28. aug, 2018

Dwalen en blaren

Een poos geleden dat ik de wandelschoenen tevoorschijn haalde maar ik zat /zit in een enorme dip. Nare gebeurtenis die mijn wereldje lam gelegd heeft. Gisteren er met iemand over gesproken en die zei me een rondje te gaan lopen. Dat duurde een middag piekeren want eigenlijk had ik daar helemaal geen zin in. Maar blijven zitten schiet niet op dus vandaag maar eens aan de wandel gegaan. Met frisse tegenzin. De polder waar ik altijd zo van geniet, ik zag het dit keer niet. Vroeg me af wat ik anders toch zo mooi vind aan die groene polder. Ik dacht loop maar weer eens via Hazerswoude richting Boskoop nadat de gedachte een poosje gespeeld had naar de Kaag te lopen. Maar ik wist hoe mijn stemming was en dat betekende laat van huis zodat ik me niet kapot zou lopen. In Benthuizen paar banaantjes voor onderweg gekocht en daar vroeg iemand me of ik op weg was naar Santiago. Dat werd een leuk praatje. Ze vroeg me naar de reden om daar naar toe te gaan en ik vertelde blij over de eerste tocht vanuit Porto voor het goede doel de verwenzorg en hoe bijzonder die tocht was. Dat wilde ik weer dus dit keer in de buurt van Leon. Daarna ging het verder en kwam het gemaal weer. Ondanks dat ik de muziek keihard op mijn oren had staan.  Ik liep werkelijk van de ene huilbui naar de andere en werd een beetje mallotig van mezelf. Ik heb mezelf heel wat op mijn kop gegeven. Stel je niet aan, stop met dat gepieker het leid tot niks etc. Alles kwam voorbij tot oke huil dan maar en voel je maar rot aan toe maar beter voelde ik me niet. In Hazerswoude had ik er 10 km opzitten en voelde ik de eerste blaren. Wel ja ik loop 335 km met natte schoenen zonder 1 blaar en nu na 10 km begint de ellende. Even zitten schoenen en sokken uit en blaar pleisters plakken. Telefoontje wat drinken en na 10 min weer verder. Na een poos kwam ik een weg tegen en dacht hee die ken ik niet dus die maar ingeslagen. Dat werd dwars door het weiland. Boerenlandpaden. Ook gezellig tussen de koeien door dan maar. Maar na talloze klauterpartijen over hekjes waar ik voorzichtig moest doen om niet tegen het schrikdraad aan te komen kwam ik in een wei met allemaal koeien zonder uiers maar wel hoorns. En die gekke beesten stonden me aan te kijken en gingen aan het lopen. Ik dacht stel dat er stieren tussen zitten dan kan ik maar beter doorlopen. En ja hoor die beesten kwamen op een holletje naar me toe dus ik aan de loop bedenkend of mijn stokken voldoende zouden zijn om ze op afstand te houden. Blij dat ik het volgende hek zag  klom ik er als een haas overheen. Foei dacht ik dat zijn geen stieren gewoon jonge koeien of vaarsen sufferd. En toen schoot ik wel om mezelf in de lach. Maar ik was wel heel blij toen ik een weg zag en met het laatste hek over besloot ik verder de weg te volgen. Ik kwam twee meiden tegen die foto's van elkaar aan het maken waren. Aangeboden van ze samen een foto te maken en dat vonden ze een goed plan. Goede daad voor vandaag weer verricht. Daarna weer verder. En verdraaid ik kwam weer in Hazerswoude maar liep langs een leuk winkeltje wat ik eerder nog niet gezien had. Gerund door allerlei ondernemers die zelf hun spulletjes maken en verkopen en workshops geven. Paar kaartjes gekocht blikje steenkoude cola zero en op een bankje weer even schoenen en sokken uit. De blaren groeiden gestaag evenals het aantal. Na een poosje weer op pad met het idee ik loop nog anderhalf uur en dan ben ik thuis. Maar verdraaid dan komt er ineens weer zo een zijpad die ik nog niet gelopen had dus met het idee dat ik een rondje zou lopen die maar ingeslagen. Na een poosje werd het weer weiland klimmen en klauteren en overal schrikdraad. Waarom ze er boerenlandpaden van maken joost mag het weten. Leuk om door een weiland te lopen maar dat geklauter mag wel wat minder. Ik dacht als ik nu een weg zie ga ik echt alleen nog maar over de weg. Gelukkig kwam die weg er met een bankje en gezien mijn voeten toch wel heel vervelend gingen doen weer zitten en voeten weer laten luchten. Daarna komt dan de onvermijderlijke marteling van schoenen weer aan moeten maar als ik dan ging lopen liep ik weer een paar kilometertjes redelijk zonder al teveel pijn. Alleen dit keer had ik wel een paar stappen nodig. En toen zag ik Hoogmade in de verte en dat was wel even schrikken. Het was ondertussen 16 uur en ik moest dus nog een poosje. Ik dacht oke ik loop naar Hoogmade en ga daar verder met de bus. Nog geen 5 min. later natuurpad van staatsbos beheer. Ik dacht dan snijd ik misschien een heel stuk af dus pad ingeslagen. Ik kwam een fietster tegen die ik vroeg waar ik uitkwam. Zoterwoude zei hij maar wel over hekken en dammetjes en tussen schapen door. Helemaal goed zei ik dat sneed idd een stuk af. Na heel wat geploeter en gezellig tussen de schapen door kwam ik dan einderlijk bij een weg en wist ik waar ik was. Een hele lange weg met veel verkeer. Vooruit dan maar voor ik die kant opga eerst maar weer even zitten. Bovendien moest ik nodig plassen dus dat kwam mooi uit. Bedenkend met nog 8 km volgens de bordjes, het in twee etappes te doen. Ik had onderweg zowaar af en toe weer wat lol in het lopen ondanks de blaren en soms kon ik ook weer even genieten. Zeker als ik  gezeten had en ik weer even redelijk pijnvrij liep. Het ging vlot en ik zapte naar snelle tempo liedjes zodat ik sneller zou lopen. Nog 1 keer pauze en ook weer mijn schoenen en sokken uit. Echt wonderbaarlijk hoe ik aan al die uitstekende objecten kom. Laatste stuk en toen dacht ik ineens, ik wil nog niet naar huis. Dat werd moeilijk dus de wat langere route om het noord aa genomen. Vlak bij huis op een bankje nog een poosje gezeten, kijkend naar het hemelpoortje en even append met een vriend. Nog 1 km dus sokken en schoenen weer aan en dat werd nu toch wel heel serieus ellendig. Strompelen de eerste 5 minuten tot mijn voeten weer gewend waren aan de pijn. Maar tjee wat was ik blij dat ik na 32 en een halve kilometer mijn huis zag. De 500 meter lopen naar de kattenzorg werd snel beslist. Stokken in de auto en met de auto erheen. Het was een rare  wandeling met veel wisselende emoties en nieuwe paden maar behalve een paar ontevreden voeten ben ik nu wel even wat rustiger en helderder in mijn bovendoppie. 

Opmerkingen

Joke van Liet

29.08.2018 08:07

Oh wat een verhaal. Caroline te voeten uit!! wat n gezegde.....
Maar lieverd je bent een echte kanjer/doorbijter. ik heb respect voor je. Dikke knuffel Joke

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina