2. mei, 2019

Niks meer aan doen

Vandaag weer met Gerda op stap gegaan. Eerste plan was Schoorl maar gezien mijn maar net herstellende lijf bedacht ik me dat heuveltjes lopen me niet zou gaan lukken. Dus plan B. Amsterdamse waterleidings duinen. Ik had er echt wel zin in. Na de laatste rumoerige periode lacht het geluk me van oor tot oor toe en heb ik veel meer zin erop uit te gaan. Om half 12 waren we op de plek van bestemming. Het weer was koud 9 graden en bewolkt. Dus vest bleef aan. Al spoedig had ik dooie tenen en hadden we beiden koude handen. Dat we echte natuurkenners zijn bleek vandaag wel te kloppen😀 Ik had tegen Gerda gezegd mooi gebied je breekt er je benen over de herten. Nou de eerste kilometers was er geen hert te bekennen. Wel hoorden we een specht waarop Gerda blij zei een hertenroep te horen🤪 Tijd om maar even op te warmen bij het bezoekers centrum met een kop koffie een gekookt eitje en boterhammen. Weer verdikt en verkwikt en niet onbelangrijk opgewarmd togen we weer op pad. Mijn lijf barst weer aan alle kanten uit zijn voegen van plezier. We babbelen heel wat af. Over onze wandelingen, het werk. Santiago etc. En we doen het kalm aan. Fijn met Gerda die mee oplet en mij het tempo laat aangeven. Ik kan niet lopen zonder de noodzakelijke medicijnen. Het vrachtwagentje staat nog regelmatig op mijn borst geparkeerd al is het nou nog maar een kleintje. Prettig voelt het niet. Maar ik besteed er weinig aandacht aan. Er is zoveel te genieten. En dan komt het eerste hert in zicht. En nog een hert en nog 1. Voor we het weten kunnen we wel vaststellen dat we onze nek breken over die prachtige dieren. Vossen moeten er ook zijn maar die vinden we nog even niet. Nog maar een keer wat drinken bij een bankje. Het lijkt op een hond maar als we goed kijken zien we twee mensen op een bankje en zit er gezellig een vos bij. Zo mooi de afwezigheid van angst bij dat dier. Ik hoop maar dat de mensen aardig blijven voor deze diertjes. We gaan weer verder. Dan op een stuk grasland een hele rij fotografen met enorme lenzen liggend op hun buik. Toch wel nieuwschierig wat die in hemelsnaam aan het doen zijn kruipen wij dichterbij. Op de vraag waar ze zo naar loeren blijken er 2 kleine vosjes te zijn. Te schattig en ook ik laat me verleiden tot de nodige plaatjes te schieten. Maar ook van het rijtje op hun buik liggende fotografen. Het is ook idioot grappig. 2 kleine vosjes die rustig op hun paasbest poseren voor zoveel camera's. Je zou bijna gaan denken aan de koningklijke familie en hun papperazzi. Nadat ik bedenk dat ik wel heel veel foto's heb en ik toch echt ermee moet stoppen omdat ik nou eenmaal niks weg kan gooien wat er zo schattig uitziet, is het verder. We komen richting de zee en besluiten daar nog even te gaan kijken. Vlak bij zandvoort en dat voelt zo goed. Goede herinneringen aan toen ik van school wegbleef en in plaats daarvan naar Zandvoort ging om rust te vinden en na te denken, in zoverre ik kan denken. En zo vlak bij de zee, op een hoge duintop, daar waar je het absoluut niet verwacht staan die prachtige herten weer. Wat is dit genieten. Mijn hele lijf jubelt mee. We waren al even aan het kijken of we kleine hertjes zagen en ineens denk ik, kijk een kort hert. Soms heb ik toch echt last van het vinden van het juiste woord. Maar soms heb ik ook moeite met het bedenken wat het verschil is tussen een hert en... jawel een konijn. Want het korte hert is geen schattige bambi maar gewoon een duin konijn. Ja kenners van de natuur zijn we vandaag echt wel. We komen aan de zee nadat ik als een ammechtig hert de duintop opgeklommen ben.  Ik denk misschien is er beneden wel een strandtent want een wc staat toch wel ergens in mijn planning. Dus naar beneden. Helaas geen tent te bekennen.  wel een bord waarop blijkt dat we aan het nudistenstrand zijn aangekomen. Gerda oppert nog dat ik mijn kleren wel uit kan trekken. Had het graag gedaan maar is toch net een graadje te koud. Zuchtend gaan we de mulle zandberg maar weer op. Boven ontdekken we dat het nog 4 km naar de auto is. Nou ja ook wel mooi gezien het 16,30 uur is. Het gebied leent zich niet echt voor een lange afstandswandeling gezien de file van herten die allemaal op de foto willen. Maar vandaag is dat niet erg. We zijn Zen.  Maar na 16 km staan we dan weer aan het begin bij de auto. Even wat drinken en een restaurantje opzoeken.  We vinden een lijkt het leuk tentje. Bij Deborah in Hillegom. Nou maak ik niet zo snel reclame maar deze is toch wel een echte aanrader. Op woensdag eet de 2e man gratis en het is al niet duur. En van de maaltijd zelf gaat je buik pas echt jubelen. Wat een heerlijke maaltijd. En wat een vriendelijke en leuke bediening. Echt een fantastische afsluiting van de dag. Als we het later tijdens het eten nog even hebben wat Santiago ons veranderd heeft vindt Gerda het juiste woord. Ik ben meer vredig. Mooi is dat toch want ik heb hetzelfde gevoel.En na de zoveelste keer verzuchten wat is dit een fijne dag gaan we op huis aan.

Opmerkingen

Joke

02.05.2019 07:47

Hey Caro, wat super blijven Ik voor jou, dat je dit weer kan doen. Het gebied is fantastisch, ga ik ook maar eens heen. Waar heb je geparkeerd. Stuur mij au vis n PB of app? Groetjes Joke

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina