27. feb, 2016

Een hoofd vol leeg zien te krijgen.

Ooit toen ik in de ouderenzorg werkte waren ze met oudjaar vergeten de bestelling te leveren. Niks lekkers, geen oliebollen om het nieuwe jaar in te luiden. Om er toch wat van te maken ben ik die avond in de stevige vrieskou naar een oliebollen kraam gegaan waar ik anderhalf uur in de rij stond te wachten op oliebollen. Eenmaal terug op de afdeling had ik geen gevoel meer in mijn tenen. Bij controle bleken mijn tenen bevroren te zijn en het duurde een poosje voor ik ze weer met behulp van de oudjes warm had gewreven. Sindsdien krijg ik bij kou dode tenen. Oliebollen tenen noem ik ze sindsdien.

Nu ben ik een chaotisch en gedachtenloos mens. Ik zeg wel eens de enige gedachte die ik heb is als ik 's morgens opsta he ik moet mijn bed uit. Daarna sta ik op en ga doen. Denken komt daarbij niet zoveel meer voor. Een echte doener dus. Maar na een hoop nare gebeurtenissen de afgelopen periode begon ineens het denken de overhand te krijgen en ik krijg mijn denk knop niet meer uit. Malen en malen dag en nacht gaat het door. Dus slapen is de afgelopen week ook niet meer erg gelukt op een paar uurtjes na. Malen of ik wel goed genoeg ben mijn onzekere negatieve zelfbeeld kwam weer flink terug. Ik kan het niet Santiago lukt me toch niet ik ben niet goed genoeg ben een foutje. Dat soort gedachten die me beletten de dingen te doen die ik graag doe. Hoezeer ik ook tracht die gedachten uit te bannen evenals alle andere gedachten over alles wat er nu gaande is het lukt nog niet. Dus vandaag op stap gegaan om de uitknop weer te vinden en mezelf weer te gaan zoeken. 

 

10.15  uur stond ik buiten. Direct kwamen mijn oliebollen tenen in opstand want warm was het niet. Na 10 minuten was ik eigenlijk al moe dankzij het niet slapen en dacht ik ga terug. Toen schoot me ineens een gezegde van Gerda te binnen. In Santiago kan je ook niet zeggen ik ga niet. Dus toch door. Met lopen hoef ik niks alleen maar mijn ene been voor mijn andere te zetten dus dan begint het malen gelijk. Muziek op mijn oren hielp niet die hoorde ik niet eens. Dus op een gegeven moment bedacht ik elke keer als ik merk dat ik ga malen zeg ik oliebollen tenen als teken;  stoppen. Dat houd me hopelijk bij de les en zet me op andere gedachten. De kilometers gingen snel en was het eerst zo een beetje om de halve minuut dat ik oliebollen tenen riep die tijd werd wat langer. Denk dat er mensen zijn die heel vreemd opkeken als ze me het hoorden roepen.🙂  Ik liep van Zoetermeer naar Stompwijk dat was het eerste plan en wilde erna zien waar ik heen ging.Maar eerst jas uit. Mijn tenen waren ook weer opgewarmd dus dat liep wat prettiger.  In Stompwijk stond ik voor de keuze leidschendam of Voorschoten. Dat werd dus Voorschoten. En toen vlak voor Voorschoten zag ik de vlietlanden en zag ik ineens de zon en hoe mooi de omgeving toch eigenlijk is en ineens was ik weer even helemaal blij. Ik kon genieten en ik kon de muziek volgen dus het malen was een stuk minder. Toen ik keek hoever ik had gelopen bleek dat precies 10 km te zijn. Toen ontdekte ik ook dat ik die 10 km wel in anderhalf uur gelopen had en dat ik in dit tempo niet door moest rennen dus tempo iets verlaagd en verder naar Voorschoten. En ja toen bleek het ontbijt weg gelopen te zijn en het tussendoorappeltje niet voldoende dus op zoek naar iets te eten. Om 12 uur kwam ik bij een restaurantje waar ik te laat begreep dat het onbeperkt lunchen was. Dus maar een lading paling en zalm weg zitten werken en andere vissen joost mag weten wat het was maar het was wel lekker. Met een vol gevoel toog ik na een drie kwartier weer op pad. Van Voorschoten naar Leiden was het langs de weg door het stadje en dat was minder. Teveel mensen verkeer en drukte. Momenteel ben ik liever alleen in mijn eigen gezelschap en zelfs een appje vind ik vaak al te veel dus het plezier was even ver te zoeken. Maar eenmaal in Leiden kon ik al snel weer de rust terug zoeken van een stuk bossis gebied. En kwam ook het plezier weer snel terug. Ik denk dat het van mijn gezicht wel af te lezen was want er kwam een dametje voorbij met rugzakje en wandelschoenen die begon te zwaaien en lachen naar me. De wereld veranderd snel in mijn koppie dacht ik. Het was eigenlijk nog vroeg en zin om naar huis te gaan had ik niet. Ik wilde mezelf eigenlijk compleet stuk lopen in de hoop op slapen vannacht. Maar verder van huis dwalen was geen optie daar was het nou weer net te laat voor. Dus elk omweggetje wat ik maar kon vinden genomen. Het malen naarmate thuis dichterbij kwam begon weer keihard terug te komen. Toen kwam er een liedje voorbij van Yolanda Adams don´t give up voorbij en de rest van de tocht heb ik alleen nog dat liedje gedraaid. Ik werd er blij van van binnen en genoot weer van de rustige polder. Tja en dan is het 16.30 uur en stond ik bijna bij huis. Moe was ik niet echt. Maar toch besloten dat het mooi was geweest voor vandaag. 35 km zaten in mijn benen. Daarnaast had ik ook meer last van de druk op mijn borst en hoorde ik mezelf zagen. Kou wind en vermoeidheid schat ik zo in. En ik wil kijken of ik morgen nog een keer op pad kan dus genoeg. 

Meest recente reacties

18.11 | 16:13

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik kan me voorstellen dat het leuke dagen zijn geweest.

15.11 | 23:34

Haha, een zondaar die van de leg is en niet weet hoe ze een hekje moet opendoen...🤣🤣 maar wel weer een leuk verslag! 👍

10.10 | 20:24

Weer een mooi verhaal en fijn dat je weer kunt lopen met de wandelschoenen aan.

24.09 | 05:35

Weer mooie dagen om straks op terug te kijken.

Deel deze pagina