22. feb, 2019

Bijzondere middag

Mooi weer de afgelopen week en ik dacht: 2 dagen vrij, mooi 2 dagen lopen. Helaas werd ik gister wakker van de wekker en hoorde de regen tegen de ruit. Dat ging het niet worden. Vandaag dan maar, dan zou het een mooie dag worden. Om half 9 ging de wekker en keek ik tegen het grijze weer aan. Mijn plan was de nieuwkoopse plassen maar dat liet ik varen. Op de buienradar zag ik dat er vanmiddag nog een bui kon overtrekken. Ik had al helemaal geen zin meer. Uiteindelijk om half 12 pas de deur uit gegaan. Ik had me bedacht maar eens richting de Vlietlanden te gaan. Bij Stompwijk moest ik een lange saaie weg door de polder. Even denken en besloten de Vlietlanden te laten en gewoon Stompwijk eens in te lopen. Best wel een aardige weg. Ik kwam langs een bruggetje met de tekst: "Het is nog nooit zo donker geweest, of de zon gaat weer schijnen". 

En ik dacht, dat klopt toch maar weer als een bus. Na een periode dat ik echt in een heel diep dal heb gezeten, waarin ik veel last had van een pestend stel wat me nog wel eens de kop kon gaan kosten, vertelden lieve collegae de waarheid naar buiten te hebben gebracht bij de leidinggevende. Ik vond het zo ontzettend lief dat ik echt geraakt was. Dat gaf weer een beetje licht in de duisternis. Wel vaker kom ik zo lopend teksten tegen, waarvan ik denk goh ook appart... Past net op de situatie waarin ik mij bevindt. En dan ineens bevind ik me toch op de weg naar de Vlietlanden. Och ook leuk dan loop ik toch nog wat ik vanmorgen had bedacht. Tijd voor muziek! always look at the bright side of life kwam voorbij en ik zong van blijdschap mee. Mijn lijf krijgt dan altijd de neiging om te gaan huppelen. Het grijze weer lijkt er zonniger door te worden. Ondertussen honger krijgend even de rugzak af en staande een krentebol naar binnen werken. En me bedenken dat het niet zo handig was de ochtend te vertutten. Ik kon nu niet erg veel rusten. Maar goed het zij zo. Ik bedacht me dat ik de volgende wandeling een t shirt moet gaan aantrekken. Mijn trui was drijfnat van het zweten. 

Het is raar weer voor februari. Vorig jaar liep ik nog in de vrieskou, nu is het 14 graden. Ik kon kiezen linksaf naar Leidschendam rechtsaf naar Leiden. Oja kan wel, linksaf naar Leidschendam, dan loop ik via de polder weer terug. En vervolgens ga ik rechtsaf richting Leiden. De vaart ben ik al snel zat. Lange rechte weg, beetje saai. Gelukkig kan ik afslaan richting de Vlietlanden. En daar heb ik dan een leuke ontmoeting. 3 dames lopen op me af en 1 vraagt ga je naar Santiago? Nee ben ik in juni van terug gekomen. We raken aan de praat. Dat wil zeggen 1 van de dames doet het woord de andere 2 zwijgen. Dat ik ook met pelgrims routes loop vond ze verbazingwekkend. Heb je dat in Nederland ook? Ja hoor ook in Nederland. Zij verteld vanuit huis naar Lourdes te zijn gelopen. Ja wel met 20 kilo op haar rug want de tent was mee. Oja denk ik zo een pelgrim dus. Ze wil met de twee andere meiden de route du nord gaan lopen. Ik vertel haar de frances gedaan te hebben en 16 dagen in de stromende regen te hebben gelopen. Ooo zegt ze ja daarom gaan wij ook du nord doen. Dat is een hele groene route. Ik heb moeite niet te gaan lachen. Ze vraagt me welke wegen ik nog wil lopen. Nou dit jaar het pieterpad en dan weer verder kijken. Ik vertel haar van het Jizo pad. Een boedistisch pad. Direct zegt ze tegen een van haar medewandelaars, "let je even op en sla je het even op?" Oei denk ik een baasje die denkt te weten hoe alles moet. En nou ben ik echt niet zo een zwever en toch redelijk nuchter maar dat is deze pelgrim verre van dat. Ineens gaat haar hoofd omhoog spreid ze haar armen draait haar handen naar boven en vertelt wat wandelen is. Een ervaring die je hele leven op zijn kop zet. Ik heb geen idee meer wat ze allemaal vertelde maar haar medelopers moesten goed beseffen dat alleen lopen een goddelijke ervaring was. Toen vroeg ze ineens regenjas of poncho. Dacht ehhh even schakelen. Poncho en 2 pelrgrims hebben ze met een rits en die wil ik ook. Oooo van de declathon. Precies. Ja die heb ik al klaar liggen zegt ze voor 2020 als ze willen gaan. Ondertussen sta ik al een 20 minuten stil en begin ik het wel genoeg te vinden. We nemen afscheid en wensen elkaar een fijne wandeling toe. Ik loop door en denk wat een leuk bizar gesprek. En dan schiet ik vreselijk in de lach.  Ik bedenk me dat ik toch wel hele aparte pelgrims tegen kom. In spanje die knul die van Nederland was gaan lopen en overal moest vechten met zwijnen of het had over het ontwikkelingsland Frankrijk. Pelgrims die vol devotie vertellen over hun spirituele tochten. Pelgrims die denken op hun linnen gympjes wel even 100 km te kunnen lopen. Nuchtere en vrolijke pelgrims die gewoon een eind gaan wandelen. Tot de laatste reken ik mezelf dan maar al ben ik niet altijd vrolijk. Het gesprek houdt me echt wel wat uurtjes bezig en ik loop echt met een grijns van oor tot oor. Ik zoek de weg langs de Vlietlanden maar kom steeds op het pad naar Leiden. Jammer want ik weet dat als ik het pad wel vond ik langs dat leuke gehuchtje kwam in de polder. Maar oke dan maar door naar Leiden. En ineens zie ik een pad en besef ik Leiden niet, wel dat leuke gehuchtje. Ik heb het ooit 1 keer eerder gelopen en het zat in mijn hoofd. Wel een poosje langs de snelweg en ik bedenk me de muziek maar weer op te zetten. Al zingend ga ik door. Uiteinderlijk de snelweg onderdoor, langs de molen en ik besef dat het toch wel hoogtijd wordt voor een bankje. Die kom ik snel tegen weet ik. Even zitten en nog een krentenbol wegwerken. Soort van mandarijn erachteraan waar ik nu nog het zuur van krijg als ik eraan denk 🙂. Na 10 minuten en een halve liter water wordt het hoog tijd. Te laat van huis en de langere afstand zeggen me door te gaan. Maar ik ben niet moe. Aan het eind van het pad zie ik dat ik aan de andere kant weer bij een drukke weg uit kom en als ik goed kijk denk ik: Potjandoppe ik zou door het leuke gehuchtje komen hoe is dit mogelijk. De wegen lijken zich toch echt te verplaatsen. Dan maar langs de n weg een stuk. En dan kan ik ineens kiezen en zie ik de weg die door het leuke gehuchtje loopt. Gelukkig mijn hersenen zijn nog niet helemaal aan het verweken. De muziek even af en genieten. Nou is het nog erg kaal en dan is zo een gehuchtje ook maar kaal, maar gewoon boertjes die buiten bezig zijn en de rust alsof de tijd heeft stil gestaan maken me blij. Ik ben nog steeds bezig met het gesprek met de pelgrim en als een fietser me groet als hij voorbij komt zegt ik onbewust en heel blij hola. De spaanse groet en ik schiet keihard in de lach. De man kijk wat verwonderd om. Ach ja er lopen vreemde schepselen op Gods wegen. 😉 Ik bedenk me dat het lopen eigenlijk wel heel erg goed gaat momenteel. Dat maakt me blij. En misschien even goed om uit te testen als ik geen tijd heb om echt te rusten hoe het dan gaat. Over mijn nieuwe schoenen ben ik wat minder tevreden. Ik slip er aan de achterkant iets mee en ik voel de blaren opkomen. Verder lopen ze prima maar voor lange tochten zal ik dus nog eens moeten gaan nadenken. Vorige week had ik daar echter geen last van, maar toen liepen we met goede rusttijden. Pieterpad toch maar een paar extra schoenen mee ws. Uiteinderlijk kom ik na een poos toch uit op de n weg en ik bedenk me de wat langere route te nemen door het centrum van Zoetermeer. Had al bedacht toen ik naar Leidschendam wilde daar even wat te winkelen voor de noodzakelijke dingen die ik nodig heb. Dat werd het hem niet dus dacht, dan doe ik het in Leiden. Maar Leiden werd het ook niet dan maar Zoetermeer. Muziek weer op en ik bedenk me dat ik het helemaal prima vind langs de weg. Voor het centrum kan ik dan nog 1 keer stoppen en mijn fototoestel opbergen. Maar dan terug bij Stompwijk zie ik een weg naar links die me het mooiere stuk laat lopen. Dag centrum maar ik ga naar links. Dat is het lekkere van vrij lopen, je kan continu veranderen. Uiteinderlijk kom ik weer bij het Noord AA uit de plas van zoetermeer. Er loopt een weggetje bovenlangs dwars door het weiland en denk ook leuk. Mooi om te lopen en voor nog een paar foto's. Aan het eind als ik weer op de weg uitkom kan ik nog even 10 minuten zitten. Mijn voeten en benen begin ik wel te voelen. Maar genieten doe ik nog steeds en ik bedenk me geen zin te hebben langs de plas naar huis te lopen maar via Benthuizen. Als ik al zingend langs de lama's kom kijken er 2  op. Ik moet erom lachen en zing ze nog maar even toe. Je ziet ze denken wat is dit nou weer. Als ik Zoetermeer binnenstap zie ik dat ik bijna 29 km heb gelopen. Tja en dan komt dat stemmetje toch even boven. Maak er 30 van. Ach ik moet nog boodschappen doen dus ik loop wel om. Vlak bij huis dan idd maar de boodschappen doen want ik zal toch voor eten  moeten zorgen voor de komende dagen als ik weer moet werken. Daarna snel naar huis waar ik net na 18 uur en 31 km op de teller binnen stap. Dat was dus idd een snelle tocht maar dik voldaan en met een blij hoofd kan ik uitrusten.

Mijn voeten en benen zijn de enigen die me laten weten dat ik voortaan beter eerder van huis kan gaan.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina