7. apr, 2019

Vrij

Vrijdag zou ik gaan lopen. Ik zou naar mijn moeder gaan en dacht mooi kan ik in het Gooi eerst wandelen. En dat was blijkbaar nog net een stap te ver. Ondanks dat ik op bekend terrein ben daar, raakte ik in de stress. Dus besloten eerst maar eens in mijn omgeving te gaan lopen. Dat zou ik dan zaterdag gaan doen. Zaterdag kijk ik naar het grijze buiten en de moed zakt me in de schoenen. Alleen gaan lopen in het grijze weer? Ik  kon me er niet toe zetten. Zondag dan maar. En vandaag werd ik wakker om half 8 en de zon scheen. Nou heb ik geen excuus meer. Gewoon de route naar de bootjes niet te ver en mooi om te lopen. Dan gaat de telefoon en belt mijn moeder op. Dolgelukkig want vandaag mag ze dan eindelijk naar huis. Wat is dat allemaal boven verwachting goed afgelopen. Dat had niemand meer verwacht. Ik ben blij voor haar. Om 10 uur sta ik buiten en begin ik aan mijn loopje. Ondanks dat het mooi is vind ik het maar lastig alleen, dus hop de muziek op mijn oren. En bewust blijven kijken naar al het nieuwe groen. Wat heerlijk dat de winter weer voorbij is en alles weer kleurt. Ik had bedacht na 10 km te pauzeren maar kwam na 9 km een bankje tegen. Tja wat doe je dan? Precies het bankje benutten🙂. Wie zegt me dat er na 1 km weer een bankje staat. Voeten luchten en met dat ik mijn schoenen uittrek zie ik dat mijn sokken nat zijn. Kleine inspectie leert me dat de schoenen nog steeds niet goed droog zijn van de laatste wandeling. Ik mopper op mezelf. Had je nou niet vanmorgen even kunnen opletten.... Sokken maar uit en even te drogen hangen. En dan zie ik ook de blaar die nog niet helemaal genezen was in al zijn pracht en glorie uitsteken op mijn hiel. Wel ja dat kan er ook nog wel bij. Een grondige inspectie van mijn tas levert nog wat wandelwol op. Dat moet maar helpen vandaag. Pijpen van mijn broek af en lekker in korte broek en t shirt. Even later ben ik zover en kan ik weer verder. Ik merk dat ik te hard loop en mijn hoofd niet uit is. Dus ik houd de muziek maar braaf op mijn oren. Er is ook zoveel gebeurd. Het feit dat ik de verwenzorg heb neergelegd bij deze baan vind ik nog steeds verdrietig. In bijna 14 jaar van de grond af opgebouwd in mijn uppie en in 5 minuten tijd is alles weg. Natuurlijk ik neem het deels mee,  maar alle lieve mensen die me zo gesteund  en geholpen hebben binnen Parnassia en waarmee ik zoveel contact hebt opgebouwd dat is ineens weg. Van bestuurders tot clientenraad en mijn oude praktijkbegeleider ik kon altijd op ze rekenen.  Maar ik ben ook dankbaar dat ik het heb kunnen doen. Er zijn veel mooie dingen gebeurt en daar kijk ik met plezier op terug. Ik zie al een poosje ondertussen de wit rode markeringen van het Romeinse Limes pad en die buigt ineens af door een stukje natuurgebied. Ik loop er voorbij maar even later sta ik ineens stil. Zal ik.... Maar de bootjes dan en die leuke route? Keuzestress en ik schiet in de lach😀. Hoezo moeten naar de bootjes, ik moet niks. Ik loop terug en een mannetje die ik voorbij gehold was schiet in de lach. Wat vergeten vraagt ie? Nee ander idee van de route zeg ik hem en hol door. Het is een leuk stuk wat ik nog niet eerder gelopen heb en dwars door het weiland loopt. Er zijn van die grote oerossen. Nooit geweten dan die in de polder lopen. Houdt 25 meter afstand en loop niet tussen de kudde door staat er op een bordje. Neuhhh was ik niet van plan. Op respectabele afstand passeer ik ze. Bijzondere dieren en prachtig om te zien. En dan heeft mijn hoofd ook de uitknop gevonden  en begint het echte genieten. Het gevoel van vrijheid komt weer binnen en ik straal. En dat merk ik aan de mensen om me heen. Iedere keer word ik begroet met een grote lach terug. Maar ik heb geen zin in een praatje dus loop wel door. Als ik kijk hoeveel km ik erop heb zitten blijken er dat 17 te zijn. Gunst ja dat romeinse limes pad is natuurlijk geen rondwandeling. Zover had ik nog niet nagedacht. En waar ik ergens was geen flauw idee. Ik zag wel een stad dus dacht okee ik volg de route naar de stad en dan ga ik in de stad kijken waar ik ben en hoe ik weer thuis kom. De stad was Alphen aan de Rijn. Hoe kan het ook anders met dit pad, ik kom bij het archeon uit.  Ik kom bij het station waar met grote letters de verbinding op staat. Iets waarveel pelgrims mee bezig zijn. Ik mijmer er even over en denk nee ben ik nooit mee bezig. Ik ben in de natuur met de natuur verbonden, wat mij van binnen stil en rustig maakt. Meer vraag ik eigenlijk niet. In de stad zet ik google maps aan. Die stuurt me alle kanten op behalve de goede. En de mensen die ik veelvuldig vraag weten het allemaal zeker welke kant Leiden op is, maar geen een uitleg is hetzelfde. Uiteindelijk kom ik via de stad in een industrie wijk die iemand me als weg had gewezen en was ik flink aan het mopperen. Waarom had ik dat pad nou gevolgd op zondag als er geen openbaar vervoer naar huis te bekennen is.  De enige bushalte die ik tegenkom zegt dat de bus over een uur komt en alle kleine gehuchten afgaat. Dan ben ik nog een poos onderweg en een uur wachten in een industrie gebied nou nee. Als eindelijk google mapps me op het juiste spoor weet te zetten kom ik bij een tuincentrum. Yessss koud drinken want ik zweet me het heen en weer. Klein zakje chips voor het zout is het enige wat ze aan zout  hebben dus vooruit maar. Tenslotte ben ik deze periode 7 kilo kwijt geraakt. En ik moet nog 14 km dus loop dat er wel weer af. Erg veel zin heb ik niet meer na 21 km en ik zit echt moed te verzamelen. Ik zag de weg langs een N weg lopen en om nu nog 14 km langs de drukke weg te moeten stappen is nou niet erg zin makend. Maar na een kwartiertje schoenen weer aan en aan de wandel. Ik moet echter de weg oversteken en kom dan ineens weer in de polder. Een prachtig stuk. Het spookverlaat. Waarom het zo heet geen idee want het is er echt schitterend. Het grote genieten is weer begonnen. Weg moeheid, weg geen zin meer, ik lach van oor tot oor. Er zijn veel mensen aan het fotograferen en een man zegt mooi he die natuur. Ja schitterend. En dat wordt vaker gezegd. Mooi he, genieten he, en ik beaam het volledig. 

Waar ik ondertussen ben geen idee maar de navigatie brult af en toe als ik links of rechts moet. Dus die volg ik maar braaf nu. Er komen donkere wolken en ik denk ja heel leuk, maar ik heb niks bij me als het gaat regenen.  Dus doorstappen maar in de hoop dat de weergoden me gunstig gestemd zijn. En dan ineens sta ik op bekend terrein en zie ik Hazerswoude in de verte liggen. Mooi want ik wil niet in het donker over onbekend terrein lopen en ik heb geen idee hoe laat het donker gaat worden. Zeker met die grote donkere regenwolken boven mijn koppie. Bij Hazerswoude is het even gissen wat ik ga doen. En gezien het droog blijft nog, besluit ik niet helemaal hetzelfde stuk langs de lange polderweg naar Benthuizen te lopen, maar de andere kant op te gaan. Iets  meer kilometers maar wel leuk. Ik weet dat daar ook nog een bankje moet zijn ergens. Ik ben daar ooit eens op de grond gaan zitten en kwam wat later een bankje tegen dacht ik. Dus even door. Nou en dat bankje hebben ze denk ik verplaatst, want het duurde en duurde maar. En toen was het daar ineens en kon ik met een zucht van verlichting nog even gaan zitten. Er zaten 32 km op. Echt moe was ik niet maar  mijn rug begon wel wat moeilijk te doen. Nog even mijn 2 liter water verder aanspreken. Het viel me op dat ik de hele dag nog niet naar de wc had gehoeven ondanks dat ik wel al bijna 2 en een halve liter vocht naar binnen had. Ik denk dat ik het er allemaal weer net zo hard uitzweette. Want ondanks dat de termometer 17 graden aangaf, ik had het bloedheet. Pauzes waren vaker maar kort. Dus ook weer snel op pad. En dan stopt er een auto een stukje verder en springt er een vrouw uit. Hee ik zei tegen mijn man die heeft de santiago schelp ik moet haar spreken. Nou ik ben niet op weg naar Santiago wel op weg naar huis zeg ik. En ja ik ben twee keer in Santiago geweest. Nou zij ook. Een keer van Sarria de laatste 100 km en de laatste keer vanaf porto. En morgen gaat ze weer en dan een oud stuk lopen. En ja als je dan een pelgrim ziet dan moet je stoppen en degene even aanspreken. Waarom geen idee maar het blijft altijd wel grappig. Veel tijd trek ik er niet voor uit want ik wil verder.  Laatste stukkie. Bij het noord aa begon de donkere wolk toch echt in omvang te groeien dus tijd dat ik thuis kwam. Maar vindt dat stuk altijd zo mooi en zeker met het avond worden.  De rust  van de natuur komt dan ook in mijn lijf en dat voelt heel erg fijn. Dus om het noord aa heen de wijk maar in. Er staat een man  te vissen. Schitterend gezicht. Op een smalle betonnen richel met die prachtige lucht er boven. Nog even een foto van maken en dan echt het laatste stukje. Mijn hoofd wil er nog niet aan. Ik had wel door willen blijven lopen, maar mijn rug en benen zeggen dat het mooi is geweest. En na 40 km begint het dan 200 meter voor mijn huis te regenen. Wat een goede timing.

De afstand tja dat was absoluut niet gepland maar wat een mooie dag. 

Opmerkingen

Marja

07.04.2019 20:41

Super van je! Alleen op pad, koppie leeg. En wat leuk van die Pelgrim. Kon je geen lift krijgen?

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina