13. mei, 2016

twee dagen in 1

11 mei moest mijn auto voor een beurtje weg. Met het idee toch echt iets aan mijn schoenenprobleem te moeten doen op internet gaan zoeken en bleek er een outdoorzaak in zoetermeer te zitten die zich was gaan richten op de wandelsport. Dus auto weggebracht en eerst voor een bakkie naar een collega gelopen. Daar een paar uurtjes onwijs gezellig zitten kletsen en toen op naar de wandelwinkel. En bingo dezelfde salomon schoenen als die ik al heb maar versleten zijn dus snel klaar. Een onwijs leuke zaak en nog leuker mens wat me hielp helemaal goed. Eenmaal buiten met de nieuwe schoenen gelijk aan om nog even te wennen wat rond gelopen. En met het lopen ook mijn gedachten laten mee lopen. Dit keer over mensen in mijn leven. Wat heb ik toch een verschillende mensen om me heen. Mensen die me steunen helpen en bij wie ik terecht kan. Mensen die ik onder weg op mijn voettochten ontmoet en met wie ik aan de praat raak en die vaak zo belangstellend zijn en enthousiast. Mensen met wie ik contact heb en toch ook weer niet omdat die mensen weer meer in hun eigen wereldje zitten en eigenlijk het stukje belangstelling voor de ander missen en dan mijn pestkop die me steevast onderuit probeert te halen en speelt met mijn gezondheid. Maar ook mijn gekkies zoals ik ze altijd liefkozend noem van wie ik zo vreselijk veel houd en van wie ik zoveel terug krijg.

Ze horen er allemaal bij en  gelukkig zijn de fijne en lieve mensen in de meerderheid dus blijf ik zingend door het leven gaan.

Mijn collega met wie ik in de ochtend een bakkie had gedaan kwam ik ook nog twee keer tegen onderweg, het kan zomaar gebeuren Zoetermeer is klein. 

Toen autootje weer ophalen en naar huis. Klaarmaken voor de volgende dag.

12 mei half 5 na een slechte nachtrust en een heel klein beetje slaap toch half 5 naast mijn bed. Lunch maken eitjes koken etc. Voor half 7 was ik al bij Gerda die eveneens nauwelijks slaap had gehad na een late dienst. 

Dus niet helemaal uitgerust togen we naar lemele. Twee uur rijden dik, maar de moeite waard gezien de schitterende omgeving.

Om 9 uur kwamen we bij de camping waar we de auto neer zouden zetten. Hoog tijd voor een plas pauze. Tenslotte blijven we op leeftijd zijnde dames die toch wat vaker hun blaas moeten legen. In te toilletgebouwtje bleken joekeles  van meikevers te huizen. Reden voor Gerda toen die erachter kwam naar buiten te sjezen๐Ÿ˜€ Ik ga hardlopen van spinnen meikevers kan ik wel handelen. 

Even zoeken en vragen naar het juiste pad en toen ook echt heuvel op met de stokken.

Vandaag was het niet zozeer dat we nog een end moesten lopen maar meer het in beweging brengen van de benen, het lopen oefenen met stokken en voor mij petje voor de zon. Ik heb een hekel aan alles wat op mijn hoofd gaat dus petje zonnebril liever niet maar met felle zon zal ik iets moeten.

Na tig keer stoppen wat drinken foto maken genieten van het mooie kwamen we boven en keken we uit over Duitseland en Nederland. Bijzonder hoor. Eenmaal tevreden gekeken weer naar beneden het bos in. De natuur van Overijsel heeft echt alles aan verscheidenheid. We zijn door landerijen gegaan met prachtige kleine boeren gehuchtjes waar de rust vanaf straalt, bossen, hei, langs water, zandverstuivingen etc. Op een gegeven moment kwamen we een bordje tegen Sahara. Mooi punt om te gaan lunchen. 

Ik had genoeg geoefend met de stokken. Wil ze alleen als steun voor de hoogtes maar voor de vlakke stuken verdwijnen ze toch echt in mijn rugzak. Gerda had ze even in haar rugzak gehad maar bij haar konden ze er alleen schuin in. Dat betekende dat het voor mij een automatisme werd steeds te bukken als Gerda me voorbij wilde lopen of zich draaide en ontliep ik de klappen van de stokken. ๐Ÿ™‚. Bij de Sahara werd het ineens donkerder. Het schoot me door mijn hoofd dat Gerda had verteld in de echte sahara regen te hebben gehad en dacht het zal toch niet. Nee de zon kwam weer terug maar het zou een grap geweest zijn. Na de lunch besloten een stuk van een paaltjes route te volgen. Helaas schijnen die paaltjes altijd ineens in het niets op te lossen en loop je weer te dwalen. Op een bospad kwamen er toen 4 oude dames aanfietsen die van hun fiets afstapten en hulp vroegen. Een van de dames was onwel en moest geholpen worden op de grond te kunnen gaan liggen. Pijn onder haar ribben dus wel even schrikken. We boden aan om 112 te bellen maar dat wilde ze niet. Weggaan vonden we ook niks gezien geen van de dames een telefoon bij zich had en het er allemaal maar verlaten uit zag in het bos dus bij ze gebleven. Na een poosje wilde de dame overeind gehesen worden en stapte weer op haar fiets om bij een bankje te komen. Ze voelde zich iets beter en met succes en sterkte zijn wij weer verder gegaan. Na uren lopen kwam ik erachter dat we pas 15 km verder waren. Logisch met al dat stoppen, maar de paniek en twijvel, redden we het kwamen gelijk weer omhoog. Wat een  vervelende eigenschap is dat toch. Het kost veel energie om dat nare gevoel weer weg te poetsen en ik doe mezelf er geen plezier mee maar kan die zelfkwelling blijkbaar ook niet laten. Bij een manege kregen we wat te drinken. Lekker want dat warme water is op een gegeven moment niet aangenaam meer. Na een poosje gezeten te hebben weer op pad waar Gerda er al snel achter kwam haar telefoon kwijt te zijn. Dus terug naar de manege. Ik nog lol want Gerda had bij de auto snel wat heen en weer gelopen zodat ze meer op haar teller zou hebben dan ik. En nu liep ik dat mooi in en zou ik het meeste lopen. Helaas was mijn teller er spontaan mee opgehouden en begaf Gerda haar teller het ook dus geen van beide het exacte aantal kilometers meer. Vlak voor het einde kreeg Gerda een telefoontje dat haar broer ernstig ziek bleek.  En we waren moe dus toen was het ook wel klaar en om half 7 waren we bij de auto en zijn we in Ommen aspreges gaan eten. Om kwart voor 9 was het echt klaar en op naar huis. Laatse wandeling het lijf rust maar verder laatste dagen werken sponsors af lopen en inpakken dus druk druk nog.

Deze voorbereidingspagina wordt nu ook niet verder geschreven maar in het menu heb ik  een nieuwe pagina toegevoegd Porto Santiago waar ik de tocht in zal verslaan.

Nog 7 dagen ...

 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...๐Ÿคฃ๐Ÿคฃ maar wel weer een leuk verslag! ๐Ÿ‘

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina