17. feb, 2019

Wat een bijzondere en mooie dag

Je hebt van die dagen die van begin tot eind kloppen. Zo een dag was vandaag. We gingen met een clubje van de pelgrims een dag op stap. Het Westerborkpad van Muiden naar Bussum. Ik ben niet iemand die een heel pad van begin tot eind loopt, dus ik loop altijd maar een deeltje mee. De dag begon vroeg. Half 7 de wekker. Dat ben ik niet meer echt gewend met heel veel late diensten. Maar het ging voorspoedig en om 8 uur was ik bij Mirjam die mee zou rijden. 

Het weer was nog koud. Ik moest zowaar krabben maar het zou wonderbaarlijk mooi worden. Ik had ook al een poosje geleden tegen Mirjam gezegd: we lopen met Victor en dan hebben we mooi weer.πŸ™‚

Dat kwam dus ook weer uit. In Bussum moesten we de auto stallen en toen  Vera er was was het even wachten op Victor en Hetty. Met de auto van Vera togen we naar Muiden. Zo konden we carpoolen en hoeft er niemand met het ov weer terug naar het begin punt.

Bij ome Co een kroegje in Muiden begonnen we met koffie. Koffie, elkaar begroeten, nog even naar de wc en toen was het tijd om te gaan. Langs het muiderslot, over hekjes, soms even klauteren en elkaar helpen. Dat maakt een dag zo bijzonder. Samen zijn, saamhorig zijn en je hoort erbij. I love itπŸ™‚ We kwamen langs oorlogs restanten waar  Victor en Marja het nodige over wisten te vertellen. Een rare tegenstelling als je zo vredig met elkaar loopt. Ik begrijp niet waarom mensen zo kunnen zijn. Het maakt me soms verdrietig zeker omdat het nog steeds gebeurt. Niets verwegnistan ook hier in Nederland is er vaak zo weinig respect en pesten mensen elkaar de tent uit. Niet te lang bij stilstaan de dag is er te mooi voor. Laten wij dan maar het goede voorbeeld geven. De tocht slingert door het gebied en we komen bij een joodse begraafplaats. Wat een inmense grote begraafplaats is dat. Mooi ook om te bekijken. Het weer is echt om te zoenen. 13 graden strakblauwe lucht meer kan een mens zich niet wensen. En de natuur ontwaakt. Velden vol krokussen, sneeuwklokjes het is een mooi gezicht. De lente is echt in aantocht. En ik begin ondertussen ook door te krijgen dat de pijn in mijn been aan het verdwijnen is. Kwam ik vanmorgen nog met pijnstillers de auto in en uit gekropen, bij het Naardermeer ging ik op een bankje zitten en dacht het lijkt wel alsof ik minder pijn heb. Zal ik soms teveel en te lang gezeten hebben afgelopen weken?  Reden om niet meer depri te raken en op de bank te blijven zitten. Aan het eind van de dag kan ik weer pijnloos zitten in ieder geval. Bij het naardermeer bleek een vrouwtje van i93 jaar nog drankjes te verkopen voor een euro bij een tentje. Wat en bijzondere mensen zijn er toch.  Een vriendelijke man maakte een groepsfoto van ons. Daarna door naar Naarden waar we even van de route afwijken  om het vestingstadje te bekijken. Klein stukje maar want de kroeg in is verleiderlijker. Dan wordt het toch wel tijd om op te stappen. We moeten nog een stukje dus verder. Wat later  pakt Marja de trein richting huis en wij lopen de laatste kilometertjes. We komen  langs nog een joodse begraafplaats en kijken daar nog even rond. Kleiner dan die enorme grote maar minstens zo bijzonder. en dan komen we op een punt dat Toos bijna thuis is en haar man belt haar te komen halen. Als we wachten tot hij er is liggen er op straat spullen voor het vuil. Een nieuwe romertopf sierraden doos zakjes met oude centen etc. Leuk sierradendoos met sierraden en centen voor patienten verdwijnen mijn rugzak in. De romertopf gaat er ook bij iemand in. Zonde wat mensen dan zomaar bij het vuil zetten. Maar wij zijn er blij mee. Als Toos is opgepikt lopen wij het laatste stukje naar het huis van Polak wat we niet kunnen vinden. Wel schiet ik door mijn bloedsuiker heen en zie ik ineens het zebrapad heen en weer golven. Even zitten, wachten tot banaantje en druivensuiker zijn geland en toen over het zebrapad de kroeg in. 23 km verder niet moe en heel erg blij en tevreden. Deze dag klopt als een bus vanaf dat de wekker ging om half 7 tot aan thuis komen. 

En dan denk ik hoe bijzonder het is je eigen geluk zo te kunnen en mogen maken. 

Opmerkingen

joke van lier

19.02.2019 14:18

leuk verhaal Caro. Je hebt het weer goed gedaan, door te gaan wandelen, verdwijnen er dus pijnen. Nou niet vragen hoe dat kan, maar profiteer er van!!!!

Victor

18.02.2019 16:09

Hey was inderdaad een prachtige dag in al zijn facetten!

Marja

17.02.2019 22:16

Leuk stukje Carolina!! Tot de volgende keer!

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🀣🀣 maar wel weer een leuk verslag! πŸ‘

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina