29. mrt, 2019

Lente snuiven

Vandaag samen met Gerda weer eens op pad. Tijd om wat lente te snuiven en waar kun je dat beter doen dan bij de Reeuwijkse plassen. Gerda was er nog niet eerder geweest. Ik ken het gebied aardig. Heb er al wat voetstappen liggen en mijn tante had daar vroeger een huisje, waar ik wel wat leuke herinneringen aan heb.

Na telefoon bedrijfsarts en afspraken te hebben gemaakt om op 8 april weer te gaan opbouwen naar Gerda gegaan en om 10 voor half 11 konden we gaan lopen. Het was prachtijg weer, gelijk al vest uit en in t shirt. Goed om samen te lopen want alleen wil het nog niet erg vlotten.

Mijn benen zeggen me laten we er een luie dag van maken dus snel kom ik niet vooruit vandaag maar we hebben veel te kletsen, soms stil te zijn en gewoon te genieten. Prachtig al die bloesems en kleuren pracht weer. Bij een volkstuin denkt Gerda dat het allemaal stukjes grond zijn en een soort complex is. Als ik het vraag aan een man die daar bezig is nodigt hij ons uit. Kom eens kijken, ik heb iets moois zegt hij zo ongeveer. In een kasje staat trotse mama kip met 2 kuikens. Prachtig zo als die man kan vertellen. Duidelijk blij met wat hij heeft. Dat is fijn om te horen en fijn dat wij mogen mee genieten in zijn geluk. Ook de andere kippen moeten we zien en hij vertelt welke rassen hij heeft die ik net zo hard weer vergeet. Elkaar een fijne dag wensend gaan we verder. Al verder kuierend komen we bij een stuk door de polder. Langs de spoorlijn. Iets minder maar is maar een klein stukje. Daarna mogen we over hekjes klimmen en lopen we een stukje van het pelgrimspad. Soms denk ik dit stuk ken ik niet maar vaak zie ik dan ook wel weer iets dat ik denk van oja hier ben ik al eens geweest. Maar erg is dat niet. Net als de polder thuis, ik blijf ervan genieten. Er staan ook schitterende huizen langs het water. Zullen de mensen nog beseffen wat een rijkdom ze hebben of is het net als bij ons. Het went en je ziet het net meer. Al moet ik zeggen na 15 jaar blijf ik het bijzonder vinden hoe ik woon.

Om 16 uur zijn we bijna 16 km verder en is het maar weer even zitten. Ongemerkt verdwijnen de broodjes en banaantjes. Ik had niet veel bij me maar Gerda zorgde vandaag voor de eitjes en pakjes eiwit rijke drank. Niet wetend hoeveel we nog precies moeten lopen gaan we weer op pad. Proberen iets meer door te stappen gezien de tijd. Maar verdraaid dan komen we bij opa Antonio en zijn ijs kar en  tja dan is het toch maar weer even genieten van een ijsje op een bankje. Gelukkig is het daarna nog maar een kilometertje of 3. Nadeel van de route is dat je nergens naar het toillet kan en zitten langs de weg, waar steeds fietsers en wandelaars langs komen is ook niet echt een optie. Dan ook wel blij dat we terug zijn bij het wapen van reeuwijk, een tentje waar we gelijk,  voor het eerst dit jaar lekker buiten kunnen eten.  Ik kon nog in korte broek blijven zitten zo heerlijk. En met uitzicht over het water. Gerda droomde al van een vakantiehuisje hier aan de plassen🙂. Het leven was voor even weer goed vandaag en we hebben echt genoten. Ik hoop dat ik binnenkort de moed vind om ook weer alleen op pad te gaan. Het wordt tijd dat er een draad wordt opgepakt.

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina