekocht daar ga ik nog een keer mee wandelen en herten kijken in de nederlandse waterleidings duinen. Die afspraak kom ik nog gewoon na. Maar verder ga ik nieuwe mooie dingen doen met mijn nieuwe doelgroep. Er staat al een en ander op stapel. Goed. tijd om het werk weer weg te laten waaien. Ik raak een beetje verdwaald dus tijd om de weg te gaan vragen. Leiden centrum??? Ja hoor de brug over en dan komt u daar wel. Maar dan moet u nog wel een paar kilometer lopen hoor.. Ja hoor zeg ik maar dat is niet zo ver. Maar dan weet ik ook weer hoe ik thuis moet komen in Zoetermeer. Oooo zegt de man daar gaat u dan met de bus. Nee hoor ik blijf lekker lopen. Godsiedikkie zegt hij maar dat is nog een klere eind. Ik moet erom lachen. Nog een kilometer of 15 schat ik dat valt mee. Als ik Leiden binnen loop word ik geroepen. Heee hallo. Ik denk wie is die vrouw??? Nou zegt ze en zet haar zonnebril af herken je mij niet. Ik begin me echt te schamen, want ik weet hoe slecht ik in gezichten ben en namen, maar ik kan haar nergens plaatsen. Ze begint een heel verhaal af te steken en ik begin serieus te twijfelen aan mijn verstandelijke vermogens. Blijkbaar ziet zij dat ook want dan zegt ze: "Maar Karin weet je dat dan niet meer?" Aha maar zo heet ik niet. Dan ziet zij het ook en zegt dat ze een zonnenbril zonder sterkte opheeft en echt dacht dat ik Karin was. Oeffie, gelukkig maar, ik ben niet helemaal gek. Nadat we uitgelachen zijn loop ik verder. In het centrum doe ik de rest van de boodschappen en bedenk me dat ik maar eens door moet gaan kachelen naar huis. Via het Cronesteyn park want dat is nog best mooi. Daar nog even pauze aan het eind denk ik. Sinds die 10 minuten heb ik niet meer gezeten dus het mag ook wel een keer. In het park is het akelig stil en als er een man aan komt lopen krijg ik toch even de zenuwen. Tjee bangerik denk ik dat ben je normaal nooit.

Toch loop ik maar een beetje door. Aan het eind van het park is daar het bankje maar totaal overwoekerd door planten. Tja dat gaat het niet worden. Ik krijg er bijna de slappe lach  van. Dacht  daar dan ook wel de bosjes in te kunnen voor de nodige plasstop ik slik mijn lachen in voor het begint te stromen. Even nadenken en weten dat ik vlak bij een la place restaurant ben. Daar dan maar heen en naar de wc en een bak munt thee drinken. Ik kijk op de afstandsmeter en zie 16 staan. tjee denk ik 16 km in 4 uur dat ik ook balen. Dan is mijn lijf nog lang niet in conditie en sterker nog het voelde in mijn lijf alsof ik al verder moest zijn. Nou ja nog een kilometer of 8 dan zit ik op 25km en moet ook maar genoeg zijn even. Als ik aan de thee zit en nog eens goed kijk zie ik tot grote opluchting staan dat ik al 22 km gelopen heb en dat ik naar de verkeerde meter had zitten staren. Ik schiet er om in de lach. Maar ik voel het ook wel goed in mijn lijf. Die vertelde me al dat ik verder moest zijn. Na de thee en wc stop ga ik de laatste 8 km aan. Het valt me op dat ik me eigenlijk al heel lang niet zo goed heb gevoeld na 22 km. Ik was dan al vaker aan het rusten geweest terwijl ik nu eigenlijk wel door kan. Ik loop dan ook in 1 keer door naar huis en geniet van de rust van de invallende avond in de polder. Ik besef dat het hoog tijd gaat worden dat ik de boekjes van het pieterpad erbij ga pakken en de route ga bekijken en de eerste slaapplekken ga regelen. Over 12 dagen is het al zover en ik heb nog niks gedaan. Het maakt een beetje paniekerig dus vanaf maandag is het aan de bak. Na 30 km stap ik tevreden mijn huis binnen. Ik voel me wonderbaarlijk goed en dat maakt me blij. De dokters kennen mij nog niet😀 Mijn lijf is erg sterk blijkbaar en hersteld sneller dan gemiddeld. Gelukkig maar.

 

Opmerkingen

Marj

15.05.2019 21:35

Toppertje, leuk verslag!!

joke

14.05.2019 21:02

tjonge tjonge Caro wat ben jij toch sterk en een doordouwer!! ik heb bewondering voor je. Zaterdag geen 30 hoor, dat kan ik echt niet!!

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina