5. jul, 2018

nieuwe wegen zoeken

Twee weken aan het werk en druk bezig grenzen stellen. Jaren van zaken aangeven hulp vragen en niet krijgen gaan voorbij en het vertrouwen ben ik verloren dat dingen ooit zullen veranderen. En dan komt er een mail waaruit wel blijkt dat ik niet voor niks het vertrouwen kwijt ben geraakt. Zo boos dat vraagt om een stevig ommetje om mijn hoofd leeg te lopen. Mijn plannen en verplichtingen omgooien naar morgen en  de wandelschoenen dus aan. Mezelf kennende in dit soort situaties  vooral niet voor half 11 weg zodat ik me niet kaduuk loop. Hopla de polder in op zoek naar nieuwe wegen want 3 augustus ga ik een groep pelgrims mijn zo geliefde polder laten zien en daarvoor wil ik een mooie route vinden. Ik ben moe heb nog last van een vervelende voorhoofdholte ontsteking en mijn benen zijn niet fit. Nog maar nauwelijks op weg besef ik dat ik iets mis mijn stokken. Geen zin om om te keren besluit ik zonder stokken te gaan lopen. Gezien de route achteraf niet een hele verkeerde keuze maar ik mis ze de hele weg. Ik zie een paadje binnen door wat ik nog niet gelopen heb. Klein stukje maar wel leuk. Eenmaal weer op de weg besef ik dat ik wel de andere kant op aan het lopen ben van wat ik bedacht heb dus ik keer maar even om. Al snel zie ik een boerenlandpad. Een pad opengesteld door de boer dwars door het weiland. Dat leek me leuk dus het hekje door en idd dwars door het weiland. Totdat ik ineens voor een paaltje sta die rechtsaf zegt maar waar ook allemaal schrikkeldraad voor staat. Terug gaan? Nee daar heb ik geen zin in dus kruipen maar. Verder gaat het door de wei tot ik weer voor het vervelende schrikkeldraad sta en weer gaat het kruipen er onderdoor.  Geen route om met pelgrims te lopen denk ik. Dan kom ik bij het eind van het weiland en staat er een groot hek vast gebonden met touw. Het kost even tijd maar dan kan ik er door en loop ik weer blij op de weg. Echter wel een weg waarvan ik weet dat die naar de drukke weg loop. Andere kant dus maar weer op terug in de richting waar ik vandaan gekomen ben. Dat schiet lekker op. Maar dan zie ik de weg naar het pondje over de vaart waar ik mijn zinnen op had gezet. Ook dat heb ik nog niet eerder gedaan. Je moet jezelf aan een ijzeren kabel naar de overkant trekken en net midden op het water gaat de telefoon. Poosje aan de telefoon poosje dobberen en proberen met 1 hand mezelf aan de overkant te krijgen voor er motorbootjes en ander varend tuig aan komen die ik de doorgang belemmer. Eenmaal aan de andere kant gaat het weer dwars door het grasland langs het water. Net op tijd aan de overkant want er komt een kano aan. De man erin vraagt of ik met het pondje over ben gegaan en we raken in gesprek over de ook door hem zo geliefde polder. Na een kwartiertje vervolgen we ieder onze weg. Voor mij begint het klimmen en klauteren over talloze hekjes tussen grote groepen ganzen door. Dat is geen makkie en mijn knie speelt dan ook op. Maar het helpt me om mijn gedachten te verzetten dus oke. Aan het eind sta ik toch bij de drukke  weg richting Leiden. Daar is een winkeltje waar ik de route die nog niet beschreven staat op internet kan krijgen dus ik gooi mijn plan om en loop langs de weg richting Leiden. Muziek op mijn oren en lopen maar. Dan word ik staande gehouden door een jochie op de fiets die hopeloos verdwaald is. Hij moet naar voorschoten maar fietst richting Zoetermeer. Ik vertel hem dat hij toch echt de andere kant op moet. Dan wil hij weten waar het noorden ligt hoe de weg heet waar hij fietst en welke snelweg er in de verte te zien is de a4 of de a2. Weet ik veel zeg ik hem je moet gewoon richting Leiden dan kom je vanzelf borden Voorschoten tegen. Met een zucht kijkt hij me aan van die is dom draait zijn fiets om en gaat richting Leiden. Ik schiet in de lach zet de muziek weer op en loop ineens zingend verder. Het gaat weer goed en mijn hoofd reageert weer helemaal prima op de endorfine. Na 13 km ben ik bij het winkeltje en is het ook tijd voor even rust en vooral ook wat eten. Het winkeltje is een leuk ding met allerlei soorten kaas en streek producten. Ik wordt er vriendelijk geholpen en de route hebben ze idd al is dat een kaart waar ik me maar eens over moet gaan buigen. Na een half uurtje is het weer tijd om verder te gaan. Nu via zoeterwoude denk ik maar ik zie nog een weg die ik niet ken en gezien ik nog wel even een stukje kan maar eens zien waar ik uitkom. Een fietser laat ik een noodstop maken die bijna zijn lading eieren verliest maar hij vertelt me wel dat ik zo in hazerswoude rijndijk kom en bij het spoor rechtsaf moet dan kom ik vanzelf in Hazerswoude waar ik naar Zoetermeer kan. Oke dat is nog een eindje maar dan weet ik wel waar ik ben. Geen bijzonder leuke weg maar aan het eind kom ik op de weg naar weipoort en dat is een mooi stukje van zoeterwoude. Hazerswoude kan ik links laten liggen zodat ik niet tever meer hoef. Met enorm veel plezier loop ik dit stuk want het is mooi rustig en ik heb altijd het gevoel dat de tijd er stil heeft gestaan. Blijkbaar is het aan mijn koppie af te lezen want alles wat voorbij komt lacht me toe en groet vriendelijk. Fijn is dat. Gewoon aardige mensen tegen komen. Dan kom ik aan het eind en sla ik het weiland weer in naar de overkant. Ik mag gezellig tussen de koeien door en al zingend vervolg ik mijn pad. Een koe komt dichtbij en staat me aan te kijken alsof ik een wereldvreemd wezen ben. Foto maken en een stukje opzij want zo een groot beest hijgend in je nek is toch een beetje griezelig. En dan zie ik bordjes van de route. Leuk het is dus een route die ik wil lopen die loopt over de mooiste stukken van de polder zo lijkt het. Ik kan hem volgen tot boerderij t Geertje en daar mag ik mezelf tracteren op lekker geitenijs en nog een laatste rustpauze voor de laatste 3 km.

En dan stap ik na dik 24 km tevreden mijn huis in.  Mijn hoofd is weer leeg en happy ik heb een route die ik nog een keer kan gaan lopen om te zien wat die brengt en vooral ik kan weer verder zonder de boosheid van gisteren en vanmorgen. 

Opmerkingen

Marja

05.07.2018 19:53

Oei.... schrikdraad ga ik niet doen hoor. Kan niet hurken en knielen en op mijn.knieen.kruipen met mijn kunstknie.... Maar verder top!

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina