14. mrt, 2016

Diepe dalen en hoge toppen

Gisteren de derde dag trainen en dit keer echt het zware werk. Ik had slecht geslapen en voelde me ook absoluut niet fit. Maar half 5 toch bed uit en om half 7 braaf bij Gerda voor de reis naar de postbank. Daar kwamen we even over 8 uur aan en nog erg koud, gaan beginnen aan de 30 km die we in ons hoofd hadden. Het viel toch echt niet mee de bergen waren hoger dan ik in mijn hoofd had en het terrein was zwaar. Mul zand ongelijke trappen behoorlijke hoogtes en dwars door de hei als we de paden niet konden vinden. Het was wel een prachtig gebied en tijdens het ontbijt zagen we ver onder ons de paarden bij de drinkplaats. Wat rustgevend zo op de vroege morgen. Weer de honger gestild, op pad en om 10 uur waren we 6 km verder en kwamen we spontaan weer bij de auto uit. Dat was niet de bedoeling dus maar eerst even aan de koffie. Voor mij was de koek eigenlijk al wel op. Ik dacht dat het te maken had met de twee voorgaande dagen lopen en de pijn in mijn rug. Na de koffie toch maar weer aan de gang. En wat was het zwaar. Vooral dat stijgen elke keer viel toch echt niet mee. Gerda was de trekker die weet niet van opgeven iets wat ik nu wel nodig had. Was ik alleen geweest was ik al gestopt. We kregen de slappe lach en we zagen eenmaal beneden als ons dieptepunt en weer op de top als ons hoogtepunt. Na uren dwalen stijgen dalen en ploeteren kwamen we op de vlakke weg uit. En toen was dat ineens helemaal niet fijn. Benen zo gewend aan dat stijgen en dalen konden niet echt wennen aan dat vlakke lopen en dat liep heel raar dus eigenlijk wel blij dat we weer omhoog konden op een gegeven moment. Bij een restaurantje  een glas verse muntthee gaan drinken om nog even op te laden. Mijn longen hadden het te zwaar. Een dartbord op de boom konijnen overal ik zag ze wel Gerda niet. Ook het hoesten als een zeehond kwam opzetten. Toen zagen we een bord naar de auto nog twee km maar we kwamen dan maar aan de 28 km. Niet willen opgeven een rondje extra gelopen en toen zaten we op 1400 meter na bij de auto op 30 km. Dat staat niet netjes op je cv werd er bedacht dus nog 700 meter door lopen en weer terug. Bij Gerda ging toen ook echt het licht uit en ik moest ook wel erg lachen om de vermoeidheid op haar gezicht die zo duidelijk zichtbaar was. Wat waren wij blij dat de 30 km erop zaten. Voor mijn gevoel was ik nog nooit zo kapot gegaan. Via de chinees om een hapje te eten naar huis. Lange rit allebei helemaal stuk. Thuis gekomen spullen uit gegooid en zonder te douchen bed in waar ik dan toch ziek bleek met een temp van 39. Dus ben ik eigenlijk wel trots op mezelf dat ik het dan toch gered hebt en het geeft ook een stukje vertrouwen naar Santiago toe. Spierpijn heb ik nauwelijks een beetje stijf maar mijn rug heeft wel een flinke optater gehad. De komende week hoef ik van mezelf niet meer te lopen eerst maar eens wat werken en herstellen nu en vooral hopen dat het bij het hoesten blijft en dit niet gaat uitmonden in een astma aanval. Al bij al een loodzware maar wel mooie dag en alle hulde voor Gerda die me er zo doorheen getrokken heeft. 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina