24. mrt, 2019

Op zoek naar een route voor de pegrims loop

Gisteren zou ik gaan lopen met iemand uit de kant van Rotterdam maar die appte me al vroeg af. Gezien het grauwe grijze weer besloten me ook nog maar even om te draaien en dan alleen zondag te gaan. Zou ook beter weer worden. Vanmorgen 8 uur bed uit. Yes zon schijnt ik ga wandelen. Had er helemaal zin in. Ik wilde op zoek naar de route langs bootjes die ik toen zo leuk vond maar niet kon terug vinden. Ineens bedacht ik me dat ik die hier beschreven moest hebben dus op zoek. En bingo gevonden ook. Net toen ik dacht oke spullen klaar leggen, werd het grijs en was de zon weg.  En ook even zo snel was de zin om te gaan weg. Ik heb het lastig nog steeds. Ondanks dat het de betere kant met mijn moeder opgaat en ondanks dat ik een onwijs leuke nieuwe baan heb buiten parnassia waar ik echt naar uitkijk. Alles gaat nog op de dwingende manier. Ik snap het niet en word er serieus simpel van. Uiteindelijk Mirjam een app gestuurd ben je druk? Die twijfelde tussen lopen en soppen dus knoop door gehakt. Uurtje om ons klaar te maken en 11 uur afspreken. Stipt 11 uur was ik bij haar. Bootjes of route voor mei als een groepje pelgrims hier komt lopen. Opnieuw knoop doorgehakt route voor mei. Gezien de zon nog steeds weg was had ik ook geen zin in naar de bootjes. We hadden het Westerpark en balij bos op de pelgrims voor 1 dag facebook site staan maar dat gaat een hele andere route worden. Langs het noord AA leuke weg aflopen door de polder om uit te komen in het Buitenpark. Onderweg extra puffen het was weer eens zover. En toen zag ik ineens de weg rechts en dacht ik, verrek we moeten rechts en wilde ik als een speer een scherpe bocht maken. Direcht schiet het ook door me heen  dat is geen weg dat is water. Beetje koud om te zwemmen ๐Ÿ˜€. Ik schrok me de tandjes en Mirjam had ook zoiets van wat heeft die nou weer? Had ook trek en in combi met benauwdheid word ik dan erg moe en gaan mijn hersenen blijkbaar met mijn ogen aan de haal en de boel lopen bedriegen. Het buitenpark ligt tegen het Westerpark aan. We kwamen er wel achter dat we al 8 km gelopen hadden dus dat werd even denken. Westerpark rond wordt het een lange tocht daar gaat niet iedereen vrolijk van worden. Het buitenpark dan maar?  Ook een super mooi park gebouwd op een afval stortplaats. Nooit geweten tot vandaag. Tot aan het buitenpark had ik het niet echt naar mijn zin, maar denk nu, goh dat heb ik nooit als ik in een dip zit de eerste kilometers. Maar na wat eten knapte ik op. De zon kwam er ook meer aan te pas. Altijd goed voor mijn hum. De lente is ook echt begonnen. Je ziet langzaam aan steeds meer in bloei staan. Bij een tuinders complex was een heel mooi stukje vol met hyacinten narcissen en ander bloeisel. Mooi om te zien die uitbundige kleuren. Vraag rees toen geen westerpark waar gaan we dan onze rust stop zetten? Google maps maar aan en we vonden er niet ver vandaan een restaurantje de witte raven. Perzisch, geen idee, maar, maar even kijken. Nou en als ergens je humeur van opknapt is het wel van dat tentje. Gewoon boerderijtje wat omgetoverd is en waar een syrische jongen ons hielp. Onwijs leuke jongen gevlucht uit syrie 3 en een half jaar geleden en sprak reuze goed nederlands al. In zijn thuis land interieur architect hier volop in de bediening. Mijn stoel werd netjes aangeschoven en i.p.v. alleen een kopje muntthee toch ook even een perzisch hapje proberen.  De jongen vertelde dat je zomers buiten kon zitten. Voor op het terras had je wat drukte van auto's achter wat meer rust van koe en schaap. Ik moest er erg om lachen. Hij vertelde er ook zo enthousiast over. Mirjam ging aan de omelet maar dat is me teveel. Aan de joghurt met knoflook en spinazie. Beide gerechtjes waren ontzettend lekker en we denken dat perzisch eten als hoofd bestandeel knoflook heeft. ๐Ÿ˜€Wel aan mij besteed. Ook de inrichting was gezellig en sfeervol en we komen er zeker nog wel eens terug om gewoon lekker te eten. Daarna ging het door. Stukje terug en via de weg langs het buitenpark naar Stompwijk en van daaruit naar huis. Ik was helemaal weer blij en vroeg me toch af waarom ik zoveel moeite heb om te gaan lopen als ik weet dat ik zo happy thuis kom. Na een dikke 20 km stap ik een verdikking rijker, in de vorm van een blaar mijn huis in. 

Tevreden dat de route al vast ligt. 

Opmerkingen

Marja

24.03.2019 22:55

Ben benieuwd! Tot de 18e

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...๐Ÿคฃ๐Ÿคฃ maar wel weer een leuk verslag! ๐Ÿ‘

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina