22. apr, 2019

In gesprek met mijn longen

Woensdag breekt er een astma aanval los. Blij dat ik nog prednison had liggen gelijk gaan slikken. twee dagen dan gaat het beter denk ik nog. 'S- nachts begint echter de koorts op te lopen en donderdag meld ik me met 40 graden koorts af op het werk. Ik baal. Even afwachten en anders vrijdag naar de dokter. Donderdag overdag gaat het redelijk, maar in de avond weer flink koorts. Tja huisarts dan maar? Vrijdag word ik koortsvrij wakker en ook de benauwdheid lijkt iets minder dus dat gaat de goede kant op. Eind van de dag loopt echter de koorts weer op maar niet dramatisch. Tot ik vrijdag eind van de nacht wakker wordt en verschrikkelijk benauwd ben. Liggen kan ik niet. Staan en vreselijk rechtop zittend gaat wel met moeite. Alles zaagt en piept en ik ben nu echt bang te stikken. Alle zonodig puffers erin die ik maar mag hebben. De pijn in mijn rechterlong is niet te harden en ik weet dat er een longontsteking aan de gang is. De puffers helpen, de koorts verdwijnt weer en ik voel me iets fijner. Maar toch de huisartsenpost gaan bellen. Zij hoort het al en ik mag direct komen. Geen wachtrij ik krijg direct voorrang. De wetenschap wordt bevestigd. Een ontsteking in mijn rechterlong en astma in beide longen. Maar ook de wetenschap dat ik die avond eigenlijk verneveld moet worden is er. Wat overdag allemaal lijkt mee te vallen in de avond wordt het wel anders. Maar helaas is astma sinds een paar jaar niet meer chronisch volgens de zorgverzekeraar dus wordt er niks meer vergoed en krijg ik dus ook geen verneveling thuis. Dan moet ik naar het ziekenhuis. Met de mededeling dan ook direct terug te komen als het verslechterd of op 2e paasdag niet verbeterd is mag ik weg. Gewapend met antibiotica, extra prednison, een opbouwschema voor paracetamol, voor pijn stilling zodat ik kan ophoesten, en een 14 keer daags puf schema ga ik weer naar huis. Angstig wachtend op 17 uur. En rond 17 uur loopt de koorts weer op en komt de vrachtwagen weer terug. Ik blijf maar akelig rechtop zitten en puf alles weg wat mag. De  nacht duurt lang maar toch dommel ik nog wat. Zondag is de koorts weer weg en ik wacht af. De antibiotica moet werken zo ondertussen. Bij opnieuw koorts besluit ik terug te gaan naar de arts en het ziekenhuis in te duiken. Dit kan ik niet nog een nacht. Maar goed nieuws de koorts blijft weg de vrachtwagen is naar het buitenland en zolang ik rustig zit voel ik me al heel wat. Plannen maken dus maandag wandelen. 

Maandag word ik doodmoe wakker en alles zaagt en piept weer. Tja mijn wandeling verplaatst zich met een boek naar het balkon. Continu de wekker voor alle pil en puf schema's maken ook moe. Plus het ziek zijn zelf en dan al die medicatie erin pompen ik wordt er niet fitter door.

En dan hoor ik het.

Hallo Haaallloooo luister nou....

Mijn longen gaan in gesprek.

Kijk nou Caroline  wat je aan het doen bent.

Je laat het erbij zitten terwijl wij zo dringend behoefte hebben aan te willen uitzetten.

We willen hier niet als verschrompelde oude besjes maar blijven wachten tot jij een keer in actie denkt te komen. Waar is je doorzettings vermogen?

 

Oei denk ik en vraag ze: " maar jullie zijn nog maar net ziek, moet de boel niet eerst tot rust komen?? "

Mijn longen grinniken en zeggen: "Jij leert het ook nooit he". 

Je zoekt eeuwig hoe het beter kan en je krijgt altijd hetzelfde antwoord".

"Blijf in beweging en ga wandelen wat je zo graag doet." "Een beetje ziek zijn is niet erg maar je moet wel goed voor ons zorgen". "Wij hebben rust nodig, juist door te wandelen zodat we ons kunnen vergroten en jij meer lucht krijgt". 

 

"Oke dan trek ik mijn wandelsandalen maar aan en ga naar buiten".

Wel een lange broek aan want geen idee hoe ziek ik nou eigenlijk ben en het is toch een beetje gek met korte broek en t shirt te gaan. Pillen verbloemen een hoop.

Ik moet fluimcil hebben om het slijm weg te kunnen hoesten dus route in ieder geval ook naar de winkel. Buiten bedenk ik me dat het misschien ook wel heel erg lekker is naar de benthuizerplas te lopen. Als ik die kant op loop komt er protest. 

 

"Hee hee waar gaat dat heen?"

 

Nou zeg ik ik dacht ik loop een rondje.

 

"Met wandelen wordt bedoeld wat je vandaag ook al gelezen hebt beginnen met een kwartier. 

En jij mag wel iets verder maar begin maar met een rondje om het huis".

 

Oke oke zeg ik ik pas me aan en zie om het huis die mooie gele bloemenpracht. Als ik die op de foto zet en buk begint het enorme zagen en piepen. Oei ik loop nog maar twee minuten. Toch even blijven staan en dan rustigjes verder. Bijna om het huis heen begint het hoesten dan ook. Tot bijna aan braken toe maar het slijm gaat niet weg.

 

"Zie je wij hebben nog veel last van slijm en rotzooi dus haal maar een verdunnings middel.

Maar je moet nog maar een stukje doorlopen want het gaat best goed nog. Probeer vanuit je buik adem te halen en adem niet zo hoog".

Ik mopper tegen ze dat ze makkelijk praten hebben maar dat lukt me nog erg slecht.

Ik besluit dan maar toch naar het water te lopen maar dan het Noord AA. Benthuizerplas dan ga ik er een rondje omheen lopen en dat zal te ver zijn. Noord AA kan ik langs lopen en dan weer de straat door naar huis als het teveel is.

Het is erg druk bij de plas. Logisch met dat mooie weer. Genieten kan ik niet echt meer. De moeheid slaat echt wel toe.

Ik merk wel dat het piepen en zagen wat minder is en ik minder benauwd ben.

 

"Oke longen , ik heb gedaan wat jullie willen maar nu ben ik moe dus vertel me maar hoe ik verder moet".

"Caroline je doet het aardig. Je zoekt de grens op wat kan maar bent er nu niet overheen gegaan door te ver weg te lopen. En je merkt nu ook dat je nog niks waard bent en niet veel kan. Voor vandaag is het mooi geweest. Blijf even uitrusten en dan loop je het laatste stukje via de drogist naar huis". 

 

Ik blijf even staan en rust wat uit. Dan loop ik op mijn gemakkie via de drogist naar huis. 4,4 km op de teller. Dat valt best wel mee al is het even slikken dat ik dacht wel verder te kunnen. Mijn longen zijn in ieder geval wel tevreden en houden zich nu even kalm. 

Het zal even duren maar ik heb wel hoop en vertrouwen dat we samen op tijd weer op orde zijn als we 18 mei de pelgrimsloop hebben.

Mijn longen en ik. We moeten maar goed naar elkaar luisteren. 

 

Opmerkingen

Marja

01.05.2019 23:20

Wat een fijne dag!! En 't gebied...... Daar zwijg ik over, hihi. Rustig aan, hoor. Hier kan je weer ff op teren.

Renate

23.04.2019 13:14

Ik hoop mee op een herstel dat op tijd is. Zodat de plannen door kunnen gaan.

Herstel gaat vaak sneller als je wel aangaat maar binnen de grenzen blijft.
So keep on the good going within the lines.

Marja

22.04.2019 21:56

Wat een heilzaam gesprek, luisteren naar je lijf..... 😘

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina