25. feb, 2018

Pelgrimsweekend Sittard

Dag in dag uit zorgen. Zorgen voor anderen. De tijd strak gepland. Er moet zoveel.

Altijd is er die vraag kun jij voor mij...

Tijd voor mij is er niet,

Maar dan komt er die dag. Weg van huis lopen. Mijn hoofd maakt overuren. Ik had, ik moest nog en ik zou.

Kilometers lopen met een hoofd vol moetens. En dan komt het punt dat ik ga zien. Mijn hoofd valt stil. Ik zie de natuur en hoor de natuur. Plotseling is er de ontmoeting met mijzelf. Het geluk stroomt door mijn lijf. Mijn pas wordt lichter.

Een gesprek met een toevallige voorbijganger en soms met de muziek op mijn oren die door mijn lijf stroomt.

Eindelijk kom ik thuis bij mijzelf. Geen moeten meer gewoon de ene stap na de andere.

Geen gehaast en geen gevoel dat de tijd te snel gaat voor alles wat ik moet.

Mijn lijf ontspant en mijn gezicht plooit zich in een lach.

Eindelijk rust eindelijk thuis.

 

Dit was mijn tekst voor het pelgrimsweekend. We hebben 3 dagen gelopen van Ell naar Thorn naar Roosteren om te eindigen in Illikhoven. We logeerden dit keer in een klooster in Sittard. Een aparte ervaring. We waren enorm welkom en de nonnen waren erg aardig en gastvrij. Al heel lang niet in de kerk geweest dan nu 3 dagen elke dag wel naar een gebed of mis. Eerlijk ik vermaak me er wel met rondkijken en het was ook een schitterende kapel maar het heeft me niet doen besluiten om weer naar de kerk te gaan. Toch gaf het ergens wel een stukje rust in de dag. Vrijdag was ook het moment om met 10 kilo op mijn rug te gaan lopen. Dat was even wennen maar het liep eigenlijk prima al kwam ik niet erg snel vooruit. Het was een mooie route en ook verschrikkelijk koud. Maar het was droog en de zon scheen dus mijn dag was goed. De groep is erg fijn want na 21 dagen, behalve even Gerda, geen mens te hebben gezien omdat ik genoeg aan mijn hoofd had had ik wel even de gedachtes gehad als dit allemaal maar goed gaat. Maar ik kon mijn eigen tempo lopen. Wil ik niet kletsen dan hoeft dat niet, wil ik alleen lopen ook prima. Het respect naar elkaar is groot en iedereen volgt zijn eigen pad op zijn of haar eigen manier. De vrijdag was best wel even druk met vervoer van  a naar b de kerk, door naar de maaltijd en daarna zuster Gisela die een praatje kwam houden om vervolgens weer naar het gebed te gaan. De zogenaamde dagafsluiting. Zaterdag was al vroeg op om netjes om half 8 aan het ontbijt te zitten. De route was echt leuk en op een gegeven moment kwam het weer. Ja hoor hier ben ik al geweest want we liepen een stuk van de route die ik altijd zie vanaf het water als we de Maas af kayakken. En dan liepen we grotendeels in Belgie. Wel leuk om het vanaf de kant te zien. Maar ik blijf het toch bijzonder vinden dat ik overal waar ik kom altijd wel op stukken kom waar ik al geweest ben. Vandaag liep ik ook nog eens ontzettend gemakkelijk met rond de 9 kilo op mijn rug. Het tempo zat er in en een poosje met de muziek op mijn oren liep ik vooruit en genoot ik echt enorm. Even super gelukkig. Ondanks de kou toch mijn jas uit. Ik had het warm en genoeg laagjes aan. En lopen in een jas ..... Het zal mijn ding vrees ik nooit worden. Het werk raakte ook even naar de achtergrond wat ook wel even fijn is. Op de eindbestemming het terug kerende vervoer naar onze auto's en vervolgens naar Sittard en even tijd voor een douche, omkleden om vervolgens lekker uit eten te gaan. Limburgs zuurvlees. Ik maak het lekkerder maar na een dag lopen was het een prima maaltijd. Enmaal weer terug even naat de kapel voor het gebed en toen was er nog een bijzonder mooi verhaal van een van onze medepelgrims die verhalen verteller is. Doodmoe was het later op de avond bedje opzoeken met de gedachte eens een goede nacht weer te maken. De avond ervoor had ik ook prima geslapen. Maar helaas bijna in slaap een smsje krijgen en kassa. Weg slaap en het malen begon. Vanmorgen dus ook doodmoe. Gelukkig hoefden we maar 12 km te lopen maar mijn rugzak voelde aan alsof er 30 kilo inzat. Wat niet kon want ik had er al wat dingen uitgelaten, maar ik had het gevoel dat als ik rechtop ging staan ik achterover zou vallen door het gewicht van de rugzak. Het eerste deel liep ik er dan ook achteraan te sjokken. De route was echter bijzonder mooi dus ik genoot wel. Bij een snackbar na een 7 km was het rust en opwarmen. Heerlijk en na een flinke lunch was mijn rugzak ineens weer een stuk lichter en liep het ook weer beter. Met gemengde gevoelens kwam ik uiteinderlijk bij het kasteel in Limbricht aan. Het weekend was weer voorbij en aan de ene kant blij en tevreden aan de andere kant ook het gevoel ik moet weer naar huis de plek waar ik het nu niet zo fijn vindt met al dat gepieker. Het weekend was gewoon goed en ik hoefde alleen maar de orders van waar moet ik heen met de auto op te volgen. En soms vond ik dat al moeilijk genoeg en als ik dan buiten stond was ik het alweer vergeten en kon ik het nogmaals vragen. Mijn hoofd loopt er nog een beetje achteraan te banjeren. Maar nu eenmaal thuis ben ik ook erg blij weer even gewoon alleen te zijn en gewoon in een stille omgeving te zijn zonder pratende en bewegende wezens 😉 Of ik Santiago ga halen dat maalt nog wel want na een wandeling is zitten nog steeds pijnlijk en mijn benen en knieen doen pijn. Op vlak terrein heb ik geen enkele twijvel en weet ik dat ik het loop maar grote heuvels op en af ..... Toch kan het me nu nog niet echt boeien ik zie het wel en gaat het niet dan heb ik volgend jaar een nieuwe kans. 

Opmerkingen

Joke

25.02.2018 21:19

Wauwwe Caro wat kan he toch leuk schrijven. Ik voel mij helemaal aanwezig in je verhaal. Ik heb bewondering voor je doorzettingsvermogen. Meer tekst past niet. Liefs Joke

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina