7. mei, 2018

Sittard Nuth Ubachsberg om de derde dag te eindigen in Schin op Geul

Vrijdag vol goede zin begonnen aan het nieuwe avontuur verder op weg naar Maastricht over het pelgrimspad. We waren met 14 pelgrims dus alweer helemaal leuk om iedereen weer te zien.

Aangekomen even een gepuzzel wie waar de auto had en een zoekgeraakte auto sleutel waardoor we wat later dan anders vertrokken. Maar het zonnetje scheen het was niet een vreselijke lange afstand en we hadden wel even tijd. Heerlijk weer kunnen lopen in korte broek en shirt. 

Na een paar uurtjes stappen kwam dan toch een naar telefoontje dat mijn vader die al slecht lag zou gaan sterven. Een emotioneel moment en enigszins verward in mijn gevoelens. De band met het ouderlijk huis was niet goed en dat maakt dat het een andere manier van rouwen en verdriet is. Na even puzzelen besloten naar huis te gaan om afscheid te nemen. Een van de pelgrims gaf direct aan dat het niet verstandig was dat ik alleen ging rijden gezien mijn hoofd ergens anders was en heeft het hele eind op en neer gereden. Daar ben ik nog steeds enorm dankbaar voor. Thuis afscheid genomen en wat later weer op weg terug. Staat me niet meer helemaal bij. Denk dat we rond middernacht weer terug in Voerendaal waren. Na een nacht van weinig slaap moesten we wel weer smorgens aan de bak. Mijn rijmaatje bleef op honk die was te moe logisch want het is toch dik 4 uur heen en weer karren geweest. Niet leuk ik had heel graag gehad dat zij ook de dag mee kon en voelde me wel een beetje schuldig dat ze die door mij miste. Voor mij is lopen goed op dit soort momenten. Het geeft ruimte en rust in mijn bovendop. De route was niet lang meen 14 km dus met de warmte ook goed te doen. De rugzak zo die mee gaat naar Santiago nu 10 kilo zwaar voelde prima. Geen last van. Behalve dat na de fysio behandeling van vorige week mijn knie erg lastig deed. Maar was nog mee te lopen. Terug bij de loft waar we sliepen de ijs tent ernaast geplunderd en na genoten te hebben van ijs was ik nog niet klaar met lopen dus samen met een van de mannen nog een route van 11 km gaan proberen. Helaas konden we die niet vinden dus bij het kasteeltje even op de binnen plaats met mijn moeder gebeld en toen op ons gemakkie terug. Savonds heerlijk gegeten gekookt door twee mensen en dan lopen in zo een groep de emoties soms ineens hoog op. Daar kon ik ook even helemaal niks mee dus schoenen weer aan en nog een rondje aan de wandel. Eenmaal terug nog even wat zitten kletsen en toen op tijd bed in. En dan is het alweer de laatste dag. 17 km naar Schin op Geul en het was enorm warm. We kwamen in een processie terecht helemaal leuk. Het landschap in zuid limburg is erg leuk en afwisselend en ik genoot er ook van. Vooral de heuvels als training al was ik begonnen met een knieband in de hoop dat ik de afstand nog mee kon lopen. Nog niet zolang op pad kwam het telefoontje dat het nu toch echt mis ging met pa. Oei oei wat is dat toch nog verdrietig en zwaar. Vandaag denk ik nu hij vanmorgen is overleden hij heeft me op het laatst nog een kado gegeven door te gaan op een moment dat ik in deze groep zat. Ik ben zo ontzettend dankbaar voor alle lieve hulp en steun die ik mocht ontvangen. Dat ben ik niet zo gewend als sologanger door het leven gaand. 

Dat maakt de pijn en het verdriet dragelijker. Ook aan het eind van de dag weer het aanbod om mij naar huis te rijden. Maar dat heb ik afgeslagen. Iedereen is moe na 3 dagen en het was een bijzonder mooi weekend maar ik wist dat ik me wel ging redden. Dus na een afsluitend hapje eten met een van de pelgrims nog om 19 uur op huis aangegaan. Terug kijkend op een heel bijzonder weekend die voor altijd in mijn geheugen gegrift zal blijven. Voor mij een stap op weg naar weer een stukje betere wereld. Maar eerst nu een stukje verwerking en rouw. 

Opmerkingen

Wout Joling

08.05.2018 07:20

Heb grote bewondering voor hoe jij je door het leven slaat. Veel sterkte en moed bij de verwerking en rouw. Je bent bijzonder!

Victorhooftman

07.05.2018 11:22

Mooi geschreven. En veel sterkte met van alles. Mooi dat je erbij was en dit met ons mocht delen.

Nelly

07.05.2018 10:52

Caroline je bent zoals je bent, een mooi fijn mens. Fijn dat je je zo veilig voelt in de groep dat je dat kunt laten zien. Sterkte bij het toch wel moeilijke/ingewikkelde rouwproces

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina