3. apr, 2019

Een dag soppen in mijn schoenen met Marja

Soms vraag ik me af als ik zie hoeveel mijn verhalen gelezen worden, wie leest nou zoiets? Stukjes uit mijn wandelende leven en stukes hersenspinsels daar is niet zoveel belangrijks aan. Toch is de site duizenden keren gelezen. Toevallig hoorde ik dat degene die wel een enorme hekel aan mij moet hebben gezien het pesten en treiteren op de werkvloer mijn verhalen volgt. Ik moet erom lachen en denk welkom hoor. Ik heb niets te verbergen. Ik dacht nee ik heb aan niemand een hekel en ook geen haat gevoelens, maar sommige mensen vind ik gewoon triest. Zeker als ze hun heil zoeken in pesten en treiteren. En dan mijmer ik verder dat ik best wel sterk ben. Waar ik veel verhalen lees van mensen die er aan onderdoor gaan en zichzelf waardeloos gaan voelen denk ik ja, Lichamelijk ging ik steeds vaker en sneller stuk en geestelijk was ik doodmoe maar ik ben me niet onzeker gaan voelen omdat ik wist dat mensen die dit doen trieste mensen zijn. Door naar anderen te trappen hoeven ze niet naar zichzelf te kijken en ik heb medelijden met ze. Het lijkt me een eenzaam bestaan. Dus welkom pester ook jij hoort erbij. Vandaag samen met Marja, een van de pelgrims afgesproken. Om kwart voor 10 was ik in Amstelveen waar Marja nog druk bezig was zich klaar te maken. Na een bak koffie en bedenken welke route we gaan lopen was het op pad. Eerst naar de Japanse tuin die nog prachtig in de bloesem stond. Het was koud maar nog droog. De regen zou vanmiddag komen en ik hoopte op de late middag. Na de Japanse tuin route gewijzigd en andere wegen ingeslagen. Gezellig de polder in richting Uithoorn. De regen kwam echter al snel en de poncho's konden aan. Warm was het verre van dat en mijn handen waren echt koud dus ik vond het ook niet erg. Tropische temperaturen onder de poncho 🙂. Na niet al te lange tijd echter bleek ik de verkeerde paar schoenen te hebben aangedaan. De schoenen van Santiago die niet waterdicht zijn en ik voelde me gaan soppen in mijn schoenen. Het hagelde, overgaand in regen, even droog en weer hetzelfde. Het voelde als vanouds en vanzelf kwam het liedje It's a long way tot Santiago weer in me naar boven. Dat bleef de hele weg door mij heen zingen. En gek genoeg ondanks dat ik het erg koud kreeg met die drijf natte voeten, ik had het bere naar mijn zin. En ineens dacht ik ik wil ook weer alleen gaan lopen. Het eerste kroegje waar we voorbij liepen bleek dicht te zijn. Geen koffie en niet opwarmen. Dus maar verder. Bij een openstaande schuur zijn we even gaan schuilen. Het werd weer droog maar zodra we gingen lopen begon het weer met de volgende hagelbui. We babbelden wat in de regen en hagel of we zwegen een poosje. Gezien het verkeer liepen we op een smal paadje waar ook flink wat water kon staan. Alles aan nattigheid deed me denken aan Santiago. Het duurde niet lang of we kwamen bij een theetuin. Opwarmen, schuilen en een bak koffie. Het bleek een ontzettend leuk ding te zijn met gastvrije mensen. Het was tevens een pluktuin maar dat sloegen we in de nattigheid over. Belangrijker was, er was een kachel😀 Staand voor de kachel met koffie opwarmen. En we waren er nog niet lang of het was weer droog. Het zou toch niet waar zijn. De gastheer was een gezellige prater. Ze geven er workshops lampen maken van fles pompoenen. De voorbeelden waren erg leuk. Jammer dat ik geen handige handjes heb. Toen we verder wilden gaan begon het, je raad het al, te regenen. De gastheer keek op zijn buien radar. Nog een uur dan bleef het een poos droog. Nog maar een half uur voor de kachel staan schroeien en toen toch maar besloten weer op pad te gaan. Poncho's weer aan. Ik had geen jas aan en de boorden van de mouwen van mijn vest waren nat. Ook de binnen kant van de poncho's waren nat. Laat ik nou toch al een poncho met rits te willen gaan kopen, de noodzaak nu is er ook. Het pieterpad komt eraan dus ik zal moeten. Buiten werd het al snel droog en de poncho's konden uit. Toen ook nog de zon kwam en het wat warmer werd verdween het liedje uit mijn hoofd. We konden nog wat foto's maken en we liepen het laatse stukje naar Uithoorn. Na 16 km vonden we het ook welletjes. De bus terug naar Amsteveen. Laat je dan je ov kaart vergeten dan is een ritje van 6,50 euro duur. 

Maar niet getreurd het was een mooie dag en mooie wandeling. Bij Marja droge sokken geleend en een warme hap mee gegeten. En toen was het tijd om de natte schoenen weer aan mijn nog steeds ijskoude voeten te doen en op huis aan te gaan. Met dankbaarheid kijk ik terug op een fijne en bijzondere dag. Met dank natuurlijk aan Marja🙂 

Opmerkingen

Marja

03.04.2019 21:11

Ik lees jou berichtjes altijd hoor, leuk!
En je weet 't he, na regen komt altijd zonneschijn. Zo ook vandaag. Het zonnetje gaat zeker weer schijnen voor jou. Weer alleen op pad, nieuwe baan! Komt goed

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina