7. apr, 2018

een uitdaging

Na dagen van flink pijn bij het zitten in mijn bilspier wat doortrekt aan de achterkant van mijn been vanmorgen maar eens richting hoenderloo vertrokken. Ik ben nog steeds van plan om eens alleen naar Santiago te lopen maar ik heb een probleem met het bos. Dat vind ik om alleen doorheen te trekken doodeng. Verdwalen de weg niet vinden en in het donker komen te zitten geven behoorlijk wat stress. Ik heb het ook nog nooit gedaan. Dus vandaag de uitdaging maar eens aangegaan. Redernatie prachtig weer dus tal van wandelaars dus ik kan altijd vragen. Ik liep enige vertraging op vanwege file en begon later aan de tocht dan gehoopt. Ook had ik vandaag voor het eerst maar eens de wandelstokken mee genomen. Gewoon eens kijken of dat beter loopt voor mijn benen. De juiste weg vond ik direct gelukkig en vol goede moed op pad. Stokken een paar keer versteld tot ik de lekkerste hoogte vond. Eenmaal midden in het bos was ik tot een lichte ongerustheid ineens de enige wandelaar. Dit had ik niet verwacht. Gelukkig vond ik de route vrij gemakkelijk dus vooralsnog kon ik er wel van genieten. Echt tijden lang liep ik alleen in de stilte en ik vond het wel heel erg stil in het grote bos. Om het wat unheimliche gevoel te verjagen de muziek maar opgezet. Na zoveel jaren is ie het aan het begeven dus dat wordt nog heel snel nu een nieuwe. Maar hij deed het nog een poosje. En toen kwam er een pad en begreep ik de route niet helemaal meer. Stukje rechtdoor stukje terug nee toch maar weer terug de andere kant op en glukkig vond ik het toen ook wel weer maar het hart zat me even in de keel. Gelukkig kwam ik nu af en toe wat wandelaars tegen wat het iets rustiger maakte. Ik begreep wel dat bos niet echt mijn landschap is waar ik nou zo zielsgelukkig van wordt. Het is allemaal een beetje hetzelfde. Geef mij dan toch maar  de landerlijke wegen met van die kleine dorpjes. Bij een watertje aangekomen even gerust en een broodje gegeten. En de route bestuderen want de y splising die moest komen met een bordje zag ik niet. Gelukkig kwamen er mensen langs maar die konden me ook niet verder helpen. Via google maps bleek ik nog 7 km te moeten wat ook wel klopte met de afstand die ik gelopen had. Na wat heen en weer dwalen dacht ik het gevonden te hebben. Bordje hoenderloo dus hiep hoi. Helaas bleek niks minder waar en kon ik het juiste pad niet meer vinden. En toen begon dan toch de paniek toe te slaan. Mensen die ik het vroeg kwamen niet uit de buurt vandaan en google maps liet het ook afweten. Niks niet meer rusten maar blijven doorlopen. Uiteinderlijk kwam ik een stel tegen die wist te vertellen hoe ik bij de weg kwam. Helemaal goed het zweet droop van de stress uit mijn haren en het was 15 uur dus wel tijd dat ik eruit kwam want het bleven 7 km. Niet snel zo blij dat ik bij de weg kwam. Dan maar  langs de weg een paar kilometer alles beter dan verdwalen in het bos. Ondertussen begonnen mijn benen licht op te spelen en mijn bilspier begon wat te steken. Hele dag niet gehad en gedacht ik loop weer en het komt wel goed. Maar ik besef eens te meer dat Santiago leuk is maar misschien niet gehaald gaat worden nog dit jaar. Ik begin me er ook mee te verzoenen dat het geen heilig moeten is. We gaan gewoon lekker wandelen en we zien wel waar we uitkomen. Het moet geen moeten meer zijn. 

Nog even 5 minuten gerust en goed gedronken en toen verder. Gelukkig kwam de afslag van de weg af snel en had ik nog een bijzonder leuk stuk met boerderijen lammetjes etc. Bij het eind punt bleek wel dat het mooi weer was. Bij de ijs tent stond een lange rij mensen te wachten op een flinke beker ijs. Geduldig ook aangeschoven want dat had ik wel verdiend vond ik. Na bijna 22 km op de teller stond ik weer op de auto. Heel zeker weten dat het wel even gaat duren voor ik weer door het bos ga dwalen🙂. Eerst maar weer eens mijn geliefde polder in.

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina