7. feb, 2018

stappen in de duisternis

Vorige week donderdag Surinaamse avond op het werk. Ik was al een poosje niet oke en erg moe. Tijdens de surinaamse avond bleek wel hoe moe. Tranen inhouden wat niet echt meer lukte dwingen om door te gaan en vechtend tegen de moeheid. Eenmaal alle vrijwilligers weg ging het licht uit en heb ik me ziek moeten melden. Eerst rust en nog eens rust er is teveel gebeurt in de afgelopen 5 jaar. Ik die dacht ik ben sterk ik red me wel, moet het hoofd buigen. Ik die dacht, paar dagen even niks en lekker gaan lopen en de wind door mijn hoofd kwam er al snel achter dat dat niet werkte. Zaterdag meen ik appte Gerda me dat haar vakantie niet goedgekeurd was. En de paniek sloeg toe. Ik had al gezegd lukt het niet samen, ga ik alleen maar help alleen?? Plan B dan maar. Vanuit huis beginnen. Tot ik erachter kwam dat ik al in paniek raakte als ik een rondje in de buurt zou moeten lopen. Het moet niet gekker worden. Huilen en nog eens huilen en uiteinderlijk mezelf de les gelezen. Oke blijkbaar is het even veel allemaal maar thuis zitten en wachten daar gaat het niet mee over. Dus maandag al vroeg, gezien ik niet kon slapen de schoenen aangetrokken en huilend naar buiten. 3 km later kom ik erachter dat ik niks zag, lenzen vergeten in te doen dus terug. Thuis mezelf wel wandelklaar gemaakt en gaan; opnieuw. Meestal wissel ik het wandelen af met muziek op en tijden zonder muziek lopen maar mijn hoofd wil wat piekeren betreft niet uit, dus muziek op gehouden. Veel heb ik niet gezien onderweg gewoon alleen maar lopen maakte niet uit waar. Mijn leidinggevende belde nog maar wat moet ik zeggen. Ik heb niks meer te vertellen en ik voel me schuldig dat ik iedereen in de steek laat en thuis zit. De paniek was weg en ik wist dat ik gewoon kon lopen. Na 28 km was het op. Ik was koud. Had onderweg mijn jas uitgegooid zoals gewoonlijk maar niet gevoeld hoe koud het echt werd. Dus bij den haag centraal de randstad rail gepakt naar huis en onder de hete douche. Twee blaren rijker en ik voelde de spierpijn al opkomen. Gelukkig hoorde Gerda gisteren dat haar vakantie een weekje later moet maar dit is geen probleem. We kunnen de laatste week van mei lopen. Gerda heeft haar nieuwe schoenen al en ik moet over een week of 3 als de nieuwe lichting er is terug. Ik was blij en dacht we gaan weer herstellen. Vandaag echter ben ik de bank niet afgeweest en bleven de tranen maar komen. Lopen is niet zo verstandig dat heb ik maar even naar morgen gezet zodat de blaren wat meer geheeld zijn en de spierpijn misschien minder is. Ik ben verdrietig want ik heb het gewoon te druk om zo stil te zitten. Ik voel me schuldig ik hoor te werken. En ik voel me ook mislukt omdat ik niet sterker was. Ik hoop maar dat komende periode de boel weer gaat werken in mijn bovendop en ik de dingen weer aan kan. Er is zoveel wat ik wil en niks is zo frustrerend als het dan niet lukt. De pelgrims zeggen het al stap voor stap maar ik heb 7 mijls laarzen nodig. Niet mezelf dwingen maar wat dan wel? 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina