25. apr, 2019

Tussen hoop en vrees

Vanmorgen naar de huisarts. De astma is verre van weg. Of ik nog een longontsteking heb was niet te horen door het kabaal wat de astma maakt. Longfoto heeft geen zin gezien ik nog aan de antibiotica zit. Vingerprik gaf wel aan dat de onstekingswaarden goed zijn. Conclusie nog maar 2 pufs erbij prednison opgevoerd en dinsdag terug. Gekke is dat ik me niet echt benauwd voel. Maar de dokter zei ik krijg het benauwd als ik naar je kijk en luister. Ik zei eigenlijk gelijktijdig mag ik wandelen want ik heb het niet zo benauwd.Ik heb alleen zoveel last van dat gezaag en gepiep.  Ze moest lachen, dacht dat ik een grapje maakte en moest de vraag 3 keer stellen. Wat aarzelend kwam toen oke maar beperkte stukjes. Het duurt zeker nog wel 6 weken voor je hersteld bent. Dat had ze beter niet kunnen zeggen. Ik heb maar 5 weken voor ik ongeveer aan het Pieterpad zou beginnen.

Thuis wat eten en wandelschoenen aan. Beperkte stukjes ja kan ook geen lange einden nu dat voel ik zelf ook wel. Dus naar de stad. De zwaarte kracht is soms sterker dan ik zo ook van de week toen ik een pot doperwten uit mijn handen liet vallen precies boven op mijn bril. πŸ˜‰

Beetje erg suf, ding was flink verbogen. De eerste 2 km is het keihard werken. Het hoesten is vreselijk en ik heb erg veel last van al het slijm wat loskomt. Maar na die 2 km stopt zowaar voor een groot deel dat piepen en zagen. Ik draag mijn dagrugzak met regenspullen. Dat gaat redelijk maar merk wel dat ik ook niet veel op die rug kan hebben. Het gereken begint. 5 weken tot aan het pieterpad. En dan moet er een aantal kilos mee op mijn rug waar ik niet op kan trainen. Ik wordt er zinloos boos om. Waarom uitgerekend nu. In de stad doe ik de boodschappen. In het kader van super gezond leven ook maar weer 2 haringen staan oppeuzelen. Het is een prima periode om af te vallen dat mag duidelijk zijn. Blij dat mijn bril nog leeft weer op huis aan door wijkjes. Gisteren kreeg ik te horen dat ik eens zou moeten gaan kijken nu voor een ander huis. Het zou voor mij heel erg gunstig kunnen zijn. Hmm beneden woninkje? Dus gewoon maar eens door de wijkjes lopen nu ik toch niet ver weg kan. Mooi huis gezien maar ver boven mijn budget. Het kriebelt echter wel. Als er 8 km opzitten ben ik redelijk bij huis. Stukje langs het noord aa en dan de wijk maar door naar huis. En dan begint het te te regenen dus poncho aan. 15 uur red ik niet en de wekker gaat. Tijd voor antibiotica en pijnstillers. In de stromende regen wordt de boel netjes weggewerkt. Daarna laatste stuk naar huis waar ik na 10 km binnen stap. Ik ben doodmoe en mijn rug doet pijn. Ik moet afwachten en blijven oefenen. Mijn lijf voelt wel wat het aan kan, beter dan een dokter die me het liefst op de stoel houdt. Het Pieterpad ik heb er een hard hoofd in. Aan de andere kant misschien als ik minder verre afstanden loop en een week langer uittrek... Het wordt een hele hoop gepuzzel en gereken. En waar ik ook voor naar de stad ging, de boekjes van het Pieterpad vergeet ik. Dat is mooi heb ik nog weer een loopje een deze dagenπŸ˜€ Echt ontevreden ben ik niet. 10 km met zoveel medicijnen en ziek is netjes voor mij nu. En als ik het voor elkaar krijg dit deze dagen nog een paar keer te doen dan kan ik misschien op 1 mei als het mooi wandelweer is met Gerda wat verder. De hoop dat ik nu snel herstel.... Ik behoor gewoon tot die wonderen die makkelijk op tijd hersteld is. πŸ˜‰ 

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🀣🀣 maar wel weer een leuk verslag! πŸ‘

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina