16. mei, 2018

Vandaag wandel ik met mijn vader

Vertraag 
Vertraag 
Vertraag je stap

Stap trager dan je hartslag vraagt

Verlangzaam 
Verlangzaam 
Verlangzaam je verlangen

Neem je tijd 
En laat de tijd je nemen 
Laat

Leonard Nolens

Dit gedicht kwam een deze dagen voorbij op de pelgrims site en toen wist ik het zeker. Vandaag op de dag dat mijn vader gecremeerd werd zou ik op mijn hele eigen manier afscheid nemen. 

De hele week kwamen de twijfels. Naar de crematie? Een plek die mij niet zoveel zei met mensen die mij niet zoveel zeiden en waar ik niks te zeggen had? Kon ik dat? Familie die zouden spreken en ik terwijl ik zoveel nog had willen zeggen wat jij pa niet meer wilde horen zou dat daar nu ook niet kunnen. 

Nee dan maar naar het grotje in scheveningen waar ik vaker kom en me ook wel oke voel. Maar zoals altijd vallen dingen samen. Op facebook kwam een herinnering van 2 jaar geleden voorbij en dit gedicht. Een foto van toen we de laatste dag liepen bij de Lemeleberg. Lemeleberg, vlak bij  Ommen dit ging het worden. Als je aan mij vraagt welke goede jeugdherinnering heb je dan is er altijd maar 1 die boven alles uitsteekt. Camping Calluna in Ommen. Als ik aan die omgeving denk begin ik van binnen te stralen. En de keus was gemaakt. Een mooie wandeling samen met mijn vader op de plek daar waar ik zo gelukkig was. Al vroeg was ik daar. Ik wilde voor de uitvaart begon aan de wandel zijn. Appjes en berichtjes van mensen die me sterkte wensten vandaag snel een dank je wel gegeven. Dat vond ik zo ontzettend lief. Ik had niemand wat verteld van mijn plannen bang dat mensen daar ook weer wat van zouden vinden en ik weer aan het twijfelen sloeg. Dank je wel en klaar. Mijn gedachten wilde ik niet meer bij de mensen hebben maar alleen bij mij en mijn vader. Aan elkaar hadden we meer dan genoeg. Ik had een mooie route uitgezocht die me naar ik vermoedde wel op de plekken zou brengen waar ik me goed zou voelen. En met een kom op pa we hebben een eind te gaan vandaag gingen we op pad. Het dorp van Ommen door en even zoeken want de route is voor mij niet altijd even duidelijk. Toen ik mopperde waarom zeg jij nou even niks pa vroeg ineens een vriendelijke dame kan ik u misschien helpen? Ik schoot in de lach maar zij hielp me wel weer op het juiste pad. Eenmaal het dorp uit kwamen we op van die landweggetjes met boerderijen. En ineens schoot het door me heen dat ik nu weet waarom ik altijd zo enorm gelukkig wordt van dit soort landschappen. Hier liggen immers mijn beste jeugdherinneringen. Ik liet je alles zien pa waar ik zo van houd. En ik kletste heel wat af. Ik had ook pen en papier bij me zodat ik als ik wilde ook kon schrijven. Ik had mijn fototoestel bij de hand want dan kan ik hier later nog met een warm gevoel op terug kijken. Samen liepen we over de landweggetjes zwoegend door het soms nog wat hoge gras. Koeien die we voorbij liepen keken soms verbaasd op als ze mij al kletsend voorbij zagen komen. Ik zei je maar goed dat er geen mens te bekennen is anders achten ze me rijp voor het gesticht. En toen ineens kwam er om 12 uur een bankje middenin de natuur. Ik begreep dat het afscheid op de crematie plek zo ongeveer bijna voorbij zou zijn. Maar ons afscheid is nog niet voorbij. Tussen paarden onder een boom werd het ook tijd om eens wat te eten want druk in de weer met jou pa had ik nog niks binnen gekregen. In mijn tas kwam ik de pen en het papier tegen en ik schreef wat vellen vol. Soms even voor me uit mijmerend soms samen genietend van het mooie uitzicht. Na een poosje werd het weer eens tijd dat we verder zouden gaan. Met een kom op daar gaan we dan maar weer togen we weer op pad. Het pad wat ik al snel weer even kwijt was. Vele wegen leiden naar Rome zei ik tegen je en als het het ene pad niet bleek liepen we terug en namen we het volgende pad net zolang tot we weer op het juiste pad zaten. De beloofde regen bleef uit en de zon liet zich met grote regelmaat zien. Jij en ik samen genietend van onze tocht. En echt soms was ik best boos en kon ik flink schelden en soms was ik ook erg verdrietig al lukte het me om mijn tranen binnen te houden. Het waren gevoelens van voorbijgaande aard. Niet belangrijk genoeg om lang bij stil te staan we hadden nog zoveel te bespreken immers. En ik kon je ook bedanken dat ik de liefde voor de natuur van jou geërfd  heb. Dat ik kan zien en kan horen. Kilometers verstreken en uiteindelijk was ik wel een beetje uitgepraat. Vaker liepen we zwijgzaam verder. In gedachten soms maar vaak ook leeg en gewoon genietend van alle pracht om me heen. Ik was ook moe echt heel erg moe en mijn rug ging protesteren. Nog twee kilometer en bedenkend dat het goed zo was besloten we de auto op te gaan zoeken en nog even te kijken hoe camping calluna er tegenwoordig uitziet. Blij dat ik de auto zag spullen erin en op naar de camping niet ver daar vandaan. De camping het is er nog met het zwembad al is het nu een bungalowpark voor poolse mensen blijkbaar. Maar het was nog steeds herkenbaar en ik werd er rustig. En op een stil stukje hebben we afscheid van elkaar genomen. Nu valt er niks meer te zeggen. Nu is alles gezegd wat gezegd moest worden. De brief gaat straks mee naar cruz de ferro waar ik jou definitief zal achterlaten. Maar daar op dat kleine stukje stilte van de camping hebben wij afscheid van elkaar genomen. Ik kon je alleen nog maar zeggen Buen Camino en een goede reis. Tevreden keerde ik na 25 km in de benen richting huis.

Opmerkingen

Hanno

17.05.2018 10:58

Wat een mooie eigen manier van afscheid nemen Caroline. En mooi verwoord. Een talent dat jullie ook is meegegeven. Hanno

Victor

17.05.2018 07:34

Mooi zo. Het is goed zo. Goed gedaan ...

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina